Update: 08 december 2019

Let op!!

Zondag 15 december XL rit.  Om 9 uur starten bij de kerk in Oostzaan.

Oostzaanse fietsploeg

Een verslag, Foto’s, Fietsweetjes. Het maakt niet uit.

Stuur een mail dan zetten wij het op de site.


8 december 2019

De weergoden waren ons in de ochtend niet zo goed gezind. Veel regen en wind, maar dat hield ons niet tegen. Bij de kerk Renzo, Jan, Jan, Aart, Jerry en ik. Zou een sociaal ritje worden want het krachtsverschil binnen het groepje is groot en in de winter, als het groepje al zo klein is, is het leuker om met zijn allen te blijven rijden.

Wind mee op de Haal en al snel reden we dik boven de 40. Jerry wilde vanaf achter overnemen en gaf er een snok aan. Ik moest al passen, Aart ook en Jan riep Jerry subtiel tot de orde. Iets van $§#@&🤪😡🤬💣🧨 kwam er uit geloof ik. Het was in ieder geval duidelijk wat het doel van deze rit zou worden, bij elkaar blijven.

Na dit uitstapje van Jerry ging het gegroepeerd naar Scharwoude. Onderweg op de dijk paste we precies met ons treintje op de dijk. Hier en daar de afgebroken takken ontwijkend en lekker windje in de rug. Onderweg 1 B rijder ingehaald, dapper Ben dat je solo aan de rit begonnen was, maar het koffiehuis heeft hij niet gehaald, draaide eerder om.

Na Oosthuizen sloot Robbie aan, dat was echter van korte duur, het tempo was zo hoog dat hij toch voor een afsnijroute koos. Inmiddels was de regen verdwenen en kregen we zelfs een flauw zonnetje. Vanaf het keerpunt vol wind tegen. Het was even zoeken naar de juiste optimale formatie. 1 waaier reed niet lekker en Aart moest er dan steeds af. Dubbel waaier ging beter maar dan wel met Jerry en Renzo als de motoren van elke waaier. Zij waren duidelijk de sterkste rijders en namen ons lekker op sleeptouw. De sprint was natuurlijk voor Renzo.

Robbie zat al aan de koffie toen wij binnenkwamen, weinig omzet voor de gevangenpoort. Waar normaal 30 -35 man zit koffie te drinken waren we vandaag maar met 7 man.

Het weer werd nog beter, ik zag zelfs stukken droge weg (thuisblijvers hebben ongelijk gehad). De wind maakt het zwaar, vanaf Oosthuizen tegen wind en bij sommige vlagen leken we wel stil te staan. Wederom weer zoeken naar de juiste formatie om iedereen bij het groepje te houden. Renzo bleef achter in Purmerend en wij reden door naar de Zuiderweg. Jerry heeft laatste stuk alleen op kop gereden, voerde de snelheid zodanig op dat overnemen niet lukte. Jan perste er nog een sprint uit zodat het vandaag een echt leegwater dagje werd.

Nog even vermelden: 14 dagen geleden had Jerry beide sprints gewonnen. Maar niemand had verslagje gemaakt en om nu Jerry zelf een verslag te laten schrijven over zijn glorieuze overwinningen gaat toch beetje te ver. Vandaar dat ik zijn overwinning nog even memoreer.


Volgende week weer de XL rit en als het groepje uit elkaar dreigt te vallen weet ik wat ik moet zeggen en op welke toon. jan dank voor de les.


Peter




17 november 2019

De XL rit stond vandaag op het programma en we hadden mooi weer. Heel wat anders dan de afgelopen dagen waar de regen hard naar beneden kwam en er een gure noordelijke wind stond. Nu een lekker zonnetje, weinig wind en een ........droge weg.

Ik liet mijn winterfiets in de schuur en reed met de Giant naar Olaf. Die moest nog wennen aan de wintertijd en was iets later dan gewoonlijk. We moesten effe flink doorrijden om op tijd bij de kerk te zijn. Nico, Jan, Jerry, Paul, Olaf, Aart en ik stonden er. Geen Percy, na zijn terugkeer vorige week naar de A hadden we hem vandaag ook bij de XL verwacht. Kennelijk was de bedstee net effe te warm en comfortabel en koos hij toch weer voor de B dit weekend. Om 9 uur vertrokken we in een rustig tempo, onderweg Paul Daas en Gerard oppikkend.

Tot Schermerhorn ging het eigenlijk best rustig, zo’n 33 per uur en na de plaspauze ging het tempo omhoog. Kennelijk was toen de druk van de ketel en mocht er tempo gemaakt worden. Paul had van te voren al aangegeven af te slaan omdat hij nog iets moest doen vandaag (bijklussen als Sinterklaas?). Jerry gaf het tempo aan, Olaf neemt dan over en maakt een lange beurt, daarna Gerard en Nico er nog overheen. Het tempo ging naar de 40 en soms eroverheen. Het was een prachtige ochtend, schitterende uitzichten over de groene polder met hier en daar een mistflard. Tot Berkhout was de weg mooi droog en glom ieders fiets dat het een lust was. Echter bij de splitsing naar de Hulk kwam er net een trekker met giertank ons tegemoet. Wat precies de bedoeling was is mij ontgaan maar de klep van de tank stond open en blubberwater werd over de weg gesproeid. Slechts 500 meter duurde deze kwelling maar we zagen eruit alsof we een cyclecrosswedstrijd in de bagger hadden gereden. Kleding vol met baggerspetters en de fiets helemaal onder de modder.

Bij de Hulk was de weg gelukkig weer droog en vervolgde wij onze weg naar Edam. Jerry, Olaf, Gerard waren de motoren van de groep en hielden het tempo hoog. De sprint werd een prooi voor Jerry al deed Jan erg zijn best om als eerste te eindigen.

In het café zat Percy, vol berouw gaf hij toe dat hij geen zin had om vroeg op te staan maar om het goed te maken zou hij het tweede deel met ons meerijden. Renzo zat er ook, hij had vrienden gemaakt in het B peloton.

De B ging eerder weg bij de koffie, wij bleven nog even zitten, waren immers wat later aangekomen. Het tweede gedeelte ging lekker rap, Olaf haakte eerder af voor de Basketbal en technische malheur. Had aanlopende rem, nou niets van gemerkt hoor. De snelheid zat er nog steeds in. Na Purmerend een selecte groep, Jerry gaf weer gas op het viaduct, Gerard reed gaatje dicht en het laatste stuk op de Zuiderweg werd er lekker doorgereden. Wederom won Jerry de sprint.


Paul Daas had een kl..... week achter de rug, zijn neef Pim had een fietsongeluk gehad en was zodanig met zijn hoofd op de grond gevallen dat hij het ongeluk niet overleefd heeft. Pim was 51 jaar en laat een vrouw en dochter achter.

Hij reed in het verleden een paar keer met ons mee op de woensdagavond. Paul namens de OKP gecondoleerd met dit verlies.



Peter




10 november 2019

Het aantal leden van de A ploeg neemt gestaag af. Enerzijds speelt de leeftijd natuurlijk een rol. Op een gegeven moment kom je er gewoon achter dat de jaren gaan tellen en dat je de “jonge honden” niet meer kan bijhouden. Het begint met minder beurtjes op kop rijden, daarna worden de beurtjes nog korter. Op een gegeven moment kom je niet eens meer op kop en kies je de staart van het pelotonnetje. Als je er dan een paar keer van af gereden bent dan verdwijn je met stille trom naar Purmerland en sluit je aan bij de B. Daar vindt dan het omgekeerde plaats, daar ben jij weer die “jonge hond” en kun jij weer voorop rijden, harde beurten op kop en gewoon weer lekker meerijden. Je voelt je weer wielrenner ipv kanonnenvoer.

Vandaag liet Percy zich overhalen om toch weer met de A mee te rijden. Kennelijk genoeg zelf vertrouwen opgebouwd bij de B dat hij het weer aandurfde. Jerry had beloofd zich te gedragen, geen gesnok en een regelmatig tempo dat goed te doen zou zijn. Daarnaast had hij ook nog een nieuwe rijder meegenomen in een opvallend gele jas en op een nog verblindende fiets. Christiaan zou het vandaag bij de A proberen. Samen met Olaf, Jan, Rick waren we dus met 7 man. 

In gestrekte draf naar Purmerend, Percy wijselijk in het wiel van Jan. Sparen was het motto en zuinigjes rijden. Gelukkig waren de omstandigheden ideaal, droog en zonnig. 

Op de dijk netjes achter elkaar, Olaf die de snokjes van Jerry keurig opving en het tempo lekker constant hield. Rick die steeds het tempo iets opvoerde en Jan, Percy en Christiaan netjes volgend in het wiel. En ik? Ik probeerde met de grote mannen mee te draaien. Netjes mijn beurtjes te doen, maar had wel moeite om voorbij de koploper te geraken. Kijk normaal laat de kopman het tempo iets zakken en kan de nummer twee dan netjes overnemen. Bij de A moet je juist meestal versnellen, kijk en dat duurt bij mij dan iets langer. Ik leek soms net een vrachtwagen die op de A1 tergend langzaam een andere vrachtwagen probeert in te halen. Als ik dan net op kop was stoof Rick of Jerry mij alweer voorbij.

Ondertussen volgde Percy dus netjes achterin en hij kon tot Edam prima volgen, ik hoop dat hij nog meer mensen kan overhalen om de stap terug naar de A te zetten. Het gerucht gaat dat er deze winter, geheel tegen de traditie van de OKP in, er sociaal gereden gaat worden en het tempo aan de langzaamste wordt aangepast. Fijn dus als je de zwakste schakel bent er niet al bij de Haal wordt afgepierd en alleen je strijd mag voortzetten om op tijd de koffie in Edam te halen.

De sprint werd een prooi voor Jan, maar die had dan ook heel zuinig gereden en genoeg energie over voor een laatste versnelling. Bij de finish zagen we een hele groep renners staan, bleek deel van de B ploeg te zijn. Er was iemand bij hun sprint gevallen. De ins en outs weet ik niet maar misschien schrijft iemand wel een stukkie.

Na de koffie met grote groep de terugweg naar de Wijdewormer aangevangen. Weer dezelfde koplopers en werkpaarden. Wie niet sterk is moet slim zijn om toch op de Zuiderweg mee te kunnen sprinten. Ik weet niet wie daar gewonnen had, vanuit mijn positie geen goed zicht op de finishlijn. Percy had kennelijk een hele goede dag en was helemaal tot eind meegereden. Netjes gedaan, nu maar hopen dat hij nog wat jongens kan overhalen om volgende keer mee te rijden. Want met een iets groter groepje rijden is wel zo leuk.

Volgende week weer een XL rit, benieuwd wie we van de B gaan zien.


Peter 













3 november 2019.

Om te beginnen meteen maar goed nieuws. We reden naar het fietshokje en kwamen Piet Krol tegen. 

Op de mountainbike en in tegenovergestelde richting. Maar toch, het begin van een voorzichtig herstel is daar. 

In ieder geval hoop ik dat Piet weer plezier kan beleven aan De Fiets. 

Met de nieuwe Teun (Cees Krom) op kop, die langzaam gebracht wordt door teamleider Joan, reden we rustig richting Oosthuizen.

Teun sloeg een zondag over in verband met andere drukke activiteiten. Om 2 uur naar bed enzo.  

Nog steeds een begin waarmee je rustig aan het herstel van je zelfbeeld kunt werken. Windje mee, handen op het stuur en toch de 35 aantikken. 

Ik noem met nadruk "het herstel van het zelfbeeld", want de afgelopen weken heb ik wel een paar tikjes gehad.



Ik hoopte na mijn degradatie uit de A een prominente rol te kunnen spelen in de B als het ging om het forceren van de slag. 

Ik vermoedde daar één van de jongeren te zijn, die de lakens zou kunnen uitdelen. 

En dan hanig in de Gevangenpoort aan de koffietafel gaan zitten, bemoedigend schouderklopjes uitdelen aan de geklopten.

Nou dat liep wel even anders. De B stroomt vol met klasbakken van het zuiverste soort. We hebben Jan de Nijs, wereldkampioen stayeren. 

Nog steeds lijkt het hem geen enkele moeite te kosten om de snelheid angstaanjagend omhoog te sturen.

En sinds kort Niels Boogaard, voorheen uit Zwaag. Winnaar van de Ster van Zwolle (alleen vooruit!) en De Ronde van Zuid-Holland.

De rest van de erelijst zal ik maar laten liggen. 

De vorige weken werd ik meedogenloos langs de dijk ter plekke gelaten, gelukkig in het gezelschap van 2 of 3 anderen om de terugtocht toch nog enigszins draaglijk te maken. Ik overwoog zelfs om voortaan naar de C over te stappen. Bij Oosthuizen richting Etersheim en dan zo snel mogelijk naar Edam, zogenaamd als ode aan de oorspronkelijke route. 

Maar gelukkig kende ik vandaag een plezierige remonte. Ik kon bijblijven. Sterker nog, voorbij Warder besloot ik mijn plaats aan de staart te verlaten en belandde ik geheel per ongeluk op kop en ik bleek met Percy een gaatje van 100 meter te hebben.

De realiteitszin was ik gelukkig niet kwijt en ik besloot direct de benen stil te houden. We reden tegen de wind in en een succesvolle afsluiting zou ondenkbaar zijn.

De finale werd ingeluid door Niels Boogaard en in korte tijd sloeg hij een aanzienlijk gat. E-biker Bert Janmaat gaf gas, ik bedoel hij zette de accu op Turbo, en hij bracht een handvol renners terug aan het wiel van Niels Boogaard. Deze rondde zijn aanval uiteindelijk succesvol af. De rest werd gehinderd door een peloton koeien op de weg.

In het café heb ik het voorstel gedaan om het jaarlijkse etentje op 10 januari aanstaande in De Gevangenenpoort plaats te laten vinden.

Lijkt het je leuk om aan dit etentje mee te doen stuur dan een berichtje naar hanswierda@live.nl of naar 06-44313148


Hans Wierda









Recensie in NH dagblad La Galera Gevangenpoort Edam Klik hier.



27 oktober

De A wordt wel een heel klein groepje. Olaf en Jerry weg, paar op de mtb en paar op het strand. Dan blijven er weinig over. Bij de kerk in Purmerland moeten ze het bushokje vergroten of op zondag dranghekken plaatsen, zo druk is het bij de B. In Oostzaan plek zat op het kerkplein, vanmorgen met 4 man. Rick, Jan, Renzo en ik.

Op de haal rustig begonnen, Jan en ik op kop. Vanaf Purmerland reden Rick en Renzo voorop, tempo ging iets omhoog en na de hindernissen in Weidevenne (het leek wel een cross, zo tussen de hekken en poortjes door) werd het tempo op de dijk nog eens opgeschroefd. Jan bekeek alles vanaf de laatste positie en Rick Renzo en ik draaide lekker rond. Eigenlijk mooi regelmatig en ik had op Strava even gekeken naar de tijden van de B en onze tijden. Vanaf Purmerend waren wij ruim 5 minuten sneller dan de B, maar dat komt omdat de B tot Oosthuizen erg rustig als complete groep rijdt. Vanaf Oosthuizen is het verschil maar marginaal. 50 seconden naar Scharwoude en 20 seconden van Scharwoude tot Edam. Op elk segment maar een paar seconden dus eigenlijk kunnen er best wat mannen van de B weer terug naar de A.

Wat wel weer voordelig is dat met de sprint je snel bij de eerste drie zit met zo’n klein groepje. 1 en 2 werden resp. Renzo en Jan.

De koffie smaakte dit keer nog lekkerder dan anders, Bas was 50 geworden en trakteerde de hele OKP. Bas nog proficiat.

Na de koffie in rustig tempo naar Oosthuizen en vanaf daar weer het tempo omhoog. Rick had voor de koffie het meeste gegeven en zijn beurtjes waren nu korter en minder hard, ook wel eens lekker. Krijg je toch het idee dat jezelf ook nog goed rijdt. Renzo snokte af en toe er weer lekker op los, hij rijdt maar tot Purmerend mee en kan dus alles nog even geven. Maar misschien moet hij voor Sinterklaas een snelheidsmeter vragen. Kan hij zien hoe hard hij overneemt, iets rustiger zou soms prettig zijn. Misschien is dat een van de redenen dat mensen eerder overstappen naar de B. Want terugkomen na een snok gaat niet vanzelf. En als Jerry er dan nog een klap extra op geeft en Olaf trekt dan ook nog effe door. Tja dan zijn de rapen gaar en lig je eraf.

Gelukkig dus niet vandaag, we bleven met 4 man over, Rick, Jan, Eric en ik. Tegen de wind was het hard werken. Op het viaduct was er niemand die effe hard doortrok en op de Zuiderweg draaide we weer met drie man. Jan nam zijn vertrouwde positie achterin weer in. Ik wilde het niet op een korte sprint laten aankomen, Eric heeft de dikste benen en dan zou hij winnen. Dus ik ging vroeg aan, Jan in mijn wiel. Met een duwtje in de rug drukte ik mijn wiel als eerste over de nieuwe streep. Ja er lag een nieuw laagje asfalt met een nieuw lijntje op de drempel. Zou ook mooi zijn als er weer wat nieuw elan bij de A zou komen.



Peter




20 oktober

Geen grote groep bij de kerk voor de XL rit. Vakantietijd en herfsttijd, niet iedereen heeft dan zin en tijd om te Fietsen. Nico, Renzo, Jan, Jan, Aart en ik vertrokken klokslag 9 uur. Doordat de snelle jongens ontbraken hoopte ik op een mooi regelmatig tempo en een snelheid die comfortabeler zou zijn dan wat gewoon is bij de OKP. De Jannen bepaalde het tempo naar Purmerend, onderweg sloot Paul met een maatje van hem aan.  Het weer was gunstig, weinig wind en dat rijdt altijd prettig. Er werd redelijk rondgedraaid en omdat de grote plasgeitebrijer er niet was konden we bij Schermerhorn gewoon zonder plaspauze doorrijden. Eigenlijk gebeurde er helemaal niets bijzonders onderweg. Totdat wij bij Scharwoude aankwamen. Daar draaide de B net de ijsselmeerdijk op. Waren wij nu zo snel of waren zij nu zo traag? Ik kan net mij niet herinneren dat we met een XL rit de B ooit ingehaald hebben. Wij reden ze dus voorbij en enkele van de B pikte aan zodat ons groepje wat groter werd. Bert op de opgevoerde fiets deed ook zijn beurtjes. Dat deed hij met een flink tempo, raar eigenlijk dat de B vandaag zo traag was. Aan Bert lag het in ieder geval niet.

Hij trok uiteindelijk de sprint aan en de vader en zoon Leegwater waren het sterkst. Zij bleven de rest voor en Jan drukte als eerste zijn wiel over de streep.

Bij de koffie weer gezellig druk, het hele café zat vol. Daarna op weg naar de Zuiderweg, weer met een grote groep. Op de Zuiderweg wilde ik het niet op een korte sprint laten aankomen, ben ik kansloos. ik had wel door dat Jan de laatste 20 km niet meer op kop was geweest en loerde op de dubbel vandaag. Ik ging ruim voor de golfbaan aan en kreeg Jan in mijn wiel en die kon gemakkelijk over mij heen komen. Dus hij had inderdaad de dubbel vandaag.


Peter






20 oktober

Vanmorgen met goede zin naar de verzamelplaats bij het Zaanse hoekje. Zonder Jan L. Hij was al eerder weg voor de OKP XL . De goede zin kwam door het verlies van PSV en het Lucky Ajax dat eigenlijk geen overwinning verdiende. Het was in ieder geval wel een spannende wedstrijd uit bij RKC. Aangekomen bleek dat Joan een lekke band had. Ze heeft ze meer de laatste tijd. Zoals een gentlemen betaamt hebben we eerst de band gewisseld. Onder leiding van Ron ging het snel maar toch ben ik alvast vooruit gereden om de mannen te vragen even op ons te wachten. Aangekomen bij de bushalte in Purmerland waren ze net aan het vertrekken. Heb nog wel even geroepen maar de TGV was al onderweg. Wegkapitein Joan, Diesel Kees, Electric Jan D, Verkouden Ron, Oudere jongere Teun en ik bleven over.

Teun voelde zich wat minder vandaag, Reden zal het bezoek aan kermis Volendam wel zijn. Vroeger(toen hadden we kuilen) werd je na een avondje stevig stappen wakker en zei je tegen jezelf: dat nooit meer, maar dezelfde avond zat je alweer aan de drank. Nu ben je een week van de leg.

Teun al 80 en elke week samen met Joan of Piet Krol op kop tot aan Oosthuizen. Het is een traditie geworden. Vandaag mocht ik zijn plaats innemen. Piet is nog aan het herstellen van zijn armbreuk. Beterschap Piet!

Achter ons wat gesputter toen we in Oosthuizen aankwamen. Gaan we hier al terug of doen we nog een extra lus. Het laatste is het geworden. Het moet niet te makkelijk worden. En makkelijk was het vandaag. Weinig wind en geen regen. Dat kan in de krant. Halverwege kwam Barend ons nog versterken.

In Edam waren de mannen van de C al eerder aangekomen. Ja…. we hebben nu een A, B en C. Toch mooi, voor iedereen zijn niveau of, zoals ik, vandaag weer rustig proberen terug te komen op mijn oude niveau met behulp van de C. Weinig gereden de laatste tijd. Een paar weken minder trainen kan nog wel maar een paar maanden…..

We zaten  nog maar net toen de A en B gezamenlijk binnen kwamen. De A had bij Scharwoude de B al ingerekend. Volgens Percy, die vandaag met de B mee was, kwam een man in Black(Renzo) hem heel hard voorbij. Heel normaal voor Renzo om er af en toe een slok aan te geven. Maar voor de mannen erachter niet echt fijn. Iedereen van de B die kon is aangehaakt en hebben de rit naar Edam gereden. Dan kan je zien wat het verschil is tussen A en B. Je denkt dat je wat bent in de B totdat de A voorbij komt. Pffft…

Na het altijd weer keurig en snel geregeld bakje koffie door de eigenaar van de Gevangenepoort weer op de terugweg naar Zaandam. Wat doen we vandaag, terug met de A of rustig mee met de B. Hopelijk zijn de A mannen al wat uitgepierd want het werd de A. Doordat er weinig wind was ging de terugweg betrekkelijk makkelijk. Natuurlijk deed Renzo nog een stevige versnelling. Ik zat erachter en heb met veel moeite zijn wiel gevolgd. Als je dan achter hem hangt roept hij…. Wat adem je snel….  Gelukkig was er een klein gat geslagen zodat ik wat op adem kon komen. Maar dat was van korte duur. Jan L was er niet gerust op. Dus kwam de groep alweer snel voorbij. Met een iets te hoge snelheid langs de woonboten maar wel keurig gestopt bij het stoplicht. Het wordt nog eens wat.

Door Neck en het viaduct over de A7. Geen echte versnellingen, Renzo was afgeslagen bij Purmerend, dus konden we goed bijblijven. Wie er won heb ik niet gezien.


Heerlijk gefietst.


Paul









6 oktober


Vandaag bij de A geen twijfel, gewoon verzamelen bij de kerk en maar zien hoe lang het droog zou blijven. Bij de B was er meer twijfel. Toen ik op de heenweg langs Purmerland reed nog geen B rijder gespot. Later kwam ik Paul en Cees tegen. Uiteindelijk kwam Percy er nog bij en iemand op de Merida.

Voor de A waren Jerry, Olaf, Jan, Aart en de return of de snokkoning Renzo bij de kerk. Ik was iets later, had een lekke band en moest die voor vertrek nog even verwisselen.

Op weg naar Purmerend maakte Renzo zijn reputatie weer waar. Hij gaf er weer ouderwets een snok aan en reed samen met Jerry weg. Olaf nam gelukkig de tweede waaier op zich zodat Jan en ik bij konden blijven. Aart had het moeilijk en liet lopen, heeft rondje uiteindelijk in eigen tempo gereden.

Het was nog steeds droog maar de wind begon behoorlijk aan te trekken. Nu Aart eraf was paste we allemaal in de waaier op de dijk. Een iets lagere opkomst is dan wel gunstig. Jerry en Olaf waren de motoren van de groep, Renzo moest af en toe laten zien dat hij, ondanks het weinige fietsen de laatste tijd,  og steeds een goede versnelling in de benen had. Jan en ik sloten de rij en probeerde bij te blijven.

Vanaf Scharwoude kregen we wind schuin tegen en werd het ook wat natter. Niet echt ideaal want de kou trok langzaam je lijf in. De sprint werd gewonnen door Renzo en Jan was een goede tweede. Ze hadden wel wat hulp van een tegemoetkomende auto nodig, met ware doodsverachting gingen ze de sprint aan, de rest kneep in de remmen want vonden het verstandiger om eerst de auto te laten passeren en dan pas het gas erop te zetten.

In het koffiehuis dus de gedecimeerde B groep. Na de koffie werd het weer echt slecht, de regen kwam nu harder naar beneden, de wind werd nog steviger. De B nam weer de korte route en wij reden met 5 man het normale rondje. Omdat we eerst wind mee hadden viel het slechte weer niet zo op maar eenmaal op de dijk werd het eigenlijk onprettig. Langzaam raakte we doorweekt en de spray zorgde er ook  voor dat het achteraan niet makkelijk was. Renzo haakte af in Purmerend en Jerry won de sprint op de Zuiderweg.

Toen snel naar huis om onder de warme douche te kruipen. Mijn motto is dat buiten altijd beter is (tegenwoordig kiezen veel rijders bij slecht weer voor Zwift) maar toen ik bibberend onder de douche stond dacht ik daar effe anders over.


Peter





22 september


Vandaag een super weertje, ideale fietsomstandigheden. Zon, 20 graden en matig windje. Aan de start de sterke motoren, ik noem Jerry, Martin, Nico, Olaf en Rick. Jan en ik kende onze plek, aanklampen en volhouden. Onderweg overal veel fietsers. De dam tot dam Classic was en omdat er zoveel verschillende toerafstanden mogelijk zijn kwamen we ze overal tegen. We kozen voor een alternatieve route door de Beemster om zonde grote drukte op de dijk te ontlopen. Martin moest achteraan rijden, zijn band lekte een beetje en de witte sealant vloog weer in het rond. Leuk hoor tubeless rijden maar bet geeft soms wel een bende. In Oosthuizen reden we weer een dam tot dam groepje achterop. We moesten even inhouden omdat ze linksaf over het fietspad naar Beets gingen. De voorste rijders gaven direct gas toen de weg weer voor ons was, ik zat met Martin en Rick echter nog achter een achterblijver en konden niet direct aanzetten. Ik zag mijn geest al dwalen en probeerde de aansluiting te vinden. Maar ja als Olaf voorop rijdt kom ik echt niet dichterbij. Rick nam over en gaf gas. Ik had mij opgeblazen en most laten lopen. Tja eraf is eraf maar ik vond de manier wel beetje lullig. Bij de koffie had Rick nog een tip voor mij: rustig blijven en langzaam naar de groep toe rijden, jezelf niet opblazen zoals ik nu deed. Maar Rick, als er een gat is en ik langzaam naar de groep zou willen toerijden moet ik wel harder rijden dan de groep. En dat is net een dingetje, dat doe ik niet. Mijn beurten zijn 3 km/u langzamer dus ik haal ze nooit meer in.

Het gat werd dus groter en ik legde mij al neer dat ik solo verder zou moeten, we wachten immers op niemand. Maar ik had mazzel en er werd even voor mij ingehouden. Ik kon voor Scharwoude weer aansluiten. De weg naar Edam werd in rap tempo afgelegd, geen sprint omdat voor Edam een peloton van 50-60 man van de dam tot dam de doorstroming belemmerde. 

Bij de koffie een klein groepje, ook de B was gedecimeerd. Kennelijk is het nu vakantietijd voor de oude mannen. Na de koffie gelijk gas erop en in Purmerend al bij de B aangesloten, ze stonden namelijk voor een gesloten brug. Op de Zuiderweg hard doorgereden en Jerry mocht winnen vandaag. Hij was de gangmaker vandaag.


Peter 







16 september

Vandaag 9 man aan de start, Martin, Emiel, Olaf, Jan, Jan, Aart, Marco, Eric en ik. Bij de kerk stond de blue train groep naast ons. Ziet er toch wat professioneler uit met allemaal dezelfde kleding. Maar eenheid past niet zo bij onze ploeg. Toch beetje een vrijbuitersgroepje.

In jet begin namen Jan en ik net kopwerk voor onze rekening. Beetje uit zelfbescherming om het tempo in het begin niet te hoog laten oplopen. Met Emiel, Olaf en Martin op kop weet je zeker dat het zeer gaat doen en dat alles op een lint getrokken wordt. Tot het fort in de Beemster netjes twee aan twee gereden. Daarna begon Emiel vaart te maken en trok de boel op een lint. Niet leuk voor de jongens achterin want door het lint kom je snel op de kant te zitten. Gelukkig daarna enkele pogingen gedaan om weer twee aan twee te rijden, toch stuk prettiger. En is het motto van de xl rit niet, iedereen moet mee kunnen?

De wind was best wel aanwezig, gelukkig draaide we steeds meer naar het oosten toe zoadat we beetje rugwind hadden. Bij Spanbroek even een hohoho. Iets te hard en dat vonden de jongens achteraan niet leuk. Iedereen weer bij en direct door naar Berkhout. Daar raakten we Marco kwijt. Niemand had het in de gaten maar kennelijk had hij voor zichzelf de conclusie getrokken dat het te hard ging en besloot hij alleen verder te rijden. Jammer want ik had graag de hohoho weer gehoord. Ik keek beetje scheel van vermoeidheid en de benen begonnen al aardig vol te lopen.

Toch beetje rotgevoel dat Marco eraf was en we vertrouwde het niet helemaal. Hij zou toch niet in de berm liggen? Dus terug gereden maar hem niet gevonden, achteraf bleek dat hij afslag had gemist en rechtsoor naar Hoorn was gereden. Tja dan kun je lang zoeken.

Op het bekende stuk dijk naar Edam ging de gaskraan vol open. Het beste was bij de meesten er wel af. Alleen Olaf trapte onvermoeibaar door en hij won de sprint bij Edam.

Na de koffie was de wind een stuk harder. Omdat er een loop in Middelie was, reden we een lusje extra. Op de dijk vond Rick het tempo te langzaam en voerde hij het tempo op. Met zijwind passen er maar 5-6 man op de dijk, een tweede waaier wordt nooit geformeerd. Dus ik ging er als eerste af, daarna Eric en Jan. Samen met Ron en Martijn reden we een stuk achter de koplopers aan naar Purmerend. Deze koplopers maakte geen vrienden bij de tegenliggers. Pas op het laatste moment uitwijken naar rechts, om zo lang mogelijk van de voorganger te profiteren, tja ik zag een paar bijna botsingen. Jongens maak toch beetje ruimte. Blijf bij tegenliggers tot de wegas en kom niet op de andere weghelft. 

Bij de stoplichten leken we weer aan te sluiten, echter hij sprong met op rood. Dat was voor Jan en Eric geen reden om te stoppen en zij schoten op de ouderwetse OKP manier de kruising over en sloten weer aan. Ik was te braaf en heb alleen mijn rit naar de Zuiderweg volbracht. Ron en Martijn zaten in mijn wiel maar kozen denk ik voor de kortste weg.


Dan nog kleine update over Mike. Dank aan degene die hem gesponsord hebben voor het goede doel. Vorige week in Bormio was dus het fietsevenement van Forza4energy4all waar Mike en zijn klas aan mee deed. Het team heeft 17.400 euro opgehaald voor onderzoek naar een medicijn tegen stofwisselingsziekte. Tijdens de week hebben we 5 dagen gefietst. 2 dagen zelf en 3 dagen met het evenement. Doordat de Gavia en de Stelvio gesloten waren vanwege rotsblokken op de weg moest er een beetje geïmproviseerd worden met de routes. Gedenkwaardige rit de Mortirolo op in de stromende regen. Petje af voor de leerlingen dat ze allemaal boven kwamen ( de variant vanuit Grossio). Mike had een moeilijke start van de week, alles was nieuw en een vast dagelijks ritme zoals thuis was er niet. Uiteindelijk heeft hij alle 3 dagen met Forza de bergen omhoog gefietst. Afdalen hebben we niet met hem gedaan, te weinig geoefend en hij at gewoon te weinig. De laatste klimdag kwam hij op zijn tandvlees boven. Het is een bijzondere en speciale week voor hem geworden. Ik ben erg trots op hem en ik hoop dat hij, ondanks de stress die hij gehad heeft, ook een superweek heeft gehad.

Hij zou graag door willen gaan met fietsen want hij vindt het leuk. Financiële middelen ontbreken echter. Ik ben dus voor hem op zoek naar een fietsje, maat 56. Kijk eens om je heen en weet je wat? Laat het mij even weten. 


Peter 







1 september 2019

Net terug van vakantie en aardig wat kilometers in de benen, paar dagen rust gehad dus ik had er vertrouwen in. Maandag vertrek ik samen met een collega, 8 leerlingen en 3 ouders naar Bormio om mee te doen aan ForzaEnergy4all. Ik had daar vorige keer over geschreven, over Mike. Hij heeft inmiddels al zijn trainingen achter de rug, het zijn er 70 geworden en hij heeft 2400 km afgelegd om zich voor dit evenement voor te bereiden. En nu is hij er klaar voor, op mijn vraag of hij er zin in had moest hij even nadenken. Na enige tijd kwam er een antwoord: in het fietsen wel, de rest weet ik nog niet. Menig ander leerling reageerde altijd andersom, wel zin in de randzaken maar het fietsen zagen ze altijd als een berg tegenop. Komende week gaan we het zien en ik hoop dat ik Mike een mooie week kan bezorgen. Wil je hem nog steunen? Graag, ga naar https://actie.energy4all.nl/actie/mike-beets en maak een paar euro over.


Maar nu verder met de OKP rit. Zoals gezegd aan de voorbereiding zou het vandaag niet liggen. 2 weken in de bergen gereden en nu weekje rust gehad, ik moest gewoon goed zijn. Bij de kerk een sterke ploeg met erkende hardrijders zoals Romke, Nico en Olaf. Jack was er ook weer, De twee Jannen, Eric en ik. Onderweg pikte we Emiel en Martin op. Vanaf de start mochten Jan en ik het kopwerk doen, dus rustig keuvelend reden we naar Purmerend en ik dacht dat het een echt kalm zomerritje zou worden. De brug stond open dus we kregen nog meer rust. Eenmaal op de dijk was het echter gedaan met het kalme tempo. Nico begon met het tempo op te voeren en omdat de wind van een beetje opzij kwam ontstonden er gelijk problemen. Er passen maar 5-6 renners op de dijk en de rest rijdt dan op het kantje. Een tweede waaier zou handig zijn maar die werd even niet opgezet. De Jannen kozen een goede positie, Jan 1 ging lekker op plek 5 zitten en Jan 2 stoof het groepje voorbij en plante zich vooraan ertussen. Achter Jan 1 zaten we dus niet goed, op de kant en harkend om bij te blijven. Er viel een gaatje, Jack liet lopen. Ik erover heen maar kreeg het gat niet dicht. Wilde nog hoho roepen maar ja OKP wacht op niemand. Probeerde het nog een keer maar kon niet aansluiten. Eric sprong uit mijn wiel en haalde het wel, toen hij echter aansloot zag ik Jan 1 lossen uit het groepje. Het ging te hard voor hem. Niet lang daarna moest Eric zijn heroïsche strijd ook staken en raapten we hem op. Effe wachten op Jack en we hadden een mooi C groepje om de rit te vervolgen. In de verte bleek ook Jan 2 het tempo niet aan te kunnen en hij sloot ook bij ons aan. Hadden we toch een tweede waaier.......echter wel met een gat van een paar honderd meter met de kopgroep. Dat kan volgende keer beter.

Wij draaiden prima rond maar wisten dat we nooit meer de andere zouden bijhalen. Jan 2 sputterde letterlijk nog wat tegen. Hij reed hard op kop maar had een lekke band, de latexmelk druppelde uit zijn tublessband en spetterde tegen de rijder achter hem op. Was dus geen pretje om achter hem te rijden. Gelukkig hield de band het uit en haalde hij Edam. Uit betrouwbare bron had ik vernomen dat Emiel de sprint had gewonnen, maar hij starte niet bij de kerk, dus telt het niet, toch?

De koffie was dit keer van Lars, hij wordt vader en trakteerde het hele terras. Dank je wel Lars.

Na de koffie een stevig windje tegen. Nu had ik goed opgelet en de slag niet gemist. Bij de afslag naar Middelie gelijk aangesloten. Onderweg verloren we wel een paar mannen, Marco en Aart moesten lossen. De wind was lastig en achteraan zat je niet lekker. Jan 2 en Jack waren met de B mee. Uiteindelijk reden we weer met Emiel, Olaf, Romke, Eric Jan 1 en ik verder. Bij de kruising naar het viaduct zagen we de b al in de rug, zij waren opgehouden door een valpartij. Veroorzaakt doordat een eendje wijd door de bocht ging. Gelukkig viel de schade mee en kon iedereen op de fiets verder.

Eric reed op kop naar het viaduct, niet handig als je een paar snelheidsmonsters achter je hebt. Olaf, die het vandaag “rustig aan” deed, gaf er een snok aan en dat was het einde van Eric. De rest volgde wel en uiteindelijk won Romke het eindsprintje.

Tja, nu hoop ik dat mijn supercompensatie volgende week is want vandaag kon ik niet mee.


Peter 







18 augustus 2019.

Na een maandje afwezigheid in verband met vakantie enzovoort herpakte ik mijzelf vandaag. Er waren 3 opties: ten eerste om 9 uur aanpikken voor de lange rit, ten tweede om tien uur in Purmerland starten en ten derde lekker thuisblijven, omdat er twee kleinkinderen rondhangen, het enigszins regent en dan lafjes de niet afgekeken Netflixfilm Elisa en Marcela afronden. Ik vermande mezelf en koos voor optie 2. 

De nieuwe fiets (Giant TCR Advanced Disc 1 Beekhoven Bikes) bleef in de schuur aan de haak vanwege de verwachte regenval. Toch stond er ondanks de alarmerende voorspellingen van Weeronline een groot peloton bij het bushokje.

En deze dag was bijzonder. Teun vierde zijn 80ste verjaardag. De enige renner die op deze leeftijd deel uitmaakt van ons peloton. En dan die drive! Gehuld in een pak met lokale sponsors erop zette hij zich op kop en duldde slechts zijn assistente Joan naast zich. De heer Ankoné uit Warnsveld, die deze week in Geleen het werelduurrecord voor 80 plussers boven de 30 uittilde heeft mazzel, dat Teun andere ambities heeft. Anders zou Teun dit record aan flarden rijden. Op één been en twee vingers in zijn neus. Het gerucht ging dat er gebak aan te pas zou komen, anders zou ik de massale aanwezigheid bij dit weer niet kunnen verklaren. Teun koos voor een rondje koffie en in mijn geval zelfs voor een dubbel rondje. Deze ronde ontspon zich als een SBS-rampenfilm. Zo één waarbij ogenschijnlijk een zomerse dag relaxt begint. Mensen kuierend op weg naar het strand, een beetje loom op een lakentje hangen en langzamerhand hoor je aan de aanzwellend dreigende muziek dat er of een monster aankomt, of dat een tsunami het totale toeristenvolkje opslokt en kilometers verder weer uitspuugt. Zoiets dreigde bij ons ook. Na een uiterst ontspannen aanloop, geleid door de eerder genoemde Joan en Teun, opende Aart met een splijtende demarrage. Slechts Willem Ansink reageerde en ik besloot in zijn kielzog mee te sluipen. Per slot van rekening moet er wel even getest worden of de hoogtestage in Frankrijk zich ook in klinkende munt zou uitbetalen. Aart reed werkelijk fenomenaal. Willem, de oude krijger, beet zich vast in het wiel en na enige tijd namen we ook over. De benen van Aart maalden als zuigerstangen in een oude motor rond. Willem maakte een fitte indruk en achter ons was langs de IJsselmeerdijk niemand te bekennen. Een sensatie leek binnen handbereik. Willem nam met verve de horde Schardam en ik liet hem zijn beurt afmaken met de helling naar beneden. Ik nam over en in de bocht naar links hoorde ik een Hitchcock-achtige tune. Er naderde een oude Benz en deze dreigde voor ons langs het weggetje naar rechts in te slaan. De verwarring sloeg toe, Willem toucheerde met het voorwiel het achterwiel van Aart en achter mij hoorde ik gekraak en gekerm. Willem was op het asfalt beland en even ontstond er een onzeker makende verwarring. Hoe groot was de schade voor Willem. Toch geen gebroken heup?!? Gelukkig kon Willem zelf opstaan en bleek hij een opengeschaafde elleboog te hebben. Inmiddels haalden de achtervolgers van de B en de A-renners van de lange rit ons in. Willem wilde weer op de fiets, maar hij bleek een probleem met de voorderailleur te hebben. Nico ondersteunde met een miniatuur gereedschapssetje en uiteindelijk repareerde Willem het euvel met het draaimechanisme in de versnellingskabel. Op het binnenblad hervatte hij de terugrit. Martijn Krook en Nico zetten zich op kop en dirigeerden ons naar Edam. Tot zover mijn verslag, want ik reed verdomme lek. Niemand hoefde op mij te wachten. Het is erg prettig om te merken hoe behulpzaam de mensen zijn. Alle renners die passeerden boden hulp aan. Toen ik opstapte, kwam Martijn Krook mij tegemoet om te kijken of hij iets voor mij kon betekenen. Dat moet er één van Tempo Team zijn👍.  We arriveerden bij de Gevangenenpoort en normaal gesproken zou je zeggen: de koffie sla je over en meteen aanpikken. Helaas stond ik weer plat en ben ik maar het café ingegaan in verband met het koffieaanbod van Teun. Een uurtje later was ik thuis.

Een woord van dank aan Karl de Boer, die geheel belangeloos een bandje aan mij afstond. Ik had hem nodig!

Hans Wierda












11 augustus 2019

Nu, zoals hij zichzelf duidt, de oudere jongere, Peter op vakantie is, ga ik maar een poging wagen een verslag te schrijven. Het wekelijkse verslagje die tijdenlang door HansW gemaakt is. Maar Hans zien we niet heel vaak meer meefietsen bij de A. Waarom het verslag alleen verbonden is aan de A-rit, is mij overigens een raadsel. Maar goed, Hans schrijft daarmee de verslagjes niet zo vaak meer. We dachten ooit met het binnenhalen van een journalist een aangewezen persoon hiervoor gevonden te hebben, maar die blijkt er liever les over te geven en podcasts te maken. Toch fijn dat Peter het schrijven zich eigen gemaakt heeft en elke week weer over de sores van (vooral) de A-ploeg schrijft. Maar zoals gezegd, die oudere jongere is op vakantie.

In Oostzaan stonden Nico, JanL, Eric, Dirk en ik aan de start. Even later sloot Jerry nog aan. Hoewel dat van korte duur was. Op De Haal demarreerde hij alweer. Nu ben ik persoonlijk geen fan van het jakkeren of koersen door dorpen/steden, met zijn kruispunten, stoplichten en medeweggebruikers, maar blijkbaar vindt niet iedereen dat. Gelukkig zijn we als achtervolgende groep nog tamelijk rustig door Purmerend gereden en ging na de brug op de Oostdijk pas de gaskraan open. Vooral Rick had veel gas. We moesten toen al wel een minuutje naar Jerry dichtrijden. (info flyby)

Helaas had de stormachtige wind van gisteren de Oostdijk bezaaid met afgebroken takken, waardoor het niet fijn was om achterin de groep te zitten. Na een kopbeurt kon Dirk daardoor niet direct aanhaken en was daarmee gezien, niet veel later ook Eric. Jerry werd weer bij Oosthuizen ingerekend.

Op de IJsselmeerdijk kwam Eric weer aansluiten, Dirk verkoos de vroege koffie.

Het was wel afzien in de wind richting Edam. Jerry deed nogmaals een poging om weg te komen, maar die mislukte. Uiteindelijk mocht hij wel al zijn inspanningen bekronen met de Edammerwinst.

Na de zeer welkome koffie zijn we rustig aan het tweede deel begonnen, helaas voornamelijk wind tegen. Ondanks dat we met een wat grotere groep waren, bleven we met dezelfde rijders vooraan draaien. Rick had en gaf nog steeds het meeste gas. Aan hem de zeer verdiende winst op de Zuiderweg.

Snel (wind mee) naar huis.


Groet, Olaf








4 augustus

Allereerst wil ik de mensen bedanken die mijn verhaaltje van vorige week hebben gelezen en een donatie voor Mike hebben gedaan. Zijn opbrengst is met 100% gegroeid. Heb je nog niet gedoneerd? Doe het alsnog en geef Mike daardoor nog meer zelfvertrouwen en moraal.


Vandaag bij de kerk slechts 4 man: Jan, Jan, Ron en ik. Onderweg pikte we Martin nog op, hij was net terug van vakantie. Komende week zullen er wel meer van vakantie terug komen en gaat het groepje wel weer groter worden.

We begonnen rustig met zijn vieren, maar toen Martin erbij kwam ging het tempo omhoog. Toch vreemd welke uitwerking sommige personen hebben op het groepsgebeuren. Kennelijk haalt Martin het beste in ons naar boven😉.

We hadden alle bruggen mee, dat is wel eens anders in deze tijd van het jaar. Veel pleziervaart in de vaarten en kanalen dus menig maal staat er wel een brug open. Op de dijk na de woonboten werd er lekker doorgereden. Er werd goed overgenomen en we draaide lekker rond. Jan en Martin hadden de beste benen, hun beurtjes waren net wat harder dan die van de rest. De wind was niet hard en redelijk gunstig zodat het tempo hoog bleef. Aan het eind bleef Martin hard rijden en zelfs mijn aanzet tot iets wat een sprint zou moeten heten werd eenvoudig gepareerd. Martin was dus eerste in Edam.

Na de koffie gelijk een splitsing bij het fietstunneltje. Er bleek een hele groep recreanten doorheen te moeten. Het eerste deel van de OKP was er dus al langs en het tweede deel van de groep had gelijk een flinke achterstand. Pas bij de volvo garage  haalde we ze weer bij. Aart werd onderweg nog aangevallen door een insect, kneep in zijn remmen om het ondier te verwijderen. Ondertussen reed de rest door, ja we wachten op zondag nog steeds niet. Nico reed nu ook mee tot de finish in de Wijdewormer. Die kan je er best bij hebben hoor, zijn beurtjes waren hard en hij joeg het tempo aardig omhoog. Weer waren we met vijf, Jan, Jan, Ron, Nico en ik. We draaiden weer lekker rond en ik had kennelijk nog het meest over want won de sprint, nou ja niemand ging achter mij aan toen ik iets harder ging.

Volgende week ben ik op vakantie, kijken wie dan een stukkie kan schrijven.


Peter






28 juli 2019

Vandaag eigenlijk niet zoveel te melden. Bijna de hele A ploeg is op vakantie, slechts Jan, Jan en ik stonden aan de start. Onderweg kwamen we Tom de Goede tegen die net als ons, bij de brug in Purmerend moest wachten. Of ie met ons mee mocht rijden😏, vroeg hij. Nou dat hebben we geweten, meer dood dan levend achter zijn wiel gehangen. Uiteindelijk dus een snel rondje gereden en aardig naar de kloten gegaan.


Maar ik wil het eigenlijk over Mike hebben. Mike is een leerling van mij, ik geef LO (zeg maar gym) aan hem en mijn collega BSM (keuzevak, meer leren over sporten en organiseren). Mike heeft het vak BSM gekozen op aanraden van zijn mentor, die vond dat hij met dit vak nog het meest aan vaardigheden kon bijleren. Nu moet je weten dat Mike een leerling is met een zogenaamd rugzakje, Mike is geen doorsnee leerling zeg maar. Op sommige gebieden is hij heel goed en op andere gebieden heeft hij het heel moeilijk. Mike is een autist en heeft moeite met het sociale verkeer. Taal is ook lastig, hij begrijpt niet alles wat je zegt, neemt het soms letterlijk en heeft een wat kleinere woordenschat. 

Bij BSM moet hij veel samenwerken, voor groepjes staan om instructie te geven en natuurlijk iets leren over de achtergrond van bewegen. Voor een autist geen geringe opgave en met heel veel geduld en extra aandacht slaat hij zich aardig door het programma heen. Je ziet hem vorderingen maken, je ziet hem groeien maar je ziet ook waar hij nog veel moeilijkheden heeft. Bv het fietsproject voor goede doelen. Dit jaar gaan we voor de 9e keer meedoen aan een fietsuitdaging voor een goed doel. Dit keer voor kinderen met een enrgiestofwisselingsziekte waar nog geen medicijn voor is. Mike heeft geholpen met het organiseren van een sportdag waarmee geld is opgehaald voor dit goede doel. Maar hij moet ook zelf iets organiseren of via een netwerk sponsorbedragen binnen te halen. En dat is nu erg lastig. Mike vraagt immers niets, weet niet hoe hij dit moet aanpakken. Hij krijgt wat hulp van ouders, klasgenoten en docenten maar jezelf verkopen, delen wat je aan het doen bent dat is niet iets dat erg lukt. 

Trainen daarentegen doet ie als een dolle. Heel contentieus traint Mike vanaf eind april minimaal 2x per week op de fiets. Inmiddels heeft hij al 48 trainingen afgewerkt en ruim 1500 km gefietst. Ik heb nog nooit een leerling gehad in die 9 jaar, die de training zo precies heeft opgevat, autisme heeft zo zijn voordelen.

Maar wat ik nou tof zou vinden als jullie Mike met een donatie zouden willen steunen, deel de link met vrienden en bekenden. Maak een paar euro over naar het goede doel en laat Mike groeien in zijn zelfvertrouwen. Mike is speciaal en hij verdient gewoon wat extra aandacht en hulp. 

Steun hem op https://actie.energy4all.nl/actie/mike-beets 

Dank voor jullie steun.


Peter 







14 juli 2019

Wij Nederlanders kennen in de zomer geen nationale feestdag zoals de Fransen dat vandaag wel hebben. Maar eigenlijk is het elke week bij de OKP feest. Is het niet omdat er extra hard gereden wordt dan is het wel omdat er altijd wel wat gebeurd. 

Vandaag klein groepje bij de kerk, slechts 6 man. Op de Haal nog lekker rustig en na de stoplichten in Purmerend het gas erop. Ik was beetje bang voor de wind. Schuin tegen en ik hoopte dat er genoeg ruimte op de dijk zou zijn zodat ik in het laatste wiel zou kunnen aanklampen. De tijd dat ik op kop reed ligt achter mij, de benen missen de kracht om daadwerkelijk bij te dragen aan het op gang houden van het groepje. Olaf, Jerry en Romke waren duidelijk in goede vorm en de sterkste schouders moeten het meeste doen, toch?

Onderweg haalde we de B in, daar had een fikse valpartij plaatsgevonden. Percy met krom achterwiel, Aart met paar gekneusde ribben (viel weer op dezelfde kant als paar weken terug) en een paar anderen met een gedeukt ego. Gevolg was dat het een rommelige rit werd. Enkele B rijders probeerde aan te haken bij ons en dat gaf wat onrust. Normaal weet je wel hoe iedereen rijdt en hoe iedereen stuurt, maar met wat vreemde “eenden” in de bijt is het altijd even zoeken. Uiteindelijk ging het zo hard dat het oorspronkelijke groepje weer over bleef met enkele waardevolle aanvullingen uit de B. Dirk, Lars, Marc, Rob en Ruben konden bijblijven.

Vanaf Scharwoude kregen we de wind in de rug en deden ze vooraan het gas echt open. Marc was het eerste slachtoffer. Ik volgde al snel daarna en pikte later Jan en Dirk op. Gedrieën probeerden we de aansluiting weer te vinden, helaas viel het vooraan niet stil en langzaam verdwenen ze uit zicht. We trapten ons het apezuur en bleven zicht houden op de kopgroep, pikte Rob en Lars op en zagen De andere Jan uiteindelijk ook capituleren. Geen idee wie er gewonnen had maar chapeau voor de kleppers vooraan. Sterk gereden heren.

Na de koffie gelijk op redelijk tempo weggegaan. Op de dijk windje mee dus werd er weer hard gereden. Olaf reed lek, ook met tubeless kan dat en moest ons laten gaan. In de Wijdewormer haalden we de blue-train groep in, enkele sloten bij ons aan. Ik was dankbaar daarvoor, toch weer enkele extra motortjes. Uiteindelijk won de sterkste, Jerry ging als eerste over de meet. Al zat Jan in zijn wiel en had hij nog snelheid genoeg, hij liet de winst aan Jerry. Het is niet elke dag feest voor de Leegwaters, ze geven ook weleens kadootjes.


Peter 





23 juni 2019

Na de kortste nacht was dit waarschijnlijk de langste rit qua duur dan. Klein groepje bij de kerk: wie ontbraken?  kKussers, vakantiegangers, vaders met sportverplichtingen van de kinderen, stiekem toch bij de B, stappers, uitslapers en wat al niet meer als reden om vandaag ergens anders te zijn. Even goede vrienden hoor, we zijn immers een clubje zonder verplichtingen.

Nico, Olaf, Jan, Eric en ik hadden een rustige start, met 31/32 per uur naar Purmerend. het gaat wel eens rapper bij de OKP. Onderweg pikte we Emiel op en bleven we nog rustig door peddelen. 

Vanaf de woonboten kwam ons een stinkende benzinelucht tegemoet. Dachten eerst dat een boot in de ringvaart zijn tank open had. Voor ons reed een auto maar dat was een elektrische en die kon het ook niet zijn. Bleek het een oldtimer cabriolet te zijn die paar km voor ons reed, hij had een lek in zijn tank. Toen wij vlak achter hem reden zagen we gewoon de benzine uit de onderkant van zijn auto lopen. Voordeel van een cabriolet is dat je de bestuurder heel makkelijk kan aanspreken. Hij zette zijn auto langs de kant en op de terugweg vanuit Edam was zijn euvel nog niet verholpen. Stond nog steeds in de berm.

Nu we eindelijk weer frisse lucht hadden werd er direct vaart gemaakt. Olaf, Nico en Emiel hadden de sterkste benen en bepaalden het tempo. Eric en ik namen soms voor de vorm even over en Jan had de rol van de andere Jan overgenomen (hij won alleen de sprint niet). Je kon merken dat het goed weer was, veel auto’s, motoren en ander fietsverkeer op de dijk naar Edam. Opletten dus en in een rap tempo reden we op de finish af. Het rustige begin had kennelijk voor extra energie gezorgd bij de anderen, ze vlogen gewoon. Maar uiteindelijk won de sprinter van ons groepje in Edam. Hij mag dan niet de sterkste rijder zijn, als het op sprinten aankomt is Eric een geduchte rijder. Hij won dik.

Na de koffie reden we direct in flink tempo door. De wind in de rug maakte dat we een snelle tweede etappe hadden. Doordat de B voor een open brug moesten wachten haalden wij ze al in Neck in. De Zuiderweg werd een mooie racebaan, met 50 in het uur naar de finish. Olaf maakte het karwei netjes af.


Met vriendelijke groet


Peter van Diepen







16 juni 2019

Vandaag de XL rit en dit keer zonder Olaf (op zoek naar zijn ouders), Dirk (slaapt uit en wacht op hogere temperaturen), Jack (is bouwvakker geworden, klust bij in het weekend) en Jerry (rijdt zijn eerste criterium in de Westerstraat). Gelukkig bleven er genoeg andere kleppers over: Martin, Hans, Jan, Renzo, Paul en zijn maatje, Hans, Jan, Ron, Aart, Emiel en ik. Opvallend vond ik dat de schijfremmen toch langzaam gaan doorkomen: vandaag waren het er al 5, naast 7 elektronisch geschakelde fietsen. 

Bij de xl rit is het motto samen uit, samen thuis en een sociaal ritje waar iedereen mee zou moeten kunnen. Het begon goed en in normaal tempo. Maar net voor Purmerend viel er een gaatje, beetje oponthoud bij het fietspad en het oversteken. Vooraan werd er flink doorgereden en achteraan moesten alle zeilen bijgezet worden om het gat dicht te rijden. Pas langs de ringvaart van de Beemster was de groep weer compleet. De toon was gezet en ik voelde dat er iets in de lucht hing. Op de Volgerweg barste de bom. Renzo gaf een snok en trok alles op een lint. Martin en Emiel hadden goesting en Jan was het slachtoffer. Hij reed lek (zei niets en ging rustig bandje verwisselen) en pas bij de Rijp kwamen we erachter. Ik voelde mij toch beetje lullig, samen uit is ook samen thuis en draaide om. Kijken waar Jan was, Renzo deed hetzelfde maar we hebben Jan nooit meer gevonden. Dus maakte Renzo en ik er een alternatief rondje van en reden bij Bobeldijk de groep weer tegemoet. Daar bleek dat ze aardig hard hadden gereden, blikken stonden strak en geconcentreerd. Aart hing meer dood dan levend achteraan de groep, het snot rond zijn mond. Als zijnde Eric Breukink in zijn beste dagen. Hij mompelde nog iets van social ride, aan mijn hoela ik heb ruim 35 gemiddeld op mijn teller staan. Hans was er ook al af, zag denk ik de bui al hangen en was naar Wijk aan Zee afgeslagen om zijn familie te bezoeken. 

Bij Scharwoude kwamen we ook Jan weer tegen, was na de lekke band naar huis gereden om nieuw bandje te halen en bij de B aangesloten. Hij had niets gezegd omdat hij de groep niet wilde ophouden en niet graag op zijn vingers wordt gekeken als hij bandje moet verwisselen. Kan ik mij iets bij voorstellen, 11 priemende ogen die jouw zien prutsen omdat de band er net niet soepel op wil gaan.

Net voorbij Schardam kregen de kleppers weer goesting. Ondanks de tegenwind ging het gas erop en werd er boven de 40 gereden. Onderweg pikte we een triatleet op, die reed eerst stukje mee in de groep. Daarna vond hij ons maar stumpers denk ik en gaf hij er even een snok aan. De teller liep op tot ruim 45 en ik moest op mijn tandvlees bijten om bij te blijven. Daarna deden Ron, Martin en Emiel het nog eens dunnetjes over. Laagvliegend bereikte we Edam en Renzo won de sprint, wie anders.

Na de koffie met klein groepje de a route gereden. Ik ben in Purmerend afgehaakt, moest ook nog beetje timmeren en schilderen. 

Al met al leuk dagje gehad maar als we het groepje bij de xl groot willen houden moet er wel wat meer rekening met elkaar gehouden worden anders vrees ik dat het snel een xl small wordt.


Peter 







9 juni 2019

Na een stormachtige zaterdag hoopte ik dat het weer op zondag iets beter zou zijn. Dat was gelukkig ook zo, droog en zonnig en een niet te hard briesje. Bij de kerk een man of 7, de oudste iets van 65 en de jongste 19. We begonnen rustig twee aan twee, maar Jerry wilt strijd en gaf op de Haal gas. Het spel was op de wagen en gelijk zag je wie er goesting had en wie vandaag alleen zijn karretje zou aanhaken.

De wind in de schuin in de rug, onderweg op de dijk naar Oosthuizen wat extra hulp van een groepje dat we inhaalde. Snelheid liep op tot 50 per uur, er viel een klein gaatje maar bij het oversteken van de autoweg werd er even netjes op elkaar gewacht en kon iedereen weer aansluiten. Vanaf Scharwoude wind tegen, tempo ging iets omlaag maar er werd nog stevig doorgereden. Ik voelde mijn benen in ieder geval wel. De eindsprint werd door Jerry ingezet, Martijn volgde en het leek dat ze een gaatje hadden. Maar de groep reageerde uiteindelijk toch en de oudste van het peloton won.  Bij de koffie een vol terras, de vele geparkeerde fietsen maakte het lastig om voor iedereen een zitplaats  te vinden. Ik denk dat iedereen aardig relaxed was want zelfs de a groep kon zijn koffie rustig opdrinken en nog een praatje maken. Dat is wel eens anders. Ik zat naast de heer Rooks. Ik moet zeggen dat dat wel wat met mij deed, als klein jochie was hij toch een soort idool voor mij. Bolletjestrui winnaar, Alpe d’Huez winnaar en een klasbak in de bergen. Maar een paar woorden met hem wisselen ging mij toch te ver, geen idee waarover ik het zou moeten hebben. Ik als gewone sterveling die elke week  wielrennertje speelt maar geen deuk in een pakkie boter rijdt. Onderweg nog met Jerry gehad over de gemiddelde snelheid van het werelduurrecord, 55 km/u. Wij reden op dat moment ergens tegen de 50 en houden dat 1 á 2 minuten vol en dan nog met de wind in de rug. Stelletje prutsers zijn we eigenlijk. Maar wel prutsers die elke week lol op de fiets hebben, dat is ook wat waard.

Na de koffie weer het vertrouwde rondje naar de Wijdewormer. Ik haakte eerder af, had nog wat timmerwerkzaamheden te doen. Uit betrouwbare bron vernam ik dat Jerry de sprint won. Dat belooft wat voor de ronde van de Westerstraat.


Peter 






26 mei 2019

Voor de rit werden we op de MO app opgeroepen allen mee te rijden want er waren vele kleppers niet aanwezig, de oproep gedaan door" hij die de benen niet voelt", kreeg respons want zowel Bas als Aad reageerden. Ik was al blij want er zou wat rustiger gereden gaan worden lekker want ik was ontzetten moe uit mijn bed gekomen , niet zwaar getafeld!.
Aanwezig, "hij die zijn benen niet voelt" ,  Jan L, Aad, Bas, Eric , ondergetekende en onderweg opgepikt een renner van Ulysus , en Emiel. Even een opmerking zowel de Ulysus renner als Emiel waren niet van de afspraken op de hoogte en het werd ze ook niet verteld. De Ulysus man keek aanvankelijk de kat uit de boom , de rest deed een heel klein beetje met "hij die de benen niet voelt" mee, op de dijk naar Oosthuizen belandde Aad in een goed doorrijdende groep voor ons doordat hij in Purmerend was afgestoken om een beetje te anticiperen op wat ging komen, de wind stond in de rug  er word door de man van Ulysus flink overgenomen, jonge gast (35jr?) en ook Emiel had er zin in, maar "hij die de benen niet voelt " dacht dat ook Bas wonderbenen had vandaag maar die kwam tot drie keer op een gat te zitten bij 46km pu, en ik met de slechte benen maar roepen ho , ho!
De man van Ulysus vond het welletjes en reed in zijn eentje het gat naar de groep van Aad dicht en wachtte vervolgens bij Oosthuizen op ons. na de oversteek ging Bas de kortere route en dat was voor "hij die de benen niet voelt "het sein om eens flink door te trekken, Ik op de kant en Eric daar nog achter en wel hoor gelukt, wij eraf.
Altijd tof dat er toch weer word gewacht, dan de dijk op wind beetje tegen/zij de man van  Ulysus vind het welletjes en begint een een solo , de rest neemt van elkaar over nou ja , Emiel was de enige denk ik, ikzelf begin aan mijzelf te twijfelen, en voel dat het er vandaag totaal niet inzit, en besluit even na het gemaal de boel te laten lopen , later hoorde ik dat Ulysus nog bijgehaald is maar dat hij toch nog de sprint won?
Ik had het helemaal gehad met die grapjas "hij die de benen niet voelt" en toen ik ook nog Renzo de verschrikkelijke op het terras zag besloot ik maar met de B terug te rijden wat naar ik later begreep niet zo onverstandig was , Aad sloeg nog wel rechtsaf maar heeft nimmer meer de aansluiting kunnen vinden en kwam ( wij zaten al bij het zaanse hoekje) totaal uitgepierd alleen en op flinke achterstand aan.
Maar het was weer gezellig!  






19 mei 2019

Eindelijk de temperatuur weer wat hoger, afgelopen weken vond ik het maar fris. Weekje in Limburg geweest en zelfs sneeuw op mijn tentdak gehad. Nu dus temperaturen boven de 15 graden, korte mouwenweer.

Bij de kerk een grote groep, 15 man. Dat was weer een tijd geleden dat de groep zo groot was. Het windje was toch wat harder dan ik gedacht had en er moest tegen wind best wel gewerkt worden. Met de wind op schuin tegen op de Volgerweg werd het lastig. 1 waaier met een lang lint en iedereen op de kant ging het niet zo lekker. Achteraan werd er flink afgezien, een tweede waaier zou beter geweest zijn. Nu was Eric het slachtoffer. Even dacht ik dat er doorgereden zou worden, maar het motto van de XL rit is toch dat iedereen mee zou moeten kunnen rijden? Waarom dan zo hard als je ziet dat er mensen op de kant worden gezet? De beste rijders zitten voorin, daar gaat het allemaal heel gemakkelijk. Maar achteraan vallen de klappen, iets meer compassie zou op de stukken met tegen en zijwind prettig zijn. Want op deze manier wordt de animo voor de xl rit snel minder kan ik je vertellen.

Gelukkig werd er gewacht en kon Eric weer aansluiten. Maar gelijk weer gas geven, alles weer op een lint en op de kant gezet en hetzelfde liedje. Gelukkig was er een lange plaspauze. Met het klimmen der jaren moeten de okp leden wat vaker hun blaas legen en dat gebeurde nu bij Schermerhoorn. Daarna weer de groep bij elkaar en via een alternatieve route olv Eric B naar het keerpunt boven Wognum. Toen lekker de wind in de rug terug naar Edam. Onderweg nog even een incidentje. Bij een voorrangskruising toch effe wachten hoor. Je kan inderdaad een bochtje rechtsaf nemen maar de automobilist was terecht boos. De groep komt met snelheid de hoek omzeilen, hij rijdt op een voorrangsweg en moet door onze actie uitwijken terwijl er tegenliggers komen. Volgende keer toch maar stoppen daar, we rijden als een groep dan moet je ook even denken aan de rest achter je.

Vanaf Scharwoude was het ieder voor zich en god voor ons allen. De meeste hadden zich aardig ingehouden en nu mochten, volgens de ongeschreven regels van de OKP, alle registers open getrokken worden. De snelheid liep op tot boven de 55 per uur. Steeds meer karretjes moesten lossen en uiteindelijk bleven er 7 over. Rick was de sterkste en won van kop de sprint. Sprint? Niemand kon overnemen, hij reed gewoon bij ons weg.

Ons koffiehuis was dicht en omdat de meeste van ons nog andere verplichtingen hadden werd er direct doorgereden. In een gestaag tempo naar Purmerend alwaar ik afboog. Geen idee wie de sprint bij de Zuiderweg won. Maakt ook niet uit, lekker dagje gehad.


Peter 





Hallo OKP

De rekening voor de site is weer betaald. We kunnen weer een jaar de verslagen lezen.

Bedankt voor alle donaties!

Groet Paul




12 mei 2019


Aangekomen bij de kerk in Oostzaan helemaal niemand, het was behoorlijk frisjes dan maar gelijk door de jongens tegemoet rijden, even verder tussen de geparkeerde auto's stonden de mannen de band van Jan L te repareren lek!

Olaf, Peter, Jack Jan L en ondergetekende konden na het euvel beginnen aan de rit, even later sloot ook Martin Daas aan. redelijk rustig begonnen we aan de rit, we mochten of moesten van de grote mannen allemaal overnemen en ons werk doen. Op een gegeven moment krijg je dan een beetje vertrouwen en denk je dat je toch alweer aardig rijd op mijn manier nam ik flink over , maar je word zo een beetje in slaap gesust , je weet het ook maar als ouwe zak wil je er niet aan. Jack was de enige die in het laatste wiel bleef hangen, hij wilde waarschijnlijk eerst eens goed weten hoe de benen voelden , thuis verbouwings perikelen en dan kom je weinig aan fietsen toe. 

Dan het keerpunt de dijk op, wind mee het tempo zou omhoog gaan , aanvankelijk leek het erop dat we toch weer mee zouden draaien, beurtje Olaf, Jerry, Martin, IK, en Peter  en toen Boem , ik hoor Jerry wat tegen Olaf zeggen en weg  waren ze, Martin reageerde niet dacht aan Peter, Peter dacht aan Martin, ik dacht heel weinig en Jack dacht doen jullie het maar, o ja een naam missen we dan maar die zat natuurlijk wel mee het monster van het kalf Jan L.! In no time 20 seconden pakten ze, bij ons kwam de organisatie weer op gang maar te laat , Peter als eerste, Martin daarna konden het gat niet dichten waarna we kop over kop met zijn vieren gingen rijden, ook Jack wilde nu wel mee rijden. Ik vond dat we een geweldig tempo reden zo tussen de 44 en de 47 km maar al wat we deden we kwamen geen streep dichterbij, wel was daar opeens Jan L, gelost een wonder!  Jan klaagde later dat ze er alles aan deden om hem eraf te krijgen gaatjes laten vallen en zo. Jerry was erg in zijn nopjes later want voelde zich vreselijk sterk, ik pobeerde nog "wacht maar af als jezelf 65 bent over 25 jaar!" Ik stel me zo voor dat Jerry dan wellicht nog steeds rijd en hopelijk goed en ja waar zitten wij dan is de vraag, volgens Jerry in het bejaarden tehuis, maar ik zou daar maar niet zeker van zijn waarschijnlijk kijkt hij tegen die tijd nog eens om, recht in het gezicht van Jan Leegwater......

Wie er van de twee de sprint won weet ik niet laat ze het lekker uitzoeken. Op de terugweg een rustig begin pas na afsplitsing werd er harder gereden, door met name Olaf , Jerry en Jack, Jan en Jan op de bagagedrager en dapperen die ook mee gingen o.a Bas, en Aad  gelost, bij het hobrede bruggetje weer bijna bij en dan weer eraf , maar de open brug bij Purmerend bracht weer een oplossing alles bij elkaar, dan rest er nog een obstakel het viaduct, weer natuurlijk Jerry of Olaf het gas erop Jan L gelijk mee, ik voelde de inspanningen van de heenweg door mijn oude botten en kon niet meer aansluiten . Alleen Jack sloot aan. wie er gewonnen heeft weet ik weer niet , wel was ik zelf zo van het padje dat ik blij was met de steun van Bas en Aad op het laatste stuk!


Groet Jan Beekhoven







5 mei 2019

Het zag er aanvankelijk helder uit. Op de app meldde Marc Krook, dat het om een aantal verdwaalde buitjes ging. En gisteravond zei ik tegen Ron Smorenberg niet te gaan. Even herstellen van de klimkilometers in Zuid-Limburg. Mijn vrouw dirigeerde me echter naar buiten. Ik gehoorzaamde als een Mechelse herder bij de hondenbrigade. Er stond een grote groep bij het bushokje en ik wist niet zo goed hoe groot ik de ronde zou maken. Na de start werden we bij Weidevenne verrast door een hagelbui, die je op 5 mei  niet zou verwachten. Hoewel er gisteren in Vaals een laagje sneeuw lag en in de Hoge Venen zelfs een pak van 10 centimeter. Afgelopen vrijdag reed ik daar met Jack, Ron, Astrid en Peter van Diepen. Het was al koud. Het kwik kwam niet boven de 8 graden uit. Maar we reden een schitterende route op de Garmin van Ron. Via Eupen naar Monschau en via een voormalige spoorlijn van Lammersdorf naar Raeren, de vroegere woonplaats van Morten Olsen, oud coach van Standard Luik en Ajax. De hagelbui was genadeloos en dwong een aantal vedetten naar huis terug. Ik zag de volledige Janbroers-selectie en aansluitend de Janbroers trendwatcher Janmaat aftaaien. Je weet natuurlijk nooit of zo’n accu een hagelbui aan kan. Maar afhaken was voor een groot aantal renners geen optie. Er was een sterke Ulysses delegatie met vader en zoon Krook, Jacco Jurriaans  en Jan de Nijs. Ik koos zorgvuldig het wiel van Kees Schilder om optimaal uit de wind te kunnen zitten. Na Oosthuizen pikten nog eens 5 man uit Hoorn aan. Met daarbij Ruben, voorzien van een nieuw achterwiel ten gevolge van auto-aanrijding. Langs de dijk werd er hard doorgereden. Ik zag Kees Schilder en Ruben aan kop buffelen, terwijl ik achterin angstvallig de deur dicht hield. De snelheid lag steeds rond de 45 met toppen van boven de 50. Een compliment gaat uit naar Henk Scheutjens, die op 76 jarige leeftijd netjes tussen de wielen reed. In de laatste kilometer zag ik een lichte afscheiding ontstaan, een mannetje of 4 met daarbij Jan de Nijs en zoon Krook. Zoon Krook sprong weg en sloot winnend af. Na de koffie heb ik voor de comfortzone gekozen en reed ik terug met Fred Gnade, De Krooks en Aart Koster.


Hans Wierda




29 april 2019

Zondagochtend 8.00 uur, een vast ritueel: mijn vrouw gaat naar de sportschool en ik start de voorbereidingen: Buienradar checken, een klein buitje zal over Zaandam gaan, maar Purmerend niet halen en in de groeps-app ook nog geen afzeggingen. Inmiddels ook al drie keer in de tuin gestaan, het voelt fris aan en de straten zijn nog een beetje nat. dan fiets je al 40 jaar en twijfel je nog over je kledingkeuze. Lastige periode nu, de ene week kort-kort boven met temperaturen boven de 20 graden en de andere week weer dikkere kleding uit de kast halen omdat de dubbele cijfers niet in beeld komen.  Tien over 9 ga ik de deur uit, windje tegen langs het NH-kanaal, voelt fris aan maar ik weet dat vanaf Landsmeer windje mee het beter word. Onderweg kom ik Jerry tegen die ook vaak met een omweg naar het startpunt in Oostzaan rijd, en zo zijn er wekelijks wel meer die eerst nog een blokje omgaan langs het kanaal. Bij het pontje pik ik mijn maatje Frans Braam op die na een kwakkelwinter zijn goede benen op Mallorca heeft teruggevonden. Samen rijden we naar Purmerland waar maar een klein groepje staat, op Strava was al te zien dat er diverse mensen in Limburg, Lanzarote of weer op Mallorca zitten.  gelukkig komen op het laatste moment uit alle kanten nog renners en is de delegatie vanaf het Zaanse hoekje die op het laatst aankomt groot zodat er toch nog 25 man op pad gaan.

Paul en Percy loodsten ons op kop tot Oosthuizen over de dijk waarna  Aart even vooruit ging rijden in zijn karakteristieke houding en liet zien dat hij weer was hersteld van gebroken ribben, helemaal blij dat hij weer mee kan fietsen zat hij later met een smile van oor tot oor in het koffiehuis bij ons aan tafel.  

In een redelijk gelijkmatig tempo zonder de hardrijders en elektrische fietsers deze dag reden we als groep compleet het rondje met op de dijk een stevige wind tegen. Kees onze Volendamse tempobeul die ook nog onderweg veel werk verzet had won het sprintje in Edam. Vlak na ons viel een kleine A-groep binnen en het leek wel of de woorden van Peter van Diepen vorige week aangekomen waren want we bleven wat langer zitten dan normaal en reden ook nog eens vrij rustig gezamenlijk Edam uit, ook wel eens lekker om niet meteen volle bak in achtervolging te gaan na het tunneltje. Bij de splitsing voor Middelie ga ik bijna altijd naar links mee met de B maar het is toch altijd leuk om naar rechts te kijken wie de overstap maakt en zijn karretje aanhaakt bij de snelle mannen van de A en het risico loopt om te sneuvelen bij Hobrede. In Kwadijk en langs de woonboten een paar spatjes maar het zette gelukkig niet door, net als op de heenweg was groepsgevoel er weer en rustig keuvelend gingen we compleet Purmerend door. Bij afwezigheid van het Orakel van Landsmeer waren er ditmaal geen tactische manoeuvres in de Wormer voor het viaduct om weg te komen, zodat ook nu weer de groep als geheel richting Zaandam reed. Zelf was ik inmiddels rechtdoor gegaan bij de Zuiderweg om zoals altijd weer via Purmerland naar Purmerend terug te rijden. 

Thuisgekomen, 75 km op de teller, fiets gepoetst en voor de televisie gekropen voor L-B-L met een Belgisch biertje, weer een topzondag dus.


Marc Krook



  







21 april ’19.

Wat een wielerweek! Twee onweerstaanbare zeges van Mathieu van der Poel. Alaphilippe uit het wiel gesprint in de Brabantse Pijl en in de Amstel Gold Race deelde hij zo’n mokerslag uit door uit een kansloze positie terug te keren, waardoor Alaphilippe zelfs nog door Fuglsang van het podium werd gehouden.

En wij hebben ook niet stil gezeten. Op woensdagavond reden we met Jan Leegwater, Jan Beekhoven, Olaf en Hildo  de Gehaktdagronde (vrij naar Hildo). De anderen namen netjes over, maar ik moest om te overleven de beurten aan de anderen overlaten. Wat Olaf liet zien was overtuigend. Op de terugweg reden we van Grootschermer naar Wormerveer met een gemiddelde van 42 in het uur. Het leeuwendeel van het werk werd door Olaf opgeknapt.

En vandaag was de KPO XL-ronde. Aan de start waren 7 man: Paul Daas, Jack Buddingh, Ron Janbroers, Jan Beekhoven, Jan Leegwater, Peter van Diepen en ik. Zo langzamerhand heb ik de voormalige rol van Jan Leegwater overgenomen. Ik nam de laatste positie in en stond deze niet meer af. Eens was het motto van de XL-tocht: Iedereen moet meekunnen. Daar hield ik me aan vast.

Echter, Jan heeft zich ontpopt tot een tempobeul, die het kopwerk niet schuwt. Sterker nog, vorige week werd hij gekroond tot de oudste winnaar van De Kei. En vandaag mocht ik het bijbehorende plaatje aan hem overhandigen.

Het weer was fantastisch. Een stralende zon en mooi gekleurde bloembollenvelden. Heen was de wind schuin tegen en ik heb zeer berekenend gereden om er niet afgerot te worden. Mijn missie slaagde. Ik visualiseerde de diverse segmenten en trachtte per segment te slagen. Eenmaal op de IJsselmeerdijk aangekomen groeide het besef, dat een eervol einde tot de mogelijkheden behoorde. Ik moet eerlijk zeggen, dat de rest op een prettige wijze het tempo erin hield. Ook de beide Jannen (65 jaar) draaiden gewoon mee. Er waren geen gekke versnellingen, waardoor ik in het wiel kon blijven. We arriveerden in Edam met een gemiddelde van 34,3 met daarbij inbegrepen het ritje van huis naar Oostzaan. Jan Leegwater eiste de sprint op.

 Aan de start spraken we Jan Plooijer, een voormalige deelnemer aan onze ploeg en tegenwoordig veelal rijdend bij de Blue Train van Dral. Hij meldde, dat daar ook de vergrijzing toeneemt en de vaart in de groep afneemt. De 65- plussers kunnen het tempo niet meer opbrengen.

We telden één afhaker onderweg. Bij Schardam loste Paul Daas, maar we mochten doorrijden, wist Ron Janbroers te melden. Paul reed soepel, nam over en leek onderweg geen problemen te hebben. Hopelijk was er niets bijzonders aan de hand.

De koffiepauze was ultrakort. Wij kwamen om 11.08 het terras op een 11.20 vertrok de B. Ik sloot als een haas aan om in de comfortzone de tocht te volbrengen. Dat lukte.

Ik sluit af met het overzicht van de giften voor het bloemstuk bestemd voor Dirk Jan.

Het totale bedrag kwam vlot binnen en er is nog een restbedrag van € 53. Aanvankelijk opperde ik het plan om dit te doneren aan het Wilhelmina Fonds. Paul Waij meldde vanmorgen, dat de jaarlijkse contributie voor de website betaald moet worden. Een bedrag van € 80. Van diverse kanten hoorde ik aan de streep bij de Zuiderweg, dat dit ook een mooie bestemming is. Laten we het zo doen

Hans







21 april

Eerste paasdag en ik was benieuwd wie niet op zoek ging naar paaseieren maar gewoon op de fiets zou stappen voor de maandelijkse xl rit. Ron, Jack, Hans, Jan en Jan waren present. Later sloot Paul nog aan zodat we met 7 man op weg gingen.

Fantastisch weer, licht briesje tegen uit het oosten en aangenaam temperatuurtje. Verschil van 15-20 graden met vorige week. Het tempo was vrij constant en er werd netjes overgenomen. Iedereen deed zijn beurtjes alleen Hans bekeek vanuit laatste positie of iedereen zijn werk wel deed.

Grappig is dat, ondanks dat we dit rondje al een tijdje rijden, er nog steeds bepaalde plekken zijn waar getwijfeld wordt welke afslag genomen moet worden. Bij De Berkermeer en Spanbroek is het altijd raak, waar moeten we ook heen?

Op de dijk van Scharwoude kwam Hans toch een paar beurtjes meedraaien. Hij rook de koffie denk ik. Het tempo ging omhoog, windje beetje in de rug en Jan Leegwater won de sprint. Ik had 34,5 gem op de teller staan, geen verkeerd tempo dus. 

Net over de finish bleek ik lek gereden te hebben dus effe bandje verwisselen. Er zijn slechtere plekken om lek te rijden en ik dacht dat ik nu genoeg tijd had om het te fixen en rustig naar de koffie te rijden en dan weer aan te sluiten. Niets was minder waar! Ik kwam op het terras om 11.21 uur en alle vogels waren gevlogen. Slechts de afvaardiging uit Broek in Waterland zat nog op het terras. Toen ik ooit begon bij de OKP was er min of meer een stilzwijgende regel dat er niet voor 11.30 op de fiets gestapt werd. Dit kwam ongetwijfeld mede door de langzame bediening in het Dam hotel. Maar ik voelde mij knap belazerd. Gezellig xl ritje gehad maar niet effe kunnen wachten totdat ik mijn bandje gerepareerd had. 

Ik had begrepen dat tijdens de ronde vorige week hetzelfde euvel was geschied. Zitten er onder de OKP leden lieden op hete kolen tijdens de koffie? Kunnen ze fietsend het verschil niet maken en moet de winst bij het opstappen van deel 2 van de rit gemaakt worden? 

Balend vervolgde ik mijn weg naar de Zuiderweg, verbaasd was ik toen ik Jack en Ron inhaalde. Zij waren ook verrast door het snelle vertrek en hadden maar half kopje koffie kunnen drinken. Als een soort stilzwijgend protest hebben ze niet de achter olging ingezet en hebben rustig keuvelend de xl rit volbracht. Ik was blij toe, ik kon nu aansluiten en ook lekker meekeuvelen. Toch nog een gezellige afsluiting van de rit gehad.

Volgende keer graag weer gewone pauze etiquette en iedereen zijn koffie laten drinken en pas 1130 uur weg. Ongeschreven regels moeten wel aangehouden worden.


Met vriendelijke groeten


Peter van Diepen






13 april 2019

De Ronde van Noord-Holland.

Logistiek klopte het scenario. Afgelopen week werd De Kei van Purmerend naar Zaandam verhuisd. Naar het huis van Jan Leegwater. Het afgelopen jaar stond het monument te pronken ergens in het huis van Renzo. En vanmorgen was het zover. De groep was aanmerkelijk kleiner dan in vorige edities, maar er was veel talent aanwezig. Om te starten met de vertegenwoordigers van de B: Piet Krol, Cees Krom, Paul Waij en ik. Dan de A: Emiel van der Geer, Ron Janbroers, Dirk Olsthoorn, Renzo Leegwater, Jan Leegwater en Olaf de Jong. Onderweg pikten we Hildo Kolen op. Deze man is bezig aan een goede ontwikkeling. Door wedstrijden te rijden heeft hij zijn basissnelheid aanmerkelijk verhoogd. Klokslag 8 uur vertrokken we. Het was net 1 graad boven de nul. Handschoenen waren noodzakelijk. Het leek wel of de lage temperatuur invloed had op de aanwezigheid van de deelnemers. Het was veel rustiger dan vorige jaren. Dus de vrees van Jerry (veel wielrenners op smalle fietspaden) bleek ongegrond. Misschien dat het tegelijkertijd houden van de toertocht Veenendaal-Veenendaal een rol speelde. Na een rustige opmaat kwam er na Assendelft toch wat beweging in de groep. Renzo versnelde een aantal keren en dit leidde ertoe, dat Paul Waij bij Limmen de handdoek in de ring gooide. Ik kon gelukkig bijblijven tot de Westfriese Ringdijk. Maar na enige kilometers werd de combinatie van het keren en draaien op de dijk en de noordoosten wind mij te machtig. Ook Hildo moest lossen. Ik sloot gretig aan bij een groepje, dat een paar tempootjes lager draaide. Hildo reed door en merkte, dat de kopgroep inhield. Ik zag hem zelfs weer aansluiten. Dit werd mij te machtig en ik besloot de oversteek te wagen. Vlak voor Schagen maakte ik de aansluiting. Vandaag ging de Nobelprijs voor de Vrede naar Olaf. We moesten Noord-Holland tegen de wind doorsteken en hij vormde een tweede waaier, zodat ik toch in de beschutting mee kon.

Maar ja, die gulheid is niet eeuwigdurend. Bij Lutjewinkel moesten we linksaf de dijk op naar Kolhorn en ik vreesde het smalle fietspad naar Middenmeer. Weloverwogen koos ik voor rechts richting Aartswoud, waar ik langs de oude zeedijk naar Medemblik kon. De oude route dus. Maar wat een hel. In mijn eentje tegen de wind in. Ik kwam niet boven de 25 uit. De route was 6 kilometer korter en we kwamen gelijk aan. Even later arriveerde ook Rien met de club uit Bergen. Na Medemblik was het gebeurd met de wind. We zouden naar huis de wind in de rug hebben. Op zich gemakkelijk, als je maar in een groep zit, waar je het tempo van kan volgen. Maar een op hol geslagen kudde is lastig te volgen. We vertrokken uit het café en reden om het kasteel Radboud heen. Bij Onderdijk misten we Emiel, Jan en Renzo. Olaf zocht telefonisch contact en ze zouden ook in Onderdijk zitten. Ik voorzag een dolle achtervolging en sloot preventief bij een voorbij zoevend groepje aan. Ze zouden me wel inhalen. Dat gebeurde ook na de Hel van Hauwert. Ik besloot trouw te blijven aan het door mij uitgekozen groepje en zag de KPO'ers voorbij snellen. Wat een weelde als je in een groepje zit waarvan je het tempo goed kan volgen. Met wind mee een beetje tussen de 36 en 38 richting Purmerend. De samenstelling van de groepjes wisselden en ik pikte steeds de voor mij gunstigste gangmakers uit. Uiteindelijk arriveerde ik om 13.14 bij het Heerenhuis. Renzo, Jan en Emiel kwamen al eersten aan. Renzo bleek veel werk gedaan te hebben. Hij wilde de sprint inzetten, maar de kramp schoot in zijn kuiten. Jan kende geen genade voor Renzo en Emiel en is dit jaar de beheerder van De Kei. Ongelofelijk  knap om op je 65e de Ronde te winnen. Van harte gefeliciteerd! De afstand was 146 kilometer en de winnaar reed 33,6 gemiddeld.


Hans Wierda






































































































7 april 2019.

Allereerst vandaag triest nieuws: Dirk Jan Heins is afgelopen week overleden. In januari reed hij nog de pannen van het dak, maar helaas werd hij geveld door kanker. Een sympathieke, bescheiden man, die bijzonder hard op kop kon rijden. Altijd bij de B, hoewel hij over voldoende talent beschikte om moeiteloos bij de A aan te haken. Renner van Ulysses, gehuld in het NMT-Shipping pak. Om even aan te geven hoe goed hij bergop ging, de Marmotte reed hij in 7.45! Aanstaande vrijdag zal hij gecremeerd worden op de Noorder Begraafplaats. Marc Krook weet hoe laat de uitvaartplechtigheid plaats zal vinden. Het lijkt mij een passend gebaar om een bloemstuk namens de fietsvrienden van de Oostzaanse Fietsploeg te laten bezorgen. Ik zal het deze week bestellen. Wil je een bijdrage leveren, dan kun je deze bij mij kwijt. Ik zal het voorschieten.



























Dirk Jan is 52 jaar oud geworden.





De crematie is vrijdag 12 april 10.15 op de Nieuwe Noorder, Buikslotermeerdijk 83 Amsterdam- Noord


























Dan de Ronde van Noord-Holland. Volgende week op 13 april wordt deze verreden.

Het plan is om 8 uur te vertrekken vanaf het Heerenhuis. De winnaar zal een jaar lang mogen beschikken over de Kei. Nu nog in het bezit van Renzo Leegwater. Koffie zal er gedronken worden in Medemblik en daarna zal de finale los barsten. Vorig jaar was het gemiddelde van Medemblik-Zuiderweg 39,4!

In verband met het aanbreken van de zomertijd kunnen we weer de woensdagavondrit doen. Start is om 18.45 bij het Heerenhuis.


Hans Wierda







31 maart 2019

Vandaag zonder de mannen die op hoogte stage zijn in de Ardennen. Wie stonden er dan wel vanmorgen aan de start bij de kerk te Oostzaan. Good old Henk Lukke, Jack, Ron van Astrid, Nico van S, Jan B, Emiel, Renzo en ondergetekende. Totaal een groepje van 8 man. Na een wat aarzelende start vanwege een kettingprobleempje bij Jack nam Renzo zijn verantwoording door het tempo omhoog te jagen met lange kop beurten. Het eerste stuk richting Schardam was best pittig door de sterke tegenwind. Het was daarom goed dat Renzo regelmatig werd afgelost door m.n. Jack en Emiel. De anderen waaronder ikzelf beperkten zicht tot volgen waarbij Nico ervoor koos om niet mee te draaien maar wel regelmatig een gaatje dicht te rijden. Voor de wind richting Edam ging het tempo verder omhoog. Ook nu was het Renzo die de gang er goed in hield waarbij Nico een aantal keren probeerde een gaatje te forceren. Maar veel power zat daar niet meer achter. Zelf probeerde ik het vlak voor Edam met een forse versnelling. Had ook een mooi gaatje maar werd toch vlak voor de meet nog geklopt door een sprintende Renzo met een sterke Jan Beekhoven in zijn wiel. Na de koffie sloten ook aan bij de A ploeg uiteraard de Hoorn mannen en o.a. Ron J, Erik de Toeteraar en Hans W. Tot de Paddestraat een gesloten peloton maar toen de gaskraan echt open ging was het "slachtpartij" op het dijkje naar Hobrede. Voorin bleef een select groepje over t.w. Ron J (reed een sterk 2e deel) Emiel, Ron S, ondergetekende en uiteraard Renzo die ook van dit groepje de gangmaker was. Dat het snel ging bleek wel dat we de B renners die hadden gekozen voor de kortere route in de Wijde Wormer al inhaalden. Ook nu was de sprint een prooi voor Renzo.   

Gr. Jan L







24 maart 2019

Gisteren was de primavera in Italië en vandaag leek het bij de OKP ook het geval. Nu het voorjaar nadert en iedereen weer op de racefiets klimt wordt het groepje bij de kerk in Oostzaan hopelijk weer wat groter. Laten we zeggen dat het vandaag de start was van het nieuwe wegseizoen. De mountainbikers zijn weer terug, de afdeling Wormer laat zich weer zien (met een hele mooie nieuwe fiets en sram groep) en Nico reed weer mee. Meest opvallende man was Emiel. In een soort blauw spidermanpak reed hij op zijn fiets. Of waren het schotse ruiten? In ieder geval heeft hij nu al de trofee van de mooiste kleding van het jaar gewonnen. 

Onze primavera dus, geen rit naar de Middelandse Zee maar ach het Markermeer is ook mooi zullen we maar zeggen. In ieder geval scheen het zonnetje en liepen er lammetjes in de wei, de lente was daar.

Naar Purmerend hadden Nico en Jerry de meeste goesting, zij gaven gas op de Haal en pas in Purmerend werden ze weer bijgehaald. Op de dijk paste het ploegje maar net op de weg, 11 man in een lint over de volle breedte van de weg. Omdat er niet zoveel wind stond bleef de ploeg mooi bij elkaar en eenmaal voorbij Oosthuizen werd er hard door gereden. Maar er werd niet heel netjes gedraaid, de organisatie was soms ver te zoeken en dan stokte het tempo. Met het naderen van Edam werd er flink naar elkaar geloerd, uiteindelijk reden Lars en Jerry het hardst weg en won Jerry de sprint.

Koffie op het terras en omdat we met heel veel waren moesten enkele rijders zelfs naar binnen uitwijken. Het terras achter mag wel weer neergezet worden denk ik.

Na de koffie in een rustig gangetje richting Oosthuizen. Op de dijk werd er pas versneld, wederom stopte Jerry de lont in het kruitvat. Slachtoffers waren Rien en Hans, die zagen we pas weer op de Zuiderweg terug. Wij haalden ze weer in toen we van het viaduct afkwamen. De sprint op de Zuiderweg mocht ik winnen. Of het door mijn klasse kwam of door mijn tactisch vernuft, ik weet het niet. Moet dat nog even navragen bij ons orakel van Landsmeer. Want dit Orakel heeft immers overal een antwoord op.


Peter 








24 maart 2019.

Over 3 weken is de Ronde. Wat mij betreft gewoon op 13 april en niet anoniem in een leeg Noord-Holland. Je zal maar gelost worden bij Moerbeek en de helletocht solo moeten afronden.

We leven toch niet in Siberië of zo? De start is al leuk bij het Heerenhuis met voorbij zoevende ploegjes. Al dan niet gehuld in gesponsorde pakjes en dergelijke. En dan de aankomst met een gezellig gevuld terras. De uitreiking van de Kei ten overstaan van verbaasd kijkende terrassissimo's. De geur van bier en bitterballen. Zo hoort het volgens mij. 

En vandaag de training. Een giga peloton in Purmerland. ik denk wel 40 man en na Oosthuizen hielden we een selectie van ongeveer 15 man over. De man van de wedstrijd: Bert! Op een ultra moderne Giant (elektronische ondersteuning) legde hij het peloton zijn wil op. Ik had even het idee met Stijn Vandenberg op pad te zijn. Inderdaad, Bert was vandaag een (Jan)maatje te groot. Hij geselde de horde vanaf Schardam op een wijze die doet denken aan Saddam Hoessein in het Irak van voor de Golfoorlog. 

Paul Waij gunde hem 100 meter en hij was weg met een aantal ongelukkige volgers, die ertoe genoodzaakt waren om aan het dirigeerstokje van Los Bertos te gehoorzamen. Ik deed nog een ultieme poging om de bres te dichten, maar bleef steken op zo'n 100 meter.  John Verbeek sprong uit het hol en was de laatste die aansloot. Voor de rest deden we maar of we niet bij die kopgroep hoorden. Van een georganiseerde jacht mocht geen sprake meer zijn. Wie er gewonnen heeft of hoe dat weet ik niet eens. 

In ieder geval hebben we vanaf volgende week de zomertijd en kunnen we de woensdagavond weer gebruiken om aan inhoud te gaan winnen.


Hans Wierda







17 maart

Vandaag stond de XL op het programma. Gezien het weer stonden er niet veel rijders te springen. Regen tot 9.30 uur en stormachtige wind. De locomotieven van de OKP zouden er niet zijn, Olaf op weekendtrip en Renzo last van keel.  Uiteindelijk niemand bij A, of toch wel? Op Strava zag rit van Ron en Emiel, geen XL maar een alternatief rondje. Diehards en petje af.

Wij  vertrokken met Jan, Jerry, Percy, Paul en ik vanaf Purmerland. Onderweg in Purmerend kwamen Marc en Wim er ook even bij. Maar toen Jerry vaart begon te maken op de dijk, met de wind van opzij lieten zij samen met Paul ons maar rijden. Met 4 man dus verder, gemeen windje en gelukkig droog. Jerry was duidelijk de sterkste, deed meeste kopwerk en reed de hoogste snelheid. Robby pikte we ook op, tegenwoordig is hij trainer van zijn 11 jarige zoon die ook op de racefiets is gestapt. Nog paar jaartjes en hij kan ook bij de OKP aansluiten. 

De rit naar Edam was pittig, wind blies in ons gezicht en Jerry die het tempo hoog hield. Uiteindelijk gaf ie echt gas en reed zo bij ons allen vandaan. 

Eindelijk weer wat volk in het koffiehuis, 7 man. Om nog beetje omzet voor de uitbater te genereren nam ik zelfs nog tweede bakkie.

Na de koffie toch een splitsing onderweg, de B jongens reden hun normale rondje en wij van de A ook. De wind was nu weer stormachtig dus tempo zakte wel iets. Af en toe zonnetje erbij maakte het toch aangenaam en de thuisblijvers hadden dus ongelijk. Op de Zuiderweg reed Jerry weer van Jan en mij weg, de dubbel was voor hem. Ere wie ere toekomt, meeste kopwerk en hardste beurten. Jan ik waren kanonnenvoer vandaag.


Peter 








13 maart

Er is wat discussie ontstaan vorig jaar na de Ronde van Noord-Holland of we dat nog wel in hetzelfde weekend moeten doen. Er waren hier en daar wat (zeer) gevaarlijke situaties, dus opperden sommigen dat het misschien verstandig zou zijn om het een ander weekend te doen, als niet half Noord-Holland op de fiets zit.  

We horen graag wat jullie ervan vinden. Andere voorstellen zijn natuurlijk welkom.


Jerry




10 maart

Tja één zwaluw maakt nog geen zomer. Twee weken terug vielen de mussen nog dood van het dak en reed iedereen in korte broek. Vorige week was het koud en nat, geen OKP rijders en dus reden Renzo en ik een alternatief rondje. Ik kwam onderkoeld thuis, kreeg amper mijn ritsen los vanwege de koude handen.

Vandaag wederom een slechte dag qua weer. Regen, regen en nog eens regen. S’morgens vroeg al de eerste appies van de vaders met jonge kinderen. Zij zijn het eerst wakker en hebben er al een ochtend op zitten als ik de slaap uit mijn ogen wrijf. Paar weken terug had Jan alleen in de regen gereden en ik denk dat hij ons zo opgevoed heeft dat we geen nee meer durven zeggen. In het verleden (nog zonder appgroep, buienradar) bleef iedereen bij regen lekker in zijn bedje. Nu om 8 uur de eerste apjes dat Jerry en Renzo bij de kerk zouden staan. Tja dan kan ik niet achterblijven, een (zon)dag niet gefietst is een dag niet geleefd, toch? Dirk reageerde en Olaf natuurlijk ook. En Jan? Die heeft geen smartphone en whatsapp, Jan is er gewoon, al ligt er 3 meter sneeuw.

Met zijn 6en bij de kerk, beetje miezerige regen, eigenlijk meer last van het opspattende water. De wind viel mee, in het zuiden van het land een woeste zuidwester storm, hier een briesje uit het zuid oosten, koud en guur.

Naar Purmerend ging het in een redelijk tempo, tegenwoordig rijd ik achteraan. Ben op zoek naar een c groep, maar die wil maar niet ontstaan. Voel mij te sterk voor de B maar ben inmiddels het vijfde wiel aan de wagen in de A. Ik wordt in de winter nog getolereerd maar vrees de dag dat ik overboord wordt gekieperd als de temperaturen gaan stijgen. Op de dijk moest ik bij elke tempoversnelling een gaatje laten vallen, Jan hield mij goed in de gaten en maande de anderen tot rust. Zo kon ik weer aanklampen, maar leuk fietsen is het niet. Je voelt je snel een spelbreker.

Inmiddels kwam de regen nu gestaag naar beneden. Langzaamaan verdween alle warmte uit onze lijven, de voeten sopte in de schoenen, de handschoenen raakten doorweekt en het regenjack hielp uiteindelijk niet meer. Tegen de tijd dat we in Edam aankwamen was iedereen tot op het bod nat en koud. De koffie werd overgeslagen, niet dat we geen trek hadden in een bakkie. Het vooruitzicht om na de koffie al die natte zooi weer aan te doen en wederom de kou en regen in te stappen deed ons besluiten om snel door te rijden. Bij Middelie de B afslag genomen en via alternatieve route naar centrum van Purmerend gereden. Ik nam samen met Olaf de kortste route naar huis. Vond het wel best zo. Jan ging samen met Jerry door naar de Zuiderweg waar Jerry de sprint won. Renzo won de sprint in Edam.

Thuis aangekomen had ik moeite om de sleutels uit mijn achterzak te krijgen en in het slot te steken. Twee handen nodig om de sleutel om te draaien en 10 minuten gestoeid om alle natte zooi uit te trekken en onder de douche te stappen. Na 15 minuten kwam er weer wat leven in mijn vingers. Na het douchen gelijk alles in de wasmachine gestopt. Na paar minuten kwam ik erachter dat mijn telefoon nog in mijn achterzakje zat. Snel de wasmachine stop gezet en water weg laten pompen. Ik had mazzel en was nog op tijd. Mijn smartphone deed het nog. Anders had ik hetzelfde als Jan moeten doen, whatsapploos door het leven gaan. Maakt het leven wel simpeler, altijd rijden op zondag.




Peter 





24 februari

De lente lijkt al vroeg gearriveerd. Vorig weekend was het ook Al zo en vandaag beloofde het weer een mooie fietsdag te worden. Aan de startbij de kerk Jan, Renzo, Jerry, Eric en ik. Eric durfde de uitdaging wel aan, hij was wat zenuwachtig maar met de afwezigheid van een paar OKP motoren zou het toch mogelijk moeten zijn om in de groep de finish in Edam te halen.

Vanaf de start bepaalde de Leegwaters het tempo. Onderweg pikte we de familie Daas op, Martin en Paul en beide op een koga, ook daar zie je familietrekjes. Het kopwerk schuwde ze, dus kwam dit op de schouders van Jerry en Renzo neer. Ik probeerde voor de vorm wat mee te draaien, iets wat ze achterin wel konden waarderen. Ik rijd toch 2-3 km/u langzamer op kop dan de anderen.

Bij Oosthuizen moest Jerry eraf, hij reed lek. En omdat het zo mooi weer was en het echte voorjaarsomstandigheden waren werd er niet gewacht. Het aloude OKP motto: er wordt op niemand gewacht, deed weer zijn intrede. Dit tot grote frustratie van Jerry en dat kan ik mij voorstellen. Maar met dit mooie weer is zelf je bandje verwisselen geen straf en heb je de morele support van de rest niet nodig. Dit in tegenstelling tot de winterritten. Dan kan extra hulp handig zijn als je met je koude handen je bandje er niet op krijgt of je pompje niet werkt.

Met 1 man minder dus door gereden naar Edam, alwaar Renzo natuurlijk de sprint won.

De koffie werd door de meeste op het terras genuttigd, maar omdat het zo druk was moesten sommigen toch even naar binnen om op een stoel te kunnen gaan zitten.

Een speciaal welkom voor Marco Berendsen, hij kreeg vorig jaar een hartstilstand en middels een snelle reanimatie bleef hij in het land der levenden. Inmiddels weer op de fiets en ik zag hem vandaag weer voor het eerst bij ons clubje. Welkom terug Marco, je bent in goed gezelschap want inmiddels heeft de OKP al een aardig Hart Clubje binnen de gelederen.

De terugweg naar de Wijdewormer ging vrij rustig, pas op de dijk naar Purmerend werd er flink tempo gemaakt. Jerry had inmiddels zijn band verwisseld en bepaalde in het begin het tempo.  De adrenaline spoot nog door zijn lijf. Maar kennelijk niet hard genoeg, ondanks zijn tempoversnelling op het viaduct bleef iedereen gewoon volgen en werd de sprint een prooi voor de oude Leegwater.


Peter. 





































































































































































































































17 februari

Deze zondag geen verslag van een van onze enthousiaste schrijvers. Peter op wintersport vakantie met zijn leerlingen, heel vervelend al dat skiën, sneeuw en apres ski maar….. iemand moet het doen. Hans had geen tijd deze week. Hij was druk met zijn nieuwe fietscomputer. Dat valt nog niet mee al die mogelijkheden die je hebt op een Wahoo.

Maar er kunnen natuurlijk ook andere zijn die een leuk verhaal willen schrijven over een heerlijke zondag in  de zon, en dat in februari! De laatste elfsteden tochten waren in februari  dus voor nu lekker genieten voor het weer minder wordt.


Heel anders was het vorige week. Daar stond ik dan in mijn eentje bij de bushalte in Purmerland. Waar waren al die B bikkels! Ik moet zeggen dat ik ook twijfelde maar Jan haalde mij over. Het viel overigens erg mee. Er was bijna geen regen gevallen.


Nu was het anders. Heerlijk weer, zon en weinig wind. Ik heb ze niet geteld maar volgens mij stonden er meer dan 25 bij de bushalte. En Joan was er weer bij. Ze was, door een gebroken sleutelbeen en daarna veel mountainbike kilometers, er al sinds september niet meer bij, en je zag gelijk het verschil. De discipline was weer terug. Geen versnellingen maar keurig achter haar en Teun aan. Altijd leuk om ipv hijgend achter je voorganger te hangen nu nog even de week door te nemen.

Na Oosthuizen worden we losgelaten en “mogen” we Teun en Joan voorbij. Nadat we de twee nog hebben bedankt gaat het gas erop. Gelijk boven de 40. Degene die kunnen volgen blijven erbij, de rest is, zoals Jan Rus altijd zegt, der af is der af.

Na Scharwoude hadden we de wind licht tegen. Dan zie je dat de kop wat kleiner wordt. Gelukkig hadden we Kees mee. Hij zorgde voor heel wat kopbeurtjes. De sprint werd door Lars Jung gewonnen.

In Edam kozen wij om lekker in de zon op het terras onze koffie te nuttigen. Was goed te doen. De koffie werd betaald door Jan Leegwater en Hans. Beide waren ze deze week 65 geworden. Gefeliciteerd !!


De terugweg samen met de A mannen die de 100 km XL rit gereden hadden. Dat ging goed. Vooral omdat de wind niet op de kant stond en ze allemaal al een jasje hadden uitgedaan. De sprint werd gewonnen door Dirk.

Het was een heerlijke fietsochtend.


Paul




10 februari

Wijsheid komt met de jaren. Nu hebben wij in de A nog onze nestor Jan Leegwater meerijden. Paar weken terug had hij in zijn eentje op zondag gereden omdat de rest het weer te slecht vond. Achteraf viel dat toen erg mee, beetje miezer, maar prima temperatuur om gewoon te rijden.

Vanmorgen hetzelfde scenario, slechte weersvoorspellingen en twijfel om wel of niet te rijden. Dirk had het zich voorgenomen om te komen maar draaide zich om 8.30 uur nog maar eens om in zijn bed. De rest van de A keek op buienalarm en zag ook de app van Renzo langskomen. Wegblijven kon nu niet meer, 2 Leegwaters die klaar staan kun je niet laten wachten. En bovendien is buiten altijd beter, al vinden een heleboel rijders dat niet want ik zie toch wel heel veel zwift ritjes op strava verschijnen.

Het begin was best wel nat maar eenmaal bij de kerk in Oostzaan klaarde het iets op. Olaf, Renzo, Jan en ik reden rustig naar Purmerend en onderweg pikte we Jerry op. Paul waren we onderweg al tegen gekomen, hij ging starten bij de B.

Net na Purmerend reed Jan lek. Hij had zowat alles aan zijn fiets vervangen afgelopen week: remblokken, ketting en tandwielen en zelfs zijn voorblad was nieuw. De bandjes waren nog goed maar met dit weer loop je altijd de kans op een lek.

Na dit oponthoud het gas erop en in hoog tempo naar Edam gereden. De regen was af en toe iets harder maar over het algemaan viel het mee. De wind was gelukkig nog afwezig, afgelopen dagen was dat wel anders.

De sprint was voor Renzo en in het koffiehuis zaten alleen Paul en Robbie van de B. De rest van de mannen was thuis gebleven. Zoals ik eerder schreef komt met de jaren de wijsheid, maar dit keer hadden de “oude mannen” van de B ongelijk. Ook op de terugweg viel de regen mee, af en toe een miezertje maar eigenlijk prima fietsweer.

De sprint was een prooi voor Jan, een echt Leegwater dagje zeg maar.


Peter 








3 februari 2108

Vanmorgen mooi weer maar een verraderlijk glad wegdek. Gelukkig beginnen we bij de OKP niet zo vroeg, dus tegen de tijd dat we de snelheid gaan opvoeren is de ergste gladheid verdwenen. Ik had gedacht dat het aantal rijders niet zo groot zou zijn door deze gladheid, maar na de “uitbrander” van Jan vorige week durfde denk ik niemand thuis te blijven. Bij de koffie zaten er bijna 40 man in het café.

Met de A hadden we wat startproblemen, wie stond er bij de kerk en wie niet. Jerry zat in Friesland en als hij weg blijft is er al 25% minder opkomst. Gelukkig houden we elkaar via allerlei middelen in de gaten en deed Olaf even een belletje, Jan B stond met Rik bij de kerk. Dus draaide Jan, Olaf en ik weer om, niet met de B mee maar effe Jan en Rik tegemoet rijden.

Het eerste deel ging rustig, hier en daar toch nog gladde plekken. Zeker bij de stukken weg die in de schaduw lagen. Op de dijk ging het tempo iets omhoog en reden we lekker in het zonnetje naar Oosthuizen. Daar weer een tempootje hoger tot Scharwoude. Langs de dijk met windje van opzij en een laaghangend zonnetje reden we  met gezwinde spoed naar de koffie. Rik en Olaf voerde steeds de snelheid op en Jan en ik namen voor de vorm af en toe over. De sprint mocht geen naam hebben daar iedereen zijn benen stil hield.

Zoals gezegd, in de Gevangenpoort was het erg druk. Alle stoeltjes bezet en een orkaan aan geluid. We worden kennelijk niet alleen ouder maar ook iets hardhorender. De uitbater van het café ook weer tevreden, want ondanks het extra kopje koffie van Jan vorige week, denk ik dat zijn omzet vandaag wat beter was.

Deel 2 ging eigenlijk redelijk rustig, groep bleef goed bij elkaar. Denk dat de omstandigheden gunstig waren. Door Purmerend even een afscheiding, wat gedoe met een auto. Na Neck groep weer compleet en dat bleef tot de sprint op de Zuiderweg alwaar Rik de sprint won.

Terug naar huis merkte ik dat het toch een pittig ritje was geweest. De snelheid was weg en de benen moe. Niet alleen de benen waren moe maar ook de zadelpen van Olaf was moe. Ik denk typisch gevalletje van metaalmoeheid.


Peter








27 januari 2019

Helemaal alleen vanmorgen. Hoe kan dat nu ? We hebben als OKP toch een naam hoog te houden ! Temperatuur boven nul, weinig wind, een paar spatjes en we laten het massaal af weten. En waar waren de A coryfeeën ? Ook de Gevangenenpoort uitbater was verbaasd mij alleen te zien. Wel even lekker kunnen bijkletsen. Daarna korte route huiswaarts.


Groet, Jan Leegwater






















Regelmatig zijn er binnen de OKP de nodige bedenkingen over het zogenaamde schriftje waarin Jan Leegwater zijn fietsritjes en ook zijn schaatstochten van de afgelopen jaren heel gedetailleerd zou bijhouden.

I.v.m. de waarheidsvinding hierbij een “copy” uit zijn schriftje betreffende de winter 1996 - 1997.

Winter 1996 – 1997

- 9x geschaatst

- 625 km totaal


21-12-1996  Begint te vriezen / wel veel wind

25-12-1996 25 km 2e Kerstdag rondje Barnetocht Jisp - Spijkerboor

27-12 1996 50 km Barnetocht + Ursem - Avenhorn en terug

   Met Marcel en Willem

28-12-1996 60 km Naar Oostzaan - Ilpendam + Waterland Oost tocht en terug

   Met Cees Krom - Arjen - Marcel en Ernst

29-12-1996 70 km Kerkploeg (zondag) naar Avenhorn - Ursem - Oosthuizen en terug

    Met Cees Krom - Jan Beekhoven - Albert van Ingen - Jos Hoogerwerf en Eric Doevedans

31-12-1996 80 km Naar Schermerhorn - Oterleek - Avenhoorn - Oosthuizen en terug

   Met Marcel en Willem


03-01-1997 200 km Elfstedetocht

   Jan Beekhoven - Marcel - Arjen - Jan Leegwater

   7.30 uur  gestart in Leeuwarden

   18.30 uur terug op de Bonkevaart  circa 11 uur geschaatst


05-01-1997 25 km Met Vera en Charisma

09-01-1997 35 km Pielkenrood tocht ( = “Barnetocht”)

12-01-1997 80 km Kerkploeg (zondag) o.a. gereden Waterland West + Waterland Oost tocht

Met Cees Krom - Jan Beekhoven - Albert van Ingen - Jos Hoogerwerf - Erik Doevedans en Marcel

Dooi zet in / Einde van een mooie winter









































































































































13 januari 2019

Na een vrij lange droge periode tijdens kerst kregen leek het erop dat we een natte zondagsrit zouden krijgen. Niets was minder waar, de buien trokken iets vroeger over en rond 9 uur was het gewoon droog. Wel veel wind maar dat is niet zo erg. Bij de kerk dit keer wel een iets groter A groepje. Jerry, Renzo, Jan, Olaf en ik had mij ook laten overhalen. Vorige week in de B ging het prima hoor maar het eerste stuk vind ik toch te langzaam gaan. Ik hoopte dat de A vandaag wat vriendelijk zou zijn en af en toe achterom zou kijken of iedereen er nog aan zou hangen. Het is tenslotte winter en er hoeven nu geen snelheidsrecords te sneuvelen.

Het begin ging goed, niet al te hoge snelheden en geen gesnok. Ik kon volgen en Jerry, Renzo en Olaf deden het kopwerk. Op de dijk naar Oosthuizen werd het wat listiger. Wind van opzij, waaiertje maken waar je met 5 man net niet lekker zit. Door de windvlagen en de daardoor ontstane slinger voelde ik mij niet zo op mijn gemak. Jan zag het gaatje en nam de 4e plek in en ik zag mijn geest al dwalen. Op het kantje en bij de eerste beste vlaag eraf. Zoals ik al schreef werd er best veel omgekeken en nu maakte Olaf een soort tweede waaier waar ik beschutting kon zoeken. Zo haalde ik Oosthuizen. Op de parallelweg hadden we weer de ruimte, ik moest wel alle zeilen bijzetten om bij te blijven. De wind veel van opzij en ondanks de sterkte viel het mij nog mee met onze snelheid, er werd flink doorgetrapt en omdat we niet echt de wind tegen kregen ging het heel vlot.

Op de dijk naar Edam de wind van de rechterkant. Waaiertje gevormd toen Jan aangaf dat het tempo iets moest zakken. Kijk dat is lekker, als iemand anders hoho moet roepen. Krijg je toch het gevoel dat je niet de schlemiel van de groep bent en alleen gedoogd wordt omdat je misschien in het verleden wat krediet hebt opgebouwd. Tempo iets terug en gezamenlijk naar de finish, wel zo prettig in de winter en zeker goed voor het voortbestaan van de A. Als er nu onvriendelijk gereden zou worden wordt de A wel een heel klein ( wel een heel snel) clubje. Het einde heb ik niet helemaal kunnen zien maar volgens mij won Renzo de sprint, niets nieuws onder de zon zou ik zeggen. Ook nog een snelle rit geweest ondanks de wind, 1.03 is niet gek voor half januari.

Bij de koffie een kleine afvaardiging van de B. De meeste hadden het toch niet aangedurft om te gaan rijden, bang om nat te worden. Maar dat viel dus mee, geen druppel gevoeld.

Op weg naar de Wijdewormer nu wel flink wind tegen. Het eerste stuk door Middelie was pittig. Pas toen we de dijk op draaide konden we weer gang maken. Ondertussen vielen er nu wel mensen af en werd er nu niet omgekeken. Het stuk na de koffie is altijd met het mes tussen de tanden. Als je als B rijder mee gaat moet je ook echt ervoor gaan want er wordt niet gewacht op dit laatste stukkie. Ik draaide nu wel weer mijn beurtjes mee, al had ik soms moeite om voorbij de voorste man te geraken. Kwam het nu door die windvlaag dat ik amper op kop kon komen of zijn de benen gewoonweg niet zo sterk als ik zou willen? De geest wilt denk ik meer dan dat het lichaam aankan. Op het viaduct plaatste Olaf een versnelling, reed van iedereen weg. Jerry reed het gat dicht en ik zag op Strava dat hij de KOM pakte op dit segmentje tot de kruising. Toppertje.

Het laatste stuk naar de finish waren Jan  en ik alleen karretjes die het treintje Olaf/Jerry volgde. De sprint, ik heb het niet gezien, keek te scheel uit mijn ogen om te zien wie er won.

Onderweg waren we dus best wel wat karretjes kwijt geraakt. Die kwamen nu een voor een binnen. De thuisblijvers hadden ongelijk gehad, de hele rit droog geweest en lekker kunnen uitwaaien. Ik heb slechtere dagen meegemaakt.

Peter 






6 januari 2019.

De eerste rit van het nieuwe jaar. Ik besloot resoluut om bij voorheen Frits Rabe linksaf te gaan. Ondanks een puike performance vorige week besefte ik, dat de beentjes op de vloer moesten blijven. Jan Leegwater zat in een spagaat. Het liefst zou hij naar links gaan, maar dan zou Jerry alleen bij de kerk in Oostzaan staan. Sterrenbeeld Herdershond zou ik bijna zeggen. In Purmerland was het een drukte van belang. Ik telde 23 man (en een aantal dames). Hofleverancier was Wim Jun en zijn roedel. Hij ontpopt zich tot de Eddy Planckaert van de KPO. Net als bij Eddy waren de zonen van Wim aanwezig. En een talentvol vriendinnetje van Lars. Afkomstig uit de stal van Hopmans FietsGigant. We vertrokken piano piano richting Purmerend, gingen mijns inziens op scootmobielniveau door Het Stadje en togen naar de Oostdijk. En dan ga je Teun en Joan missen. Waar zij met veel gevoel voor autoriteit een ieder op zijn plek zetten en werkelijk niemand voor zich dulden, daar ontstond vandaag wat verwarring over de kruissnelheid. Ik zag een groepje met Aart en Nico op enige afstand vooruit fietsen. De keuze was niet moeilijk. Ik schakelde bij en reed in een streep naar de kopgroep. Lars zat in het wiel en begeleidde zijn protégé naar de voorste gelederen. Ik hoorde hem zeggen: "En meteen doorschuiven naar het midden. Zorg dat je niet achteraan komt te zitten!" Kijk, dat zijn adviezen, die ertoe doen. Achter mij sloten kleppers als Peter van Diepen en Eric Boeren aan. Overnemen hoefde voor mij deze dag geen optie te zijn. Ik voelde mij ook niet top. Na Oosthuizen ontstond er rumoer en werd er getwijfeld over doorpakken. Chute! Valpartij! Ik telde en wij bleken met 11 te zijn. Er waren dus zeker 11 man bij de gevallen fietser. Vanuit een ver BHV-verleden wist ik mij te herinneren, dat een te grote groep om het slachtoffer contraproductief zou kunnen werken. Het slachtoffer was Dennis Cinzano, te herkennen aan zijn wasmiddel-beige Pinarello, uitgevoerd met Campagnolo Super Record. Als het gaat om planmatig vallen, dan kun je deze man om een boodschap sturen. Hij wist zijn valpartij zodanig te organiseren, dat hij nog binnen zijn gemeentegrens viel. Hij presteerde het om naar huis (Oosthuizen) te gaan, te douchen en per auto naar de Gevangenenpoort te gaan en voor de binnenkomst van de A aan zijn koffie te zitten. Logistiek zit het met onze Dennis wel snor. Onze tocht werd vervolgd en wij beschikken over een eigen Olaf: Peter van Diepen. Sinds hij erachter is gekomen, dat hij mogelijk een beknelde liesslagader heeft, staat er op zijn fietsprestaties geen maat. Kilometers achtereen sleurt hij aan kop en mondjesmaat staat hij overnemen toe. Ik wil ook zo'n ader! De sprint werd een prooi voor Eric Boeren. De terugrit besloot ik met de D mee te gaan. Daarover kan ik geen houtsnijdende opmerkingen maken, behalve dan dat Bert Janmaat op zijn e-bike afwezig was. Hij zou ziek zijn. Waarschijnlijk is hij niet getroffen door de wielerbacil! Vlak voor de meet werden wij overstoken door de aanstormende A. We zagen Jerry als eerste aankomen. 

Op de PurDiDo-app vernam ik wat tweets over te roekeloos gedrag van de jeunes premiers van de B. Er zouden erelijsten getoond moeten worden om de koers voorin te mogen beïnvloeden. Ik kan in ieder geval melden ooit in cafe De Koperen Bel de hometrainwedstrijd gewonnen te hebben. Daarnaast ben ik door Pim van der Meent in een testwedstrijd voor FC Amsterdam afgewezen. Mag dit ook als resultaat meetellen? En ik ben volgens Ron Janbroers een vat vol onnodige feitenkennis. 

Sportgroetend,


Hans Wierda







30 december 2018.

Om 9.25 belde Jan Hoff aan. Tot op het bot gemotiveerd om van deze dag een succes te maken. We reden de straat uit en Jan presteerde het om een steen uit het wegdek te rijden. Gelukkig zonder noemenswaardige schade, maar toch. Met zijn vorm zat het wel goed. Vorige week moest hij nog afmelden vanwege een opkomende griep. De kenner weet, dat vorm en griep dicht tegen elkaar aan schurken. Bij Purmerland aangekomen leek het wel alsof de Duitse kreet "Alle Menschen werden Brüder"" op de KPO van toepassing was geworden. Een totale samensmelting van A, B, heden en verleden. Ik zag Olaf, Emiel en Peter naast Bert Janmaat, Ben Janbroers en Jan de Nijs. En dan heb ik het nog niet over de 37 andere renners. Wat een meute! Zo gezellig kan fietsen zijn. Bert was present op de nieuwe E-Bike van Giant. In een agressieve zwart-oranje kleurstelling. En een actieradius van 110 kilometer. Na de warming up tot Oosthuizen (kopwerk van Nico en de Apex-man uit Zaandam) barstte het geweld los. Langs de E 10 zag ik zowel Jan Doets als Bert Janmaat in het wiel van de A-renners Emiel, Olaf, Peter en de bij de B onder zijn niveau rijdende Dirk, gehuld in het Ulysses NMT-tricot. De teller tikte de 45 aan en bij de afslag Schardam haakten de E-Bikerenners af. Ik had niet het idee, dat ze in het rood reden. De wind stond super gunstig. Heen mee en terug meestal pal tegen. Een eitje om bij te blijven en een geweldige oppepper voor het moraal. Vandaag zou de B plus, aangevuld door de A, op eervolle wijze het kalenderjaar 2018 afsluiten. Tegen de wind in werd er constant tussen de 37 en de 40 gereden. Ik moet eerlijk bekennen. Meedoen met de sprint zou van mijn kant niet gepast zijn. Geen meter op kop, steeds in 6e positie, galant de van kop komende renners er tussen laten. Maar het bloed kruipt waar het niet gaan kan. In de laatste meters schakelde ik bij. Ik reed met de intentie om Olaf te laten zegevieren, maar kon mij niet inhouden, toen ik Jan Leegwater in mijn ooghoek zag naderen. En drukte mijn voorwiel over de denkbeeldige streep. Waarschijnlijk hebben Olaf en Emiel niet eens aan een sprintje gedacht. Maar voor mij voelde het wel prettig.

Op de terugweg werd het echt een oliebollenritje. Pas op het viaduct opende Olaf de finale. De teller kwam niet meer onder de 40. In een allesverzengende sprint legde Jan Doets op de E-Bike van kop af iedereen erop!

Tot volgend jaar!





30-12-2018

Vandaag dan de opheffing van de A groep en misschien tijd voor de start van een B- of A+ groep? 

Geen rijders bij de kerk in Oostzaan, om meerdere redenen waren de snelle mannen niet allemaal aanwezig. Alleen Olaf was er maar die reed een preOKP ritje en sloot later in Purmerend aan.

Nu er geen A was stonden er wel heel veel renners bij de kerk in Purmerland. Nog eventjes en er moeten verkeersregelaars komen om de boel in goede banen te leiden. met een hele grote groep in een heel rustig tempo naar Oosthuizen. Ik denk dat niemand echt zin had om hard te rijden of er moesten een hele hoop verhalen over de kerstdagen gedeeld worden. Pas na Oosthuizen werd de gaskraan opengedraaid. Voor sommige betekent het dat de e-bike van de eco stand afgaat en op vol vermogen moet. In ieder geval gaf Olaf gas en ontstonden de verschillende fietsgroepjes met hun verschillende afsteekroutes om later in het café weer bij elkaar te komen. Ik was blij dat bij Scharwoude het tempo even stil viel, kon ik toch nog aansluiten. Ik was net contact even kwijt geraakt, de snelheid was even te hoog. Aart was ook het slachtoffer van deze tempoverhoging maar hij had geen puf meer om de aansluiting te maken en moest het hele stuk naar Edam in zijn eentje fietsen. Wordt je ook sterk van zullen we maar zeggen. Ik was in ieder geval weer blij dat ik in de groep zat en omdat ik er nu niet weer wilde afwaaien reed ik maar gelijk naar de kop. Beter korte beurtjes meedraaien dan steeds op het kantje zitten leek mij verstandiger. En dat klopte, ik kon vooraan bijblijven en tot Edam lekker meerijden. De sprint was volgens mij een prooi voor Jan, maar hij was niet de sterkste vandaag. Olaf en Emiel reden het hardst op kop, maar bij het wielrennen wint de sterkste niet altijd.

De koffie was weer lekker en Aart kwam dus heel laat in het café. Er werd niet op hem gewacht maar het tempo naar de Zuiderweg was zo laag dat hij ongetwijfeld ons had kunnen inhalen als hij het had geweten. We reden no* niet eens met 30 km/u naar de finish. Iedereen vond het wel best denk ik en bleef lekker twee aan twee rijden. Geen demarages, geen waaiers en geen gesnok. Is ook wel eens lekker. Pas op het viaduct kwam het tempo erin en mbv Jan op de Flyer werd het tempo tot boven de 40 opgevoerd. Bij de finish geen B meer gezien, ik denk dat die al een kwartier eerder waren aangekomen. Het vuurwerk ontbrak dus vandaag maar dat komt over twee dagen wel. Prettige jaarwisseling.


Peter 







23-12-2018

Vanaf nu wordt het alleen maar beter, dat is tenminste mijn motto voor de komende tijd. De kortste dag is alweer achter ons, de dagen worden weer langer en voor je het weet begint de zomertijd alweer. Van mij mag dat uurtje in het voorjaar weer opschuiven. Ook al ben ik een ochtendmens zo’n extra uurtje licht in de avond is veel prettiger als je een fietshobby hebt.

Vandaag was de dag alweer een paar minuutjes langer maar helaas was het niet droog. Een miezerig regentje hield de meeste okp ers van de weg. Sowieso is het met kerst altijd afwachten wie er zouden zijn, familieverplichtingen staan bovenaan in deze dagen.

Geen A vandaag, alleen B bij de kerk in Purmerland. Hans, Jan, Aart, Paul, iemand op de mooie oude pinarello en ik reden het rondje. Hans verzon het thema voor vandaag, verbinding. Nou dat leek mij prima, karretje aanhaken en rijden maar. Rustig door Purmerend en op de dijk ietsje harder. Paul had duidelijk de beste benen, hij reed 2-3 km/u harder op kop dan de rest. Zo’n weekje naar de zon doet wonderen of houdt Fuentes spreekuur op Fuertaventura? In het koffiehuis was het lekker warm. Twee kopjes koffie later stapte we weer op. Ondertussen had Jan al gepolst of het café op dinsdag en donderdag ook iets eerder open kan zijn. Nu het Hof van Holland verkocht is zijn onze pensionado’s hun koffieadres kwijt. Jan kreeg een positief antwoord zodat de heren op dinsdag en donderdag toch gewoon Edam kunnen aandoen.

Opstappen na de koffie is altijd vervelend als je nat bent. Koude start en omdat we met weinig waren en het weer slechter werd namen we de korte route door Kwadijk. Daar hield ik het voor gezien, de kortste weg naar de douche leek mij beter.

Ik wens iedereen van de OKP prettige kerstdagen en hoop iedereen weer in het nieuwe jaar op de fiets te mogen begroeten.

Peter 






25-11-2018.

Zondag fietsen met de OKP. Je kan je alleen afvragen of het nog gerechtvaardigd is om ons Oostzaanse-KP te noemen. Vandaag stonden we er met maar 3 man. JanL, Jerry en ik. Jerry had eerder aangegeven dat hij er niet zou zijn vanwege familiaire verplichtingen, judoën met zijn zoon. Ik had al het sms-je getypt voor JanL (aan whatsapp doet hij niet), dat het wellicht voor hem handiger zou zijn om te starten in Purmerland met de PKP. Ik bedacht me hierbij nog dat de opmerking van Jan Doets “feitelijk bestaat de A niet meer” eigenlijk wat existentiëler gemaakt kan worden: “feitelijk bestaat de OKP niet meer.”

Toen kwam een appje van Jerry en besloot ik maar door naar Oostzaan te rijden. Tot aan Purmerend rustig wat bij gekletst. In Purmerend sloot Emiel nog aan. Emiel weet überhaupt al jaar en dag niet de start in Oostzaan te vinden. De finish op de Zuiderweg overigens ook niet.

In een mooi tempo reden we richting Oosthuizen. Voor Oosthuizen kwamen we een groepje mannen tegen waar we in het voorbijgaan eigenlijk niet echt aandacht voor hadden. Dacht ik. In Oosthuizen bleek dat JanL er niet meer bij zat. Zijn voorkeur ging uit naar het tempo van de ingehaalde mannen. Aangezien dit zonder enige vorm van communicatie was gegaan en het wintertijd is, hebben wij gewacht. Hoe onnodig, een kilometer verder bij de oversteek sloeg JanL af en hem zagen we pas weer terug in Edam. En toen waren we (weer) nog maar met 3 man, 2 man gestart in Oostzaan en een aanhaker. Ieder pakte zijn beurtje naar vermogen en Emiel drukte zijn wiel als eerste over de stadslijn van Edam.

Weer een redelijk volle bak met PKP’ers in het café. Gelukkig wel alle rust om het kopje koffie naar binnen te werken.

Op de terugweg bleek een grote groep met de A mee te willen rijden. Emiel dacht nog even het tempo omhoog te gooien, maar realiseerde zich al vrij snel dat het voor de omvang van de A op termijn niet bevorderlijk is om iedereen er meteen af te rijden en ging ergens middenin de groep zijn zegeningen tellen. Ondanks dat de bochten erg langzaam gingen, want glad, ging het alsnog mis in het inmiddels beruchte bochtje van Hobrede. Het achterwiel van Emiel gleed weg maar hij bleef overeind, ik maakte erachter een uitwijkmanoeuvre en moest helaas het rode asfalt van heel dichtbij inspecteren, waarna Aart mij niet meer kon ontwijken en ook onderuit ging.

Met wat asfalteczeem en een gedeukte ego, en nadat ik fijntjes herinnerd werd aan een eerdere blauwe maandag aldaar (bedankt voor de reminder Bas), gingen we verder. Bij menigeen waren de bochten wel wat houterig geworden. Achter het viaduct, inmiddels natuurlijk zonder Emiel, nog even gewacht op Bas waarna we gezamenlijk – OKP’ers en PKP’ers – over de finish kwamen, Jerry een fietslengte eerder dan de rest.

Snel naar huis om mijn wonden te verzorgen. Hopelijk volgende week weer fietsen met OKP’ers.

Olaf







25 november

Zelden heb ik zo lekker gefietst als vandaag. Na zaterdagavond flink van de lekkerste wijnen geproefd te hebben leek het mij verstandig op zondagochtend in Purmerland te starten. Tot Oosthuizen zag ik vrijwel constant 31 op de teller. Daarna ging het iets harder: 34 of zo. Ik kon lekker mijn beurten doen zonder te hoeven sprinten om weer in het wiel te komen.

Op de dijk naar Edam ging het af en toe door de 40. Er werd gedemarreerd. Er werd teruggepakt. Heerlijk. Hartslag 100-door-de-zeventig, herstellen en weer rijden. Het lukte. Niet het gevoel de gehele tijd boven de macht te hoeven rijden.

Terug over Middelie en Hobrede. Jammerlijke valpartij op bruggetje bij Hobrede (dat nare roodgeverfde asfalt. Niet voor het eerst) met Olaf en Aart als slachtoffers.

In ganzenpas door de Wormer. Heerlijke tocht.

Bedankt mannen


Eric









18 november

De Lange Rit. Het was koud en er stond een noordoosten wind. Er lag rijp op de bruggen. Oppassen geblazen dus. Twee weken geleden zaten we nog op het terras in Edam. Waarbij Peter een schuchtere poging deed om de KPO nog meer te versplinteren. Hij presenteerde het plan met de uitstraling van iemand, die op het punt staat om in een verpleeghuis geplaatst te worden. Ja, dan maak je weinig kans. Teun sabelde het plan direct aan diggelen. "Kom eens to the point!" En Jan Doets riep er tussendoor:"Feitelijk bestaat de A niet eens meer!" De laatste uitspraak vond ik wel erg stellig en vandaag werd het tegendeel ook wel bewezen. Waar er vroeger in het winterseizoen hooguit 4 man bij de kerk in Oostzaan stonden, stonden er vandaag, met Emiel meegerekend, 11 man. En dan hebben we het over De Lange Rit! Bij 0 graden en noordoosten wind. De selectie: Olaf, Dirk, Peter, Renzo, Jan L, Jan B, Jerry, Emiel, Eric Boeren, Aart en ik. Gelukkig maakten we een relaxte start. De pacemaker moest even op gang komen en ik besloot het overnemen maar even vooruit te schuiven. Volgen was al lastig genoeg. Eerst maar de Beemster door en ik vreesde de dijk van De Rijp naar Schermerhorn. Daar kwam de wind van rechts en kon je gemakkelijk geslachtofferd worden. De 2e helft ervan werd het tempo opgeschroefd en ik geraakte met Peter op een gaatje. Ik gokte op een versnelling van Peter, maar dit bleek tegen beter weten in. Ik kon  heel laf vanuit het wiel naar de groep sprinten en maande de rest tot inhouden. Alsof ik aanspraak wilde maken op de Nobelprijs voor de Vrede. Het ging natuurlijk puur om lijfsbehoud! De kou zorgde ervoor, dat er van soepel draaien geen sprake was. De rug begon op te spelen, omdat er teveel geduwd moest worden. Maar we bereikten met de gehele groep de IJsselmeerdijk. Het leek er aanvankelijk op, dat we als geheel zouden finishen, maar na Scharwoude rolden de eerste koppen. Peter, Jan Leegwater en Aart gingen eraf, bij Schardam ik en even later Eric Boeren. Aan de koffietafel bleek Jerry gewonnen te hebben. Hij soleerde naar de finish en was niet meer in te halen. Een compliment gaat vandaag uit naar Jan Beekhoven. Hij finishte in de eerste groep en onderscheidde zich door voorin mee te draaien.

Na de koffie ben ik met de B meegegaan. Wind mee en de benen laten draaien. Het begin van het herstel. Toen we gearriveerd waren, zagen we tot onze stomme verbazing een zeldzame apotheose. Aart bleek net voor Jan Leegwater als eerste te finishen. Ze werden op zo'n 30 meter gevolgd door de geklopte A!


Hans Wierda





11 november

Het zou vandaag een klein cluppie worden. Oppassen, werken, cruise en andere zaken waren op deze dag belangrijker dan fietsen met de OKP. Ik kan mij dat bijna niet voorstellen maar ik heb makkelijk praten, geen partner waar je rekening mee moet houden en kinderen die een leeftijd hebben dat ze hun eigen gang gaan.

Eric en Jan stonden bij de kerk, ik haalde de start niet eens. Normaal met de andere heren uit Purmerend wordt er harder naar Oostzaan gereden dan dat ik nu in mijn eentje deed. De wind was vandaag ook wel erg hard en ik had iets eerder moeten vertrekken.

Nu alle hele snelle mannen weg waren konden we met zijn drieën er een lekkere winterrit van maken. Eerste stukkie lekker met wind in de rug al keuvelend afgelegd. Na Purmerend ruimte zat op de dijk. Niks van op het kantje zitten, ook wel eens prettig. Netjes kop over kop naar Schardam gereden. De wind was straf, voor de wind gaat het dan heel lekker maar vanaf nu moesten we tegen de wind knokken. Dan zou je graag wat extra rijders willen hebben. Het tempo zakte onder de 30 per uur en pas om 12 over 11 gingen we de finish over. We hadden ongeveer hetzelfde tempo als de B gereden zag ik op Strava, dus eigenlijk hadden die mannen ook gewoon bij de kerk in Oostzaan kunnen starten😉. Kom jongens effe beetje moraal kweken en zondag weer bij de kerk. Gaat het dan te hard dan niet als eenling lossen maar met een groepje. 

Na de koffie met zijn allen tegelijk weg en door de harde wind was het stukkie naar Purmerend niet gemakkelijk. Dirk was sterk, Ron hield ook het tempo hoog en ik deed gewoon mijn werk tussendoor.

Na Purmerend de wind vol tegen, niet iedereen had meer de puf om op kop te rijden. Of om steeds mee te draaien, er werden regelmatig beurtjes overgeslagen. Kennelijk had ik de meeste energie over want ik kwam als eerste over de streep. In Edam ook al als eerste ( van groepje van 4😏). Een topzondag voor mij, alleen thuis geen ontvangstcommitee om mijn jubelende finishverhaal aan te horen. Ach meedoen is belangrijker dan winnen, toch?



Peter 






4 november

Soms denk je iets te zien maar is het gezichtsbedrog. Ik dacht dat er iets moest veranderen bij de OKP maar kennelijk is er geen behoefte aan. Degene die in de B vooraan rijden vinden de afspraak om tot Oosthuizen rustig te rijden en daarna gas te geven prima. De afvallers van de A kunnen bij deze mannen aansluiten en de huidige afspraak eerbiedigen. Is er toch een soort tussengroep, alleen wordt die wat later geformeerd. Ik blijf ondertussen aanklampen bij de A en probeer het onvermijdelijke zo lang mogelijk uit te stellen. Jan is mijn grote voorbeeld en ik heb nog een jaar of 10 te gaan. Slik.

Bij de kerk een select groepje: Olaf, Jerry, Jan, Jaap ( door Jerry meegenomen) en ik. Emiel pikte we weer onderweg op. In Schoorl is de atb groep weer begonnen, de OKP is in de winter helaas een stukje kleiner, maar niet minder gezellig.

Op de Haal weer in redelijk tempo naar Purmerend. Op de dijk tempo maken, gelukkig voor mij geen Rick of Renzo. Scheelt een stuk in snelheid en ik kan nu wat gemakkelijker meekomen. Hoef nu niet zo lang diep in het rood te rijden. Tot Scharwoude geprobeerd mee te draaien, mijn beurtjes werden denk achter in de groep toegejuichd want het scheelde 3 km/u in tempo. Mijn bijdrage aan de A is in de loop van het jaar iets anders geworden dan dat ik zou willen. Na Scharwoude de wind vol tegen en moest er flink door getrapt worden. Vooraan reden Olaf, Emiel en Jerry in een mooie regelmaat rond en konden Jan, Jaap en ik vrij gemakkelijk volgen. De sprint werd geloof ik gewonnen door Emiel.

Mijn praatje bij de koffie was voor dovemansoren, geen behoefte aan verandering. Fijn dat sommige dingen in het leven zo simpel kunnen zijn. Eraf is eraf en als je vindt dat je de A niet meer kan bijhouden schuif je een kerkje op. Toch jammer dat er op de Haal nog niet een extra kerkje staat.

Na de koffie begon Rob gelijk gas te geven en voor de splitsing waren we de B al gepasseerd. Het stuk naar Oosthuizen redelijk rustig gereden en terug naar Purmerend nog een tweede waaier op de dijk proberen te formeren. Dat lukte niet, natuurlijk niet zou ik eigenlijk zeggen. Iedereen vecht voor zijn plekje en denkt: ik zit goed laat de rest maar harken. Viel mij mee hoeveel eraf moesten. De sprint was een prooi voor Jan, hij had bekeken gereden en sprong uit het juiste wiel. Eigenlijk is wielrennen bij de OKP heel simpel, je rijdt een rondje en uiteindelijk wint er een Leegwater.


Peter 





2 november

Laat ik ook een poging tot hervorming doen:


Om tien uur wordt er op drie plaatsen gestart:

- 1 Oostzanerkerk

- 2 Hoek de Haal/Stationsstraat (5-6 minuten voorsprong)

- 3 Purmerland kerk (15 minuten voorsprong)


Groep 1 probeert groep 2 in te halen. Groep 2 probeert groep 3 in te halen Iedere groep rijdt op zijn eigen niveau. Aantallen doen er wat mij betreft niet zo toe.


Mogelijk scenario: 2 kan 3 nooit inhalen. 1 haalt 2 in ergens bij Scharwoude. Enkelen van groep 2 proberen aan te pikken. Fantastisch als dat lukt. Zij die niet kunnen aanpikken komen iets later in Edam aan, maar hebben toch lekker op hun niveau kunnen rijden.

In de zomer zou je nog een promotie/degradatie element kunnen in bouwen.


Via WhatsApp kan eea afgesproken worden.


Groeten,

Eric Boeren







28 oktober

Een mooi maar winderige herfstdag. Strak blauwe lucht, pittige noord-oostenwind en een aantal klasbakken aan de start bij de kerk. Dat beloofde aan de ene kant een mooie rit maar aan de andere kant kneep ik hem wel. Hoeveel rijders passen er op de dijk met deze wind? Ik schatte zo’n 6 stuks. We waren echter met 9 man, dat betekende dat er slachtoffers zouden vallen. De A groep staat nog in de zomerstand, dwz gas open en geen mededogen voor de zwakkere. Ieder voor zich en god voor ons allen.

Op de Haal nog lekker rustig maar het sprintje naar Purmerland ging al weer hard. Renzo snokte er weer lekker op los, Rick trok weer hard door, Emiel hield het tempo hoog, Olaf trok ook nog eens door en Jerry gaat ook weer lekker. Jan weet weer precies waar hij moet zitten en Paul was het eerste slachtoffer. Net na Purmerend waaide hij ervan af. Een tweede waaier had zijn redding kunnen zijn, maar wie zet die op? Niet de sterksten want die rijden op kop en kijken (terecht) niet op of om. Ik probeer nog mee te draaien maar merk al snel dat het tempo te hoog is, laat steeds gaatjes vallen. Ik laat mij zakken en kom achter Jan te zitten. Ai dat is geen beste plek. Jan weet altijd waar je moet zitten als de wind op de kant staat. Hij staat zijn plek echt niet af en dat betekent dat je achter hem gewoon op het kantje zit en vroeg of laat eraf moet. Eric was het tweede slachtoffer en uiteindelijk moest ik ook de handdoek in de ring gooien. De overige 6 reden zo bij ons weg.

Uiteindelijk haalde Paul en Eric mij met een groepje in. Gezamenlijk reden we naar Oosthuizen en vanaf daar gingen we met zijn drieën verder. Toch nog een mongolenwaaier gemaakt. We besloten het volledige rondje te rijden en niet af te steken om nog bij de kop aan te kunnen sluiten. Het was mooi weer, we draaiden lekker dus waarom afsteken? 

Bij het koffiehuis was het terras vol zodat wij binnen gingen zitten, bovendien als je eraf gereden wordt heb je toch een beetje gezichtsverlies. Om de hoon van de rest van de groep te ontlopen kun je dan maar beter stil in een hoekje gaan zitten. De B was weer snel uitgepraat en voordat wij onze koffie hadden stapte zij alweer op de fiets. De snelle jongens stonden ook al op maar hadden gelukkig nog klein beetje medelijden met ons, er werd gewacht. Eric kon zijn plasje nog doen en klokte zijn laatste restje koffie al lopende achterover. Op naar de slachtbank van de A groep. Wanneer zou het bijltje vallen, want dat ie zou vallen was duidelijk. Nog steeds een gemene wind en een stel jonge honden op kop, dat voorspelde niet veel goeds. Net na de serie haakse bochten bij Oosthuizen viel het doek. Paul liet lopen en Eric kon het gat niet dicht rijden, hij zei nog HOOOOOOOO, maar vooraan was er wederom geen mededogen. Gas op de plank en rijen. Net na Kwadijk waaierde ik eraf, Jan ging na het viaduct eraf. Gelukkig voor ons stond stoplicht in Purmerend op rood en konden we weer aansluiten. Vanaf Neck ging het weer hard, het viaduct over de snelweg werd redelijk rustig bedwongen, niettemin vond Jan hier zijn Waterloo. Hij stond geparkeerd en voltooide zijn rit solo. De rest reed door en Olaf drukte zijn wiel als eerste over de streep.


Ik heb nu nog een vraagje aan de hele okp groep. 

De snelheidsverschillen tussen de verschillende rijders wordt nu heel groot. Er is een groep ouderen die rustig wil rijden en meestal al vroeg afsteekt. Daartussen rijden best wel fitte gasten die na Oosthuizen gas op de plank zetten en eigenlijk net iets langzamer dan de A zijn, maar niet veel. Deze groep is eigenlijk te snel voor de B en te langzaam voor de A. Ik begin langzaam ook tot die groep te behoren en twijfel (net als zoveel anderen) of ik nog in de A thuishoor. Is het een idee om een A1/2 of een Aa tussengroep te formeren? Vlees noch vis, tussen wal en schip, te groot voor het servet en te klein voor het tafellaken, je begrijpt wel wat ik bedoel met deze uitspraken. Een groep die nu, als ze op kop bij de B rijden, die hele groep aan flarden trekt en eigenlijk nog te snel rijden voor de B. Mijn voorstel is om met die mensen een nieuwe groep te formeren en dan om 9.45 bij de kerk in Oostzaan te vertrekken of gewoon om 10 uur bij de kerk in Purmerland maar dan wel voor de B uit, we moeten geen risico met inhalen nemen.

Laat maar weten wat jullie ervan vinden.


Peter van Diepen








21 oktober 2018.

Vandaag De Lange Rit. Vorige maand deed ik succesvol mee en ondanks een fikse verkoudheid de laatste  twee weken, besloot ik vandaag mee te gaan. Ik moet zeggen, dat ik een zetje nodig had van Percy. Hij belde mij of we mee zouden doen en dan staat het laf om te zeggen, dat je van de huisarts absoluut geen Lange Ritten mag maken. Percy en ik sloten een pact. We zouden vlot zijn met "Ho Ho" te roepen. En we zouden onze commando's  enigszins dreigend brengen. Het leek wel of onze uitstraling voldoende was. We vertrokken met 10 man: Peter van Diepen, Olaf de Jong, Jerry Huinder, Jan Leegwater, Renzo Leegwater, Paul Daas, Emiel van der Geer, Jan Beekhoven, Percy en ik. Opvallend detail: Jerry verscheen op zijn nieuw geleverde Argon. Ik moet zeggen, hij reed weer ouderwets goed. De laatste weken leek de goesting een beetje te zijn verdwenen. Als een anoniem muurbloempje reed Jerry mee. Afhangende schouders, een doffe blik in de ogen. Nee, het was niet meer de Jerry, die met 800 kilometers per week in de benen de A op het rooster legde. Maar vandaag zagen we een opmerkelijke remonte. Een flukse oogopslag, de schouders recht en weer geanimeerd in het gesprek. Met dank aan Argon! En weer actief meedraaiend met de diesels Emiel, Peter en Olaf. Renzo noem ik even niet. Die nam gisteravond na het zesde biertje nog enkele biertjes en moest het momenteel uitdijende lichaam weer in de plooi krijgen. Het weer was uitermate geschikt voor de windmijders. Zuidwesten wind kracht 2. Heen alleen maar wind mee en terug pal op kop. We konden allemaal uit de wind zitten. Er waren geen rare versnellingen. De rit verliep net zo regelmatig als een werkweek op het kantoor van de UWV. Hoogtepunt was de sanitaire stop. Allemaal even aan de kant, waarbij vermeld moet worden, dat de wind van opzij kwam. En prettig voor Percy en mij, we kwamen allemaal tegelijk aan de streep. Renzo won het sprintje. Bij de Gevangenenpoort ging ik weer dapper bij de A zitten. Ik voelde me een hele Piet en ik pakte door. Terug ging ik ook mee met de A. Het lijkt wel of mijn ontwikkeling synchroon lijkt te verlopen met de Godenzonen van Ajax. Het zal een kwestie van tijd zijn eer ik weer een Full Member van de A zal worden.

Hans Wierda






14 oktober

Gisteren had ik rondje Westfriese omringdijk gereden met een paar vakantievrienden. Ook toen stond er best wel een windje, de benen waren wat stram vanmorgen. Bij de kerk een klein groepje, Rick, Jan l, Eric, Renzo en Nico. Onderweg pikte we Emiel op. Toch een sterk cluppie dus ik kon mijn borst nat maken. Op de Haal bepaalde Eric en Jan het tempo. Vanaf Purmerland namen de andere het over. Het ging hard, kennelijk niet hard genoeg voor een automobilist die ons met grote snelheid inhaalde en nog even een slinger aan zijn stuur gaf toen hij voorbij ons was. Ik snap zulke figuren niet, beseffen ze niet dat ze Andere ernstig kunnen laten verongelukken? En alleen maar omdat ze even van het gas af moeten? Natuurlijk zijn wij ook niet altijd koorknapen maar iemand expres afsnijden of in levensgevaar brengen is toch een stapje te ver.

In Purmerend stond de brug open, Nico en ik konden netjes vooraan sluiten, de achterste van het groepje niet. Deze reden voorbeeldig via het stoplicht. Dus even wachten op de dijk totdat we weer compleet waren. 

Naar Scharwoude ging het hard, de 50 km/u werd aangetikt maar uiteindelijk had dit gerace niet zoveel zin. In Scharwoude was er een wedstrijdloop dus konden we weer een stuk terug om de afslag naar de dijk te nemen. Laatste stuk tegen de wind in. Ging niet heel gemakkelijk. Uiteindelijk won Renzo de sprint, wie anders zou ik zeggen. De dikste benen en naar zijn eigen woorden ook de dikste buik, of is die van Jerry nog dikker😉?

In Edam ook een wedstrijdloop, dus daar ook alternatieve route om bij de gevangenpoort te komen. De koffie was weer lekker op het terras en het zat natuurlijk helemaal vol. De terugrit naar de Zuiderweg begon rustig, tot Middelie, daar werd er hard door getrokken. Op de dijk viel het even stil maar na Purmerend ging het weer hard. Het groepje dat kopwerk deed werd echter steeds kleiner en bij mij was het beste er ook wel af. Rick had nog wel wat sju in de benen, Eric hielp een beetje en ik probeerde nog de snelheid hoog te houden. Uiteindelijk was bij Rick de tank leeg en mocht ik de sprint winnen. Dat was lang geleden😂


Peter 





7 oktober

Zaterdagavond passeerde er nog een stormfront en zondagochtend was het gelukkig weer schitterend weer. Ik had er zin in maar de meeste andere A rijders dachten daar anders over en hadden denk ik andere plannen. Slechts 4 man bij de kerk: Jan L, Olaf, Eric en ik. Gelukkig  pikte we onderweg Jerry en Rick op, twee extra krachten is altijd fijn in het treintje.

De rode brigade nam het voortouw en dat deden ze eigenlijk de hele rit. Lange beurten met hogere snelheden dan de rest van de groep. Wie zijn dan die rode brigade? Je kunt ook spreken van de Canyon road train of de Canyon TGV. Het is dat Emiel en Dirk er niet bij waren vandaag anders hadden deze 4 heren met elkaar een aardige ploegentijdrit kunnen rijden. Nu dus Olaf en Rick die weer eens lekker als locomotieven aan het werk waren.

Op de dijk naar Hobrede leek het even of we een karretje zouden verliezen maar Eric kan bijten en hij bleef er net aan hangen. Jerry en Jan staakten al heel snel hun kopbeurtjes en ik heb geprobeerd zo lang mogelijk mee te draaien. De laatste kilometers vanaf Warder moest ik af en toe laten lopen. Toen was de sju uit mijn benen. Ik merkte dat al eerder want om op kop te komen moesten de Canyon jongens gewoon in hun rem knijpen. Als een slak kroop ik uit het wiel om dan mijn beurtje mee te draaien.

Vandaag geen sprint, Renzo sloot later wel aan maar bleef achter in de groep hangen. Rick nestelde zich op kop in de laatste kilometer en door steeds iets harder te gaan rijden had niemand de puf meer om er over heen proberen te komen.

Het terras was druk, lekker nog in het zonnetje zitten en genieten van de koffie. Het weggaan is altijd even chaos en het tunneltje altijd een vervelend obstakel dat achteraan meestal heel veel tijd kost. Vandaag was ik nu eens niet een van de laatste die van het terras vertrok. Rustig peddelend en keuvelend naar de splitsing van de route gereden. maar wat bleek? We hadden toch te hard gereden en achteraan heeft Piet Krol gevochten als een leeuw om weer in het wiel te geraken. Sorry Piet dit was niet mijn bedoeling en ik had niet het idee dat Jerry en ik zo hard reden. Achteraan is het altijd een ander verhaal en zoals ik al schreef het tunneltje maakt het gat met de voorste alleen maar groter. Volgende keer toch maar weer op de manier van Joan. Nog niet wegrijden en pas starten als iedereen de fiets heeft.

Tot het bruggetje van Kwadijk bleef iedereen achter Jerry en mij rijden (we reden vanaf Edam al op kop). Niemand had zin om gas te geven en het leek op een rustig en sociaal ritje uit te draaien. Maar Renzo en Ron S kunnen dat niet. Onder het viaduct door gaven de twee heren gas en gingen ervandoor. Bij het stoplicht verspilde deze twee jonge honden kostbare goodwill punten door gewoon over te steken tussen het verkeer door. Jongens niet meer doen. Wielrenners hebben een matige reputatie en om op die tijd zo door Purmerend te rijden kweek je geen goodwill. Niet dat we allemaal koorknapen moeten worden maar hard rijden moet je op de open stukken doen waar het kan en niet in de bebouwde kom.

De rest van de groep wachtte dus netjes op groen en zette toen de late achtervolging in. Ron hebben we niet meer gezien. Met de groep door Neck en linksaf naar het viaduct. Rick gaf er op het viaduct een aardige snok aan. Alleen Jan R en Jan L konden volgen, de rest moest lossen en zagen deze 3 mannen langzaam wegrijden. Ik vermoed dat alleen die gast van de rode brigade op kop heeft gereden, de rest kon net volgen. Zal ik ook maar een rode fiets kopen?



Met vriendelijke groeten


Peter van Diepen

Da Vinci College








30 september

Filmpje van MTB week. Perskindol Swiss Eric met Ron Janbroers en Jack Buddingh





https://youtu.be/54LdZlEn8d0


Jack Buddingh



30 september

Wat een mooi weer, echt een kadootje zo’n mooie nazomerdag. Heel wat anders dan vorige week toen het koud en nat was. Bij de kerk een klein clubje, 8 man. Jan en Jan, Jerry, Jack, Eric, Olaf, Dirk en ik. Op de Haal bepaalden de senioren van de groep het tempo. Lekker in het wiel van de Jannen. Ook wel eens lekker.

Op de dijk met het windje in de rug werd het tempo wat opgeschroefd. Niet te hoog want we konden mooi draaien met het groepje. Geweldig gevoel is dat, als een geoliede machine kop over kop over de dijk met een gelijkmatig tempo van ongeveer 40 km/u. Zoefende bandjes, glimmende frames en soepel lopende kettingen, mooier fietsen is er niet. Langs de provinciale weg werd het tempo iets meer opgeschroefd. We blijven een groep mannen en er moet wel even bepaald worden wie de sterkste is. Dat kan tijdens de sprint maar ook tijdens de kopbeurten. Wie rijdt net even harder en langer op kop? Eigenlijk gewoon net als vroeger, wie kan het verst piesen. Olaf won want hij haalde de hoogste topsnelheid. 

Langs de dijk bij Etersheim even een link momentje, auto van rechts. We houden altijd wat in bij dat punt maar toch blijft het een onoverzichtelijke kruising. Misschien daar toch meer afstand nemen van elkaar zodat we iets meer tijd hebben om te remmen. Het ging gelukkig goed vandaag. De sprint was een prooi voor Dirk. Vorige week was Renzo nog de sterkste en Dirk tweede. Nu bij de absentie van Renzo was het een uitgemaakte zaak.

Koffie op het terras, het was lekker druk. Na de koffie weer de lange route terug, net na de splitsing gelijk het gas erop. Effe flink doortrappen om de aansluiting te vinden. Was net met Ron in gesprek om te luisteren naar zijn belevenissen met Jack tijdens de Swiss Epic in Zermat. Had filmpje van Jack gezien en het zag eruit als een spectaculair en heftig avontuur. Het werd dus een kort gesprek omdat er vooraan flink werd doorgereden. Onderweg raapte we Renzo op, hij was niet helemaal lekker en verkoos de eenzaamheid op de zondagochtend. Alleen nu hij het laatste stukje meereed leek het net of de rit anders werd. Iedereen wordt toch wat druistiger als hij eris, alsof hij een rode lap voor de stier is. Er werd meer gesnokt, geen regelmatig tempo zoals voor de koffie. Op het viaduct ging Ron aan, Olaf pareerde en Dirk reed het gaatje verder dicht. De sprint was weer wild west. Tegemoetkomende auto is nooit lekker. Ik laat dan lopen, maar anderen gaan gewoon over de hele breedte van de weg rijden om de sprint aan te gaan. Jongens niet doen, soms moet je even nadenken voordat je aanzet. Want waar gaat het eigenlijk over? Testoronbommetjes die willen kijken wie het verst piest. Wederom was het Dirk die als eerste over de streep ging.


Peter 




23 september

De weersvoorspellingen waren niet erg gunstig maar als het bij de start droog is dan staan er zeker enkele rijders bij de kerk. Zo ook vandaag, Renzo en Dirk appte al vroeg dat ze er zouden zijn. Jerry laat zich ook niet afschrikken en Jan heeft het nooit koud. We vertrokken uiteindelijk met 5 man, onderweg sloot Rick op zijn tijdritfiets aan. Oeps dat boezemde mij toch wat angst in. Ik heb wel wat km gemaakt de laatste weken maar dat was meestal in bergachtig terrein. 

Op de Haal reden we nog twee aan twee maar eenmaal in Purmerland ging het tempo omhoog. Renzo snokte weer ouderwets en Rick en Dirk reden elk gaatje dicht. Jan was het slot op de deur en sloot elke keer de rij. In Weidevenne nog een akkefietje met een automobilist. Ik weet dat wij wielrenners niet altijd netjes zijn maar sommige automobilisten kunnen er ook wat van. Bij de rotonde nog even snel gas geven zodat je verontwaardigd kan toeteren omdat er fietsers oversteken. 

Onderweg kwamen we veel fietsters tegen van de Dam tot Dam fietstocht. Deze jongens konden hun borst nat maken (alhoewel dat zou door de regen toch wel gebeuren), nat en koud ritje langs alle plaatsen in Noord Holland met dam in de naam.

Rick hield het op de dijk voor gezien en keerde huiswaarts, te nat? Wij reden stug door en haalde op de parallelweg de B in. Deze groep was ook niet zo groot. Enkele van de B sloten aan terwijl andere afsneden en snel de warmte van het café opzochten.

Bij het keerpunt de wind in de rug, het ging weer ietsie harder. De sprint was voor Renzo, zelfs met een lekke band is hij de snelste. Maar het werd wel even link met de scherpe bocht na de finish. Renzo had dus lek en hield de bocht niet meer, Dirk zat links van hem en had met zijn carbonvelgen ook iets minder remvermogen. Gezamenlijk reden ze het gras in en bleven nog netjes op de been. 

Ik zou toch willen voorstellen om niet meer af te sprinten tot het bordje Edam maar tot de streep die er 50 meter voor getrokken is. Stukje veiliger en hoef je ook niet in volle vaart door de bocht, met tegenliggers toch een hachelijke onderneming.

Bij de koffie een klein groepje maar toch gezellig. Aart liet ook even op zich wachten want had ook lek gereden, hij reed echter snel door. Misschien een slimme keuze want ik stond niet te springen om weer de nattigheid in te gaan voor de laatste kilometers naar huis. Het was inmiddels harder gaan regenen.

Renzo had bandje ook weer in orde en via de korte route naar huis. Helaas reed ik ook lek en mocht ook bandje wisselen. Thuisgekomen eerst snel douchen en daarna de fiets schoonmaken. Bleek mijn voorband ook lek te zijn. Na weken van mooi weer lijkt de herfst al snel zijn intrede te doen met alle nare bijwerkingen. Scherpe steentjes die in je band blijven plakken en zorgen dat je een afloper krijgt. Grrrrrr.

Hopelijk volgende week beter weer.


Met vriendelijke groeten


Peter van Diepen

Da Vinci College






16 september

Afgelopen zondag was er weer de lange OKP rit , start om 09.00 u kerk Oostzaan . Zonder Peter dit  keer en dat was te merken het was gewoon een  ouderwetse 10 u rit leek  het  wel,  eraf is eraf .

Al in de beemster kwamen  de problemen voor Bas een van de weinige dappere uit de  B die het nog hadden gewaagd. 

Met moeite waren de voorste te  bereiken met mijn toch niet geringe volume stemgeluid.  En  zelfs als ze voorin rustig  denken te rijden  valt het nog niet mee om Bas terug te brengen.

De heren gingen te  keer als diesels met speciale software zoals Hans al zei. Ook Jan Rus moest het bekopen wat gedeeltelijk zijn eigen   schuld was want hij had de week langer  aan de  fles gezeten dan aan zijn   fiets.

We reden een recordtijd , en dat is wat verontrust, het zou n.l niet  de  bedoeling zijn op de lange rit, meerderen van de B zouden ook mee moeten kunnen , echter nu is het hek van de dam Renzo is al zwetend wakker geworden vannacht  omdat hij   er niet bij was. Hoewel hij tegenwoordig andere  grote  vissen vangt  wil hij dit kommetje ook nog wel pakken natuurlijk. Hij zal dan wel Olaf moeten  bijhouden en dat is naar ik heb  begrepen nog niet altijd een uitgemaakte zaak voor  hem!


Maar   nog even over het  tempo, wie heeft dat segment op Strava verzonnen voor de OKP lang , daar begint alle ellende haal dat segment weg en ga weer een gezellig tempo rijden waarin er meerdere gewone stervelingen mee kunnen , en als er dan al iemand even moet passen dan laten de allersterksten zich even afzakken om ze terug te brengen dan hebben we weer de oorsprong van de lange rit terug. Op de huidige manier blijven er nog maar een man of 6 over voor deze rit.

Overigens ben ikzelf dankzij anderen in bezit van de KOM een van de weinige of enige die ik heb maar ik geef hem graag op voor een iets meer sociale rit.


Groetjes!








16 september 2018.

Het spookte al enige tijd door mijn hoofd. Zou ik het nog kunnen? Op woensdagavond met de grote jongens mee en het gehele parcours voltooien zonder "hoho" te roepen? Meegaan met de woensdagavond-lightgroep was geen optie. Nadat Joan noodgedwongen moest afhaken ten gevolge van een gebroken sleutelbeen zag ik de gehele selectie afhaken: Cees Krom, Jan Doets, Aart Koster en Paul Waij. Dus klampte ik afgelopen woensdagavond aan. Eerst vermoedde ik alleen met Jan Leegwater op pad te gaan, maar bij de Amerikaanse windmolen sloot Olaf aan en op de Noorderweg Emiel. Toevallig wel twee angstgegners voor mij. Ik besloot in een split second, dat overnemen geen optie was en hoewel ik mijn leven altijd het adagium: Wie zegt mij consequent te moeten zijn huldigde, stond de Duitser in mij op. In de Zuid-Oost Beemster zag ik in de verte een renner voor ons uit rijden. Het bleek Jan Beekhoven te zijn. Ik moet eerlijk zijn, de beide Jannen gaven het beste en namen tot Schermerhorn over. Maar wat Emiel en Olaf lieten zien was wonderbaarlijk. Als 2 diesels, voorzien van sjoemelsoftware, denderden ze over de dijken en gaven geen enkele keer het ellebooggebaar ten teken dat een beurtje overnemen op prijs gesteld zou worden. Gelukkig kon ik bijblijven en dit gaf mijn gevoel van eigenwaarde een behoorlijke boost. Ik heb zelf tegenwoordig ook Strava, maar het lukt mij nog niet om er een behoorlijke ritweergave uit te persen. De volgende dag bekeek ik het schemaatje van Olaf en ik keek op van de gemiddeldes, die we op de verschillende segmenten behaalden.

En vandaag De Lange Rit! Om 9 uur stond ik er en verheugde mij op een gezellig samenzijn. Zo rond de 34, 35 met wind mee en af en toe achterom kijken of iedereen het wel naar zijn zin heeft. Weliswaar wat later bij de koffie, maar wat maakt dat uit, als je nog overschot hebt. Het begon zo. Een leuke ploeg: Jan Rus, Jan Beekhoven, Jan Leegwater, dokter Bas, Eric Boeren, Jerry Huinder, Olaf de Jong, Emiel en ik. Dat zou in principe moeten kunnen. Het eerste stuk op De Haal verliep ronduit prettig. Totdat uit het steegje van Frits Raabe een renner verscheen en doodleuk uitliep. Dit werkte als een rode lap op Eric Boeren en de teller gaf zomaar 42 aan! Nadat de man over de brug linksaf sloeg, ging de KPO door en het viel niet meer stil. Olaf en Emiel gingen verder met waar zij woensdagavond gebleven waren. Bij de Berkmeerdijk stond mijn AVS op 37,3 en dit zou niet veel meer dalen. Inmiddels waren Bas en Eric afgeslagen vanwege familiaire verplichtingen. Dit zou ik ook gezegd hebben in hun situatie! Het eerste "hoho-momentje" werd veroorzaakt door Bas. Ik moet eerlijk zeggen hier debet aan te zijn. Bas zat op zich prima in de waaier, maar uit puur lijfsbehoud moest ik hem hieruit drukken. Ik verontschuldigde mezelf door te roepen, dat ik ook trouw de wegenbelasting betaal. Het tweede "hoho-momentje" staat op de conto van Jan Rus. Dit gaf geen grote verandering op de AVS, want hij sommeerde ons door te fietsen. Hij wenste alleen te zijn in de polder. En dat met wind tegen. Al met al bleef ik bij en liet ik de groep de laatste 400 meter lopen. We waren in 1 uur en 59 minuten terug, 74 kilometers stonden er op de teller. Hulde aan Olaf en Emiel. Wat een kanjers!


Hans Wierda






16 september

Hallo,


Vanochtend bij het weggaan na het bakkie doen in Edam heb ik geld gevonden. Ik heb toen gevraagd of dit van iemand was, maar niemand reageerde. Volgende week ben ik er niet maar ik zal het meenemen voor als iemand er na het fietsen achter is gekomen.


Met vriendelijke groet,


Ruben Hoekstra (Hoorn, Etixx, Giant 😉)






2 september

Wat een prachtig eerbetoon aan mijn vader :ROEL, een memorial ronde.

dank voor dit gebaar dat doet ons zo goed 


Jana Beutick





2 september 2018.

Op de dag af twee jaar geleden overleed Roel. En dat was voor de Oostzaanse Fietsploeg reden om op deze dag de Roel Beutick Memorial te fietsen. Het werd een gedenkwaardige dag. Onze inburgeraars, Bas en Eric, beiden afkomstig uit het Noord-Brabantse land, namen het initiatief om een schitterende tocht uit te zetten. Samen met Peter van Diepen en Aart Koster schotelden  ze ons een parcours voor om je vingers bij af te likken. Logistiek zat deze dag ijzersterk in elkaar. We verzamelden om 9 uur bij de Opelgarage Weterings in Gilze. Deze behoort aan de zuster en zwager van Bas. We werden onthaald op koffie en warme worstenbroodjes. Dan weet je, dat je eerste 60 kilometer wel doorkomt. We konden kennismaken met de ouders, zwager en zus van Bas. Iedere renner zette zijn/haar naam op de kaart, diezelfde dag nog afgeleverd werd bij het huis van Tiny Beutick. We waren met 13 renners: Ron Smorenberg, Astrid de Lange, Frans Braam, Marc Krook, Jan Leegwater, Percy Schmidt, Aart Koster, Eric Buddelmeijer, Olaf de Jong, Peter van Diepen, Bas Wouters, Eric Boeren en ik. Het was een geruststellende gedachte, dat Eric Boeren en Bas de enigen waren die over gedegen parcourskennis beschikten. Als deze twee maar bij hun volle verstand bleven, dan kon de koers niet ontaarden in een ordinaire afvalrace. En dat bleven ze, want we kwamen bij terugkomst in de gruppetto uit op 132 kilometer met een gemiddelde van 30,1 km/u. Toch was het geen eitje. Er waren veel bochten, oversteekmomenten en haltes bij memorabele plekken. Zo hielden we rust bij het monument van Jean Pierre Monseré en de buste van Louis Neefs (Oh, ho ik heb zorgen! en Margrietje). Beide plekken lagen in of net buiten Gierle, tevens de plaats waar Wout van Aert vandaan komt. De gehele streek, van Gilze tot Retie ademde wielrennen uit met plaatsen als Hoogstraten (Cyclo), Chaam en Retie. Zelden ben ik zoveel  wielerpelotonnetjes tegengekomen. Zelf heb ik de gehele dag aan de staart gehangen en ik moest na elke bocht vol in de beugels om weer aan de staart te geraken. Mijn complimenten gaan uit naar Astrid, die weer terug in het peloton is en geen krimp gaf. De lunch nuttigden we in het oeroude café In den Eik, dat al sinds 1792 bestaat. Louis Neefs woonde hiernaast. De uitbater had verse groentensoep gemaakt en serveerde daarnaast een Tosti De Luxe. Daar konden we de volgende 70 kilometer op afraffelen. De uitbater bleek niet alleen geïnteresseerd in het horecagebeuren, want toen hij hoorde, dat Eric Boeren uit Ulicoten kwam, krabbelde hij razendsnel een amoureus getinte boodschap aan de vriendin van Eric zijn zus, Hilda Jespers! Terug reden we in een straf tempo langs een of ander kanaal en over het geasfalteerde Bels Lijntje. Helaas kon ik niet zien, dat de kerk in Ulicoten over een pinautomaat beschikt. Bij navraag blijkt hij al enkele jaren verwijderd te zijn. Op zich vond ik het een fraaie combinatie: een kerk, die aan aflaat deed met een bijbehorende pinautomaat. Wellicht kun je nu met een Tikkie je zonde afkopen. Nadat we door Ulicoten raasden, passeerden we het voormalige bankgebouw, tegenwoordig bekend als café De Kluis en rondden we onze tocht af in Gilze. De sprint werd verrassend genoeg opgeëist door Bas Wouters. Na afloop zag ik louter enthousiaste renners, die erop aandrongen volgend jaar voor een vervolg te zorgen.


Hans Wierda

































































































































































































































































































































































































































Renzo heeft zijn oude hobby weer opgepakt. Niet zonder succes!!




Verslag 26 augustus.

Het is nog steeds vakantietijd en dat is te merken met de opkomst van de A groep. Vandaag slechts 4 rijders bij de kerk. Olaf, jan, Romke en ik. Romke was op zijn cyclecrosser want zijn andere fiets moest wat onderhoud hebben. Hij had wel andere wielen gestoken, want met tractorbanden bij de A rijden vond hij iets te gortig. Dat Emiel af en toe in de winter met zijn tank meerijdt is eigenlijk te gek voor woorden. Knap dat hij altijd bijblijft.

Romke maakte zich wel zorgen over de trapfrequentie en zijn snelheid, hij vreesde het stuk met de wind in de rug. Voorblad was geen 52 maar iets van 46 tanden.....

We begonnen heel rustig en onderweg kwam Emiel er nog bij. Had 3 weken weinig gedaan en reed toch nog heel goed. Liet wel na een goed begin de beurtjes aan zich voorbij gaan, net als Jan die zijn vertrouwde plek achter in het treintje weer innam. In Purmerend was het even oppassen, normaal is het niet zo druk op de zondagochtend maar nu dus wel. Er was een rommelmarkt in de Hazepolder en de beste koopjes vind je in de vroege morgen zegt men. Overal geparkeerde auto’s en wandelende mensen op weg naar de markt. Het zou mijn hobby niet wezen. Spullen kopen die een ander al jaren op zolder heeft staan en wellicht na twee weken ook bij jou weer op zolder belanden. Laat mij maar fietsen op de zondag.

Na de stoplichten de dijk op en het tempo verhogen. Echter Olaf kon elke keer het tempo nog een stukje verhogen, net zo lang dat het voor de rest niet meer mogelijk was om over te nemen en bleven we maar achter zijn wiel hangen. Wie sterk is moet de meeste meters op kop rijden, rule 101 denk ik. Op de ventweg wilde hij ook even testen of Romke nog moeite zou hebben met wind in de rug en zijn kleine voorblad. De snelheid werd tot boven de 50 opgeschroefd en inderdaad Romke kon niet meer volgen..........maar hij was niet de enige, we lagen er allemaal af.

Na het keerpunt bij Scharwoude kregen we de wind vol tegen. Niet dat Olaf er last van had. Het meeste kopwerk doen op de hoogste snelheid en de rest voor de vorm ook een beurtje meedraaien. Ik kon amper overnemen en volgens mij kneep Olaf in zijn remmen om te zorgen dat ik voorbij hem kwam. Tot een sprint kwam het niet, we bleven gewoon achter zijn wiel hangen. Het was duidelijk wie de sterkste was.

Bij de B was de opkomst ook wat minder, je zou zeggen dat de oudere leden van ons gezelschap wat later op vakantie gaan om het hoogseizoen te vermijden. Niets is minder waar want er waren er nu ook nog veel op vakantie.

Na de koffie weer met klein groepje het volledige rondje gereden. De wind was weer een stukje harder gaan waaien en bij de 3 haakse bochten moesten enkele rijders lossen. met zelfde groepje als vanmorgen weer verder gereden, Percy erbij tot Purmerend. Daar weer het gekrioel van de rommelmarkt, oppassen geblazen. Op de kruisweg namen we afscheid van Emiel en op de Zuiderweg denderde we over de B ploeg heen. Wederom geen sprint, het wiel houden was al moeilijk genoeg en Olaf had vandaag de dubbel.

 

 

Dan voor volgende week. Ik hoop dat er heel wat mensen meegaan naar Gilze om daar een rondje te rijden. Mooi geste van hans om het als een soort herinneringstocht voor Roel te doen. Waarom Brabant? Waarom niet zou ik zeggen maar het is omdat Eric en bas het op zich hebben genomen om een en ander daar te regelen. Maandag 27 augustus zijn Aart en ik mee geweest om de boel te verkennen en te kijken of het wel een OKP goedkeuring kan krijgen.

De autorit daarheen is even doorbijten maar in een grote Volvo en met Bas als chauffeur vond ik het geen probleem. 1 uur en 20 minuten valt wel mee toch? Limburg is verder zal ik maar zeggen.

Dan was het ontvangst allerbest. Koffie met koekje bij de ouders van Bas. Daarna omkleden en op weg voor een rit van 120 km die Eric had uitgezet door zijn oude trainingsgebied. Via Chaam (ja van het bekende criterium) op weg naar België naar Lille. Ja er is ook een Lille bij onze directe zuiderburen. Onderweg even naar het geboortehuis van Eric in Ulicoten en daarna over het oude parcours van de  wielerclub, Eric vertelde iets van tijdrit parcours met rode steenslag (gelukkig nu asfalt en beton). Onderweg ook nog even gestopt bij een monument ter eren van de eerste luchtpost per ballon! 1870 was het jaartal.

In Belgie op weg naar het monument van Jean Pierre Monseré, de wielrenner die als wereldkampioen tragisch kwam te overlijden tijdens een koers in Lille. Lees het verhaal op het is koers.

Daarna zaten we op de helft van de rit en werd er een uitspanning gezocht  in Gierle. Tegenover Crelan (sponsor Wout van Aert die uit Lille komt) en de kerk staat een taveerne (de Eik) die als sinds 1800 bestaat. De uitbater is een gezellige man en heeft genoeg verhalen. De tent een beetje verlopen maar de gezelligheid was top, we nuttigden een soep, tosti en koffie en ik geloof dat Eric voor zondag ook zoiets heeft geregeld. In het café bleek dar Gierle ook de woonplaats van Louis Neefs was. Wel bekend van Margrietje en ik denk dat de meeste oudere renners nog wel meer hits van hem kennen. Hij was trouwe gast in Op losse groeven, op volle toeren en weet ik veel welke Nederlandstalige muziekprogramma’s. O ja Corry konings schijnt ook uit de buurt te komen maar dan het Nederlandse deel.

Na de stop reden we langs de fabriek van IJsboerke, wel bekend uit het verleden als wielerploeg.

Vervolgens langs een kanaal en een oud spoortracé, het Bels Lijntje genaamd weer terug naar Nederland of toch België? Ik weet het echt niet daar, want er zijn allemaal enclaves, stukje België in Nederland. De ene kant van de straat is België en de andere kant is Nederland, erg ingewikkeld allemaal en ik ben blij dat er tegenwoordig geen grenscontrole meer is. Tot slot nog een flink stuk tegen de wind gefietst tot we weer in Gilze aankwamen.

 

Hoe gaat de dag er zondag uitzien:

9 uur verzamelen bij Opel garage Weterings: Lange Wagenstraat 19 5126 BA in Gilze. Daar kunnen we de auto’s parkeren en omkleden. We beginnen met koffie en een kleine Brabantse verassing, speciaal gemaakt voor de OKP.

Rond 9.30 vertrekken we dan voor onze rit en na 60 km steken we op bij De Eik in Gierle. Vlak daarvoor hebben we het monument van Monseré bezocht. Bij de Eik nuttigen we een eenvoudige lunch en na het bezoek aan monument van Louis Neefs, er wordt nog een vrijwilliger gezocht die Margrietje gaat zingen, vervolgen wij onze weg naar het noorden. na 121 km zijn we weer terug.

Voor de mensen met een gps heb ik de route in gpx bestand bijgevoegd. Ik hoop op een grote gezellige groep. En Hans, Eric en Bas alvast bedankt voor het regelen.

 

Peter






































































































26 augustus 2018.

Mensen met een sociale fobie hadden vandaag in Purmerland niets te zoeken. Wat een drukte! En dan de samenstelling van het peloton. Zowat de gehele familie Jun. Vader, moeder en zoon. Lars was afwezig vanwege vakantieverplichtingen geloof ik. Maar ook nieuwe renners. Zo ontdekte ik dat Jacco Jurriaans aansloot. Een renner, die al zo'n 45 jaar met een licentie rondrijdt. Maar ook Martijn Krook, zoon van Marc, gezegend met een bijzonder fraaie zit. Ik telde over de dertig renners. Tot Oosthuizen reed Teun op kop. Gisteravond zag ik Teun, inmiddels 79 jaar oud, nog (bijna) vooraan lopen bij de polonaise ter ere van het 70-jarige verjaardagsfeest van Rien Schlikker in het Vondelpark Paviljoen. Zelf zat ik als erelid van de omroep Max met een Schweppes op de rand van het bordes toe te kijken hoe Teun er een Braziliaanse samba uitgooide. Ik was nog gesloopt van de helse rit naar De Cocksdorp (Texel) afgelopen vrijdag. Start bij Rien in Bergen. Detail: er stond een windkracht 5/6, zo hoorde ik op de radio. Maar vanmorgen pakte Teun de draad op alsof hij gisteren na Sesamstraat onder de klamme lappen was gekropen. Waar Teun de pijp aan Maarten gaf na Oosthuizen, daar nam Jan Rus het stokje over. Met dichtgeknepen roodomrande ogen, waarbij ik verklap, dat die niet ontstaan waren ten gevolge van de pollen, ranselde hij de pedalen en trok het peloton op een lint. Er ontstond rust, omdat de rookies afgetaaid waren. Een onrustige Wim Jun reed als een schapendoes rond om het overzicht over de verschillende familieleden te behouden. Zo stalde hij zijn echtgenote bij Jan Hoff, die haar behoedzaam naar het terras begeleidde. Even later zag ik hem zijn zoon in het peloton piloteren. Eigenlijk geheel per ongeluk geraakten Percy en ik op lichte voorsprong. Er werd over ons heen gedemarreerd door Martijn Krook, Ruben en Dirk Jan. De slag was gevallen. Na enige tijd ontstond er bij Martijn een licht schuldgevoel en hij liet zich terugvallen. Het gat was groot en we leken de strijd tegen het ontketende tweetal te verliezen. Echter, Martijn zette zich op kop en reed zowat in zijn eentje met een snelheid van 40 tegen de wind in naar het tweetal. Ze hielden uiteindelijk 50 meter over en Dirk Jan rondde de klus planmatig af.

Na de koffie maakte ik een inschattingsfout. Bij de splitsing koos ik voor de A, maar even voor de Paddenstraat rotte ik eraf. Gelukkig Aart ook en met zijn tweeën reden we kop over kop naar de Zuiderweg.

Dan volgende week: De Roel Beutick Memorial.

De volgende renners gaan mee: Bas Wouters, Eric Boeren, Jan Leegwater, Peter van Diepen, Percy Schmidt, Wim Jun, Daan (vriend van Wim J.), Aart Koster en ik.

Misschien gaat Renzo mee. Mocht je denken; ik hoor in dit rijtje ook thuis? Meld dit dan aan mij.
Start 9 uur in Gilze Rijen (Rijen GVD!)

De benodigde coördinaten/postcode volgen om de juiste startplaats te vinden.

De afstand naar Gilze is 116 km vanaf Zaandam.

De tocht zal zo'n 120 km lang zijn.

Wetenswaardigheden: Jeroen Blijlevens is geboren in Gilze en Gerben Karstens woont er.

Op maandag 26 augustus zullen Eric, Bas en Aart de route uitzetten.

Hans Wierda





19 augustus 2018.

Vandaag geen verslag van een zinderende etappe. Ik heb de gehele heenrit in het achterste wiel gezeten. Bij Marc Krook. Die zit hoog en liet een beetje ruimte over voor mij om  nog net in de waaier mee te kunnen. Vanuit mijn positie meen ik gezien te hebben, dat zijn zoon vandaag won. De terugrit reed ik solo. Ik vertrok eerder, omdat ik met 3 kleinkinderen om 13 uur bij het circus in het Veldpark moest zijn. Detail: Afgelopen donderdag werd nummer 4 Dante geboren. De beweging groeit dus.

Maar nu het volgende bericht: op 2 september is het 2 jaar geleden, dat Roel overleed. Onlangs deden Bas en Eric het voorstel om op deze dag iets anders dan normaal te doen. Zij kwamen met het voorstel om op die betreffende zondag (over 2 weken) een gezelligheidsrit door Noord-Brabant te doen. We verzamelen om 9.00 uur in Gilze. We starten met koffie en een worstenbroodje en rijden dan een ronde van 120 kilometer. We komen sowieso op 2 markante punten: a. de kerk in Ulicoten, de enige kerk in Nederland met een pinautomaat in de muur, tevens de ex-woonplaats van Eric Boeren en b. het monument voor Jean Pierre Monseré in Retie. De plaats waar Jempie, de pallieter, de speelvogel zo jammerlijk verongelukte. De koers waarin onze ex-prof Ben Janbroers aan deelnam. Eric en Bas (afkomstig uit Tilburg?) zullen ervoor zorg dragen, dat we een paar lekkere brasserieën of staminees tegenkomen om op te steken. Eric drukte mij op het hart, dat er absoluut rustig gereden wordt (avs 30 km/h). Dus ook de B, C en D zijn van harte welkom.

Heb je zin om mee te gaan? Mail mij of app mij. Geef aan of je een auto tot je beschikking hebt of dat je liever meerijdt.

Telefoon:0644313148 Mail: hanswierda@live.nl 













19 augustus

Vanmorgen maar twee man sterk uit Purmerend op weg naar de kerk in Oostzaan. Renzo was aan het werk, het gaat goed in de bouwwereld en je moet het ijzer smeden als het heet is. Dirk is onder de radar gedoken en rijdt alleen nog korte ritjes om het Twiske, in een OKP XL heeft hij na zijn Noordelijke avonturen nog geen trek. Percy houdt het bij de B dus bleven Olaf en ik over.

Bij de kerk een kleine afvaardiging: Rien, Marco, Jan, Paul en Eric. Het zou een rustige rit worden,.......... toch?

De wind was in het begin gunstig, in de rug of schuin in de rug. Het ging dus best hard en Olaf had er zin in. Hij deed het meeste kopwerk en voerde de snelheid steeds meer op toen we over de Volgerweg naar de dijk reden. We begonnen met 33 km/u en eindigde ergens halverwege de 40. Marco was het slachtoffer maar kon weer aansluiten toen het tempo even werd afgezwakt.

Toen de groep weer compleet was ging het gas er weer op, windje in de rug en met gezwinde spoed naar het keerpunt bij Hoogwoud. Daar nog even de wind schuin achter maar daarna was het gedaan met de pret. Wind vol tegen en het tempo zakte zelfs onder de 30. Dat was niet naar het zin van Olaf, hij nestelde zich weer op kop en het tempo ging weer naar de 37 toe. De rest volgde gedwee en in een lint reden we naar Edam. Voor de vorm werd er af en toe over genomen maar volgens mij had iedereen moeite om op de koppositie te komen. Uiteindelijk finishte we met een gemiddelde van 36,5 km/u, niet gek voor een social ride zou ik zeggen. En petje af voor Rien die gewoon kon volgen op zijn snelle Giant, aero is alles zullen we maar zeggen.

Na een snelle bak koffie weer op de fiets voor het laatste stukkie. Het weer werd wat slechter en het leek wel heel grijs en nat te worden. Gelukkig bleef het bij wat druppels. De wind was nog wat harder gaan waaien maar met een extra motor, in de vorm van Rick Krijt ging het weer lekker vlot. In Purmerend een welverdiende rustpauze, want de brug stond open. Daarna weer in rap tempo naar de finish. Inmiddels zag ik het niet zo helder meer, had toch iets meer moeten geven dan gewenst en heb de winnaar niet onthouden. Volgende keer beter en ik dacht nog wel dat ik fit en sterk uit de vakantie was gekomen. 

Voor de goede orde, laat potientiele meerijders voor de XL niet afschrikken door het tempo. Het was heel gelijkmatig en als er gelost werd, werd er ook wel gewacht. Alleen laatste stukkie naar Edam was het ieder voor zich. Vandaag was de groep aardig homogeen en paste we allemaal in het treintje van Olaf. Bij meer deelnemers zal de locomotief zich wel moeten inhouden om geen karretjes te verliezen. Samen uit en samen thuis blijft immers het motto.


Peter




12 augustus 2018

 Na 3 weken van vakantie in Frankrijk met vrouw, zwager en schoonzus, die ik alle drie goed aankon in de heuvels tot 250 meter, was het vandaag dus weer een balansdag. Hoe zou ik ervoor staan? Ik had succesvol het kopwerk verricht in de vakantie-etappes, die voornamelijk gevuld werden met het aandoen van zoveel mogelijk terrassen. Ik moet toegeven, dat mijn benadering serieus was. Waar ik in het verleden graag de bouteilles de vin rouge liet aanrukken en ontkurken, koers of geen koers, daar beperkte ik me deze zomer tot Schweppes Agrum of een Jupiler 0.0. Bij het bushokje in Purmerland, inmiddels een even historische wielerplek als De Molen in Amsterdam, stonden zeker 30 mannen en vrouwen. Of moet ik wielermensen zeggen. Voordat je het weet heb je een zaak van Sunny Bergman of zo aan je broek. Waarom eigenlijk Bergman en geen Bergmens? Na de start bleek er een nerveuze spanning in het peloton te heersen. Met veel gevoel voor people management loodsten Teun en Joan ons over de dijk naar Oosthuizen. Er was veel verkeer tegen en ik had licht het gevoel, dat er weleens een valpartij zou kunnen ontstaan. In gedachte hoorde ik het carbon al kraken, zag ik benen de lucht ingaan en hoorde ik de ambulance uit Hoorn al naderen. Gelukkig bleek mijn vrees ongegrond. Tijdens de neutralisatie heb ik met de mederenners gepraat over hoe het gegaan is de laatste weken. Je zit dan al snel met gesprekken over hoge bloeddruk, een hartslag van 135 bij het doen van een strandwandeling en over de afhandeling van valpartijen. Vroeger hadden we nog  Piet Krol, die een ton in de Staatsloterij had gewonnen of een mederenner, die net vader was geworden. Dat lijkt allemaal lang verleden tijd en lijkt het gros van de renners in "geleende tijd" te leven. En toch spatte de goesting er vandaag vanaf! We waren Oosthuizen net gepasseerd en ik voelde me even de Amerikaanse vliegtuigmonteur, die gisteren aan de haal ging met een geparkeerd vliegtuig. De man begon te stunten, maakte loopings, deelde de verkeersleiding mee, dat er waarschijnlijk een paar draadjes in zijn hoofd los zaten en liet blijken het laatste hoofdstuk van het boek "Hoe bestuur ik een vliegtuig" en wel het deel "Hoe zet ik de kist aan de grond?" niet gelezen te hebben. Ik drong me naar voren, schakelde 3 tanden bij en liet de B ter plekke. Aanvankelijk ging ik 47 per uur en hield dit voor de wind  vol. Maar na enige tijd belandde ik bij mijn hoofdstuk van "Hoe zet ik de kist aan de grond?" Ik werd opgeslurpt door de B. Aangevoerd door Nico en gevolgd door onder andere Henk de Tank en een fitte Astrid. Gedwee sloot ik achteraan. Op de dijk kwam de wind van voren en was het zaak om zo gunstig mogelijk uit de wind te zitten. Er werd veel werk verzet door Dirk Jan, de zorgverlener uit Overleek en de trotse bezitter van een nieuwe Giant met Dura Ace, Ruben Hoekstra. De vakantie deed me goed en ik besloot me brutaal te mengen tussen Paul Waij en Fred Gnade. Mannen, die ik enige tijd geleden alleen maar kon volgen en hun werk terugbetaalde met ijs bij snackbar Java. Ik had het gevoel. dat mijn performance er niet onaardig uitzag en ik begon voorzichtig bekken te trekken, zoals ik vroeger Maertens en Voeckler  zag doen. Dit om mijn optreden extra gevoel voor drama mee te geven. Het werd niet opgemerkt door de anderen, waardoor ik genoodzaakt werd om normaal te doen. Enige kilometers voor Edam sloot er een lange, jonge renner aan. Ik herkende in hem de zoon van Marc Krook. Aan het herstellen van een rugblessure en vandaag trachtte hij zijn vader aan de meet af te zetten.  Een fraaie poging, maar Ruben en Dirk Jan waren niet te houden. Dirk Jan ging met de gladiolen naar huis.

Tenslotte wil ik nog even een woord van zorg richten aan Jerry. Ook vandaag verscheen hij met een vervaarlijke bandage om de elleboog aan de start en hij beweerde bij Halfweg gevallen te zijn. Eerlijk gezegd verdenk ik Jerry ervan de verhouding tussen werk en hobby uit het oog te verliezen. Deze week zag ik in de Analyse Leefstijl 2 bijdragen van Jerry. Eén interview met Bridget Maasland (goed voor de groepsfoto) en één interview van Jerry met de felbegeerde vrijgezelle Sylvie Meis, woonachtig te Hamburg. Zelf had ik het gevoel, dat Jerry voor het interview met La Meis op de fiets naar Hamburg is gereisd en op de terugweg in een staat van euforie uit de (Duitse?) Bocht is gevlogen. Want om nou koel te blijven bij vragen aan Sylvie als: Ben je weleens onzeker over je lichaam? Heb je een Guilty Pleasure? Wat wil je jouw fans meegeven over gezondheid? De remrubbers smelten al in mijn handen bij de gedachte hieraan.


Hans







































29 juli

Onder het motto “wie schrijft die blijft” deze keer een verslag van mij.  Schrijven heb ik ondank dat ik jarenlang het clubblad van Ulysses heb  verzorgd nog niet veel gedaan bij de OKP, maar blijven doe ik al bijna 35 jaar bij de OKP vanaf het moment dat ik als jonge junior-renner aan het wiel mee mocht naar de kerk met de Oostzaanse  hardrijders Rob Rabe en Jan de Nijs. In die tijd werd er alleen vanuit Oostzaan vertrokken en vaak was bij de Haal het peloton al flink uitgedund en als je daarvan was bijgekomen kreeg je de oude Melkweg die in slechte staat was bij het spoor waar nu Weidevenne ligt voor je kiezen. Om weer terug te komen was de enige remedie vaak met oogkleppen op “volle bak”twee keer links af door Purmerend en dan bij de woonboten weer aan te sluiten.  Alles zonder helm uiteraard in die jaren en je kwam ook bijna niemand tegen op een racefiets.  Je zou er zo een aflevering van “toen was geluk heel gewoon” kunnen maken.

Ook vandaag weer voor mij eerst een ommetje langs het kanaal via Landsmeer om  Frans B. op te pikken en rustig keuvelend naar Purmerland te fietsen waar een mannetje of 30 B-renners stonden inclusief onze wegkapitein Joan, die meteen de kop nam tot Oosthuizen met Piet Krol. Alles met een lekker windje mee in de rug, zodat ik even achterin een babbeltje kon maken met Louis Ruiter die een maandje geleden door een  scooter geschept was maar inmiddels voorzien van de nodige littekens weer op de fiets zit. Louis heeft vroeger als amateur mooie uitslagen gereden, heeft een mooie “coupe de pedal” en was er een tijdje uit maar heeft nu via de OKP weer het plezier gevonden op de fiets. Op de brede Jaagweg voorbij Oosthuizen  kwamen de mannen uit Hoorn ons tegemoet en  mede door de wind en de ruimte bij ons de snelheid richting de 55 a 60 ging  kon alleen Ruben van de Hoornse groep nog op tijd aansluiten. Terwijl de “oudjes”bij Beets de afsteek naar Schardam namen om alvast een goede plek op het terras  uit te zoeken denderde de B-trein voort richting de oversteek waar al diverse gelosten ook al de afsteek namen. Bij het opdraaien van de dijk bij Scharwoude was de groep dus al flink uitgedund  en meteen volle bak wind tegen. Vooraan ook Jan Beekhoven die vandaag vanuit Purmerland met de B mee was, of dit een tijdelijke actie was of een vaste overstap  zullen we de aankomende weken wel zien. Het zou ook zo maar kunnen zijn dat Jan nu wat meer rust in bouwt en naar de sterke verhalen van de B-renners luistert,  voordat de A het terras op komt denderen en dan  zo fris als een hoentje met hun terug rijd. In ieder geval is Jan een welkome aanvulling om het tempo te reguleren  tussen de stoempers van de B die er nog wel eens een snok aan willen geven. Bij Warder stond de “deur open “ achter in de groep op het kantje en lieten nog wat mensen het lopen.  Even kwam ik ook achterin te zitten bij mensen die wat kleiner waren en mij dus zeker niet uit de wind houden, dus dan maar even uit het zadel om naar het wiel van Henk ”de tank” te sprinten en dan weet je dat  je goed op het terras aankomt aankomt.  Al had een Mercedes met Duits kenteken en bijbehorende Tabbert nog  even vlak voor Edam de hele weg nodig en liet ik het maar lopen, een aantal mannen konden er nog langs en van hen won Ronnie Terweij de sprint. Ronnie heeft vroeger bij de jeugd van Ulysses gefietst en is door zijn manier van fietsen een welkome aanvulling van het B-peloton. Vlak na ons kwam een klein groepje A-renners het terras op, veel zijn er op vakantie maar via Strava kunnen we zien wat ze aan het doen zijn. Laatst Ron en Astrid in Noord –Spanje, Jerry in de Pyreneeën en nu weer de Buddelmeiertjes in  Oostenrijk, dokter Bas op Cuba, Eric zoekt de steilste bergen rond de Zwitserse meren op en Peter is lekker aan het klimmen in mijn inziens het mooiste fietsgebied van Europa, de Piccos rond Asturië en Galicië. Zelfs een ritje om een stokbrood te halen kunnen we van sommigen terug zien.

Na de koffie maar weer eens met de oudjes binnendoor terug over Kwadijk.  Ik had nog pijn in mijn benen van een ritje met Dirk-Jan een dag eerder en om er nou afgewaaid te worden met de A bij Hobrede daar had ik ook geen zin. Evengoed  eiste de wind weer slachtoffers op de Noorderweg in de Wormer en reden er drie groepen B in de rondte die allemaal ingehaald werden door een select groepje A-rijders op de Zuiderweg.  Zelf had ik nog van alles te doen in de middag dus koos ervoor om vanaf het viaduct rechtdoor richting Purmerend te rijden dus wie het sprintje won blijft  nog even een vraagteken. Ik heb in ieder geval weer een leuke ochtend gehad en ik denk iedereen wel weer.


Marc Krook





29 juli


Vanmorgen samen met Paul de Buurman op weg naar onze zondag rit. Uiteraard de prestaties van de Nederlanders in deze Tour besproken en m.n. die van Tom Dumoulin gisteren met zijn nipte zege in de tijdrit. Wat een klasbak die Tom en een voorbeeld voor onze mooie wielersport. Nadat Paul linksaf ging richting Purmerland ging ik samen met Jack op weg naar de Kerk in Oostzaan. Vanwege de vakantiegangers waren we benieuwd of er nog anderen aan het vertrek zouden staan. "Gelukkig" troffen we ook Olaf die pas morgen richting Frankrijk vertrekt en onderweg pikten we Emiel nog op. Vanaf de start was het Olaf die het (hoge) tempo bepaalde met een forse wind in de rug. Vanaf Purmerend besloten ook Emiel en Jack mee te draaien waarbij het Olaf regelmatig de gaskraan vol open draaide. Mede door het hoge tempo voor de wind moest ik alle zeilen bij zetten om in het wiel van deze grote mannen te blijven. Gelukkig vanaf het keerpunt in Schardam hadden we tegen wind en was het achterin goed te doen. Maar ook met deze forse wind tegen was Olaf de gangmaker geholpen door Emiel en Jack.  In Edam ging Emiel met een korte jump als eerste over de streep. Na de koffie eigenlijk hetzelfde scenario. Waarbij nu ook Jan Beekhoven (!) en een maat van Barend aansloten en het was vooral Jan B die opmerkelijk gemakkelijk kon volgen. Nadat Emiel in W.Wormer koos voor een korte route huiswaarts was het wederom Olaf en Jack die samen het kopwerk deden. Het laatste stuk van de Zuiderweg zette Olaf ons heel leep op de kant en kon hij zo afgetekend de bloemen ophalen.


Groet,


Jan Leegwater.




22 juli

De zomervakantie staat voor de deur en er vallen dan gaten in de opkomst bij de OKP. Het terras bij de koffie is ook minder vol, kun je in ieder geval je fiets kwijt.

Bij de kerk een man of 7 die nog niet op vakantie waren. Traditioneel is dat de rit vrij rustig begint de laatste weken. Jan en Jan op kop en de rest er gewoon met handjes op het stuur achteraan. In Purmerland gaf Renzo de eerste snok en werd het tempo opgevoerd. Bij de woonboten ging het gas er echt op. De omstandigheden waren gunstig. Niet teveel wind en dan ook nog uit west-noord-west. Uiteindelijk reden we het rondje weer binnen het uur en werd zelfs de KOM op Strava (vanaf het bruggetje) weer scherper gezet. O ja Renzo won de sprint, hij heeft de snelste benen en het grootste hart.

Na de koffie hetzelfde recept als altijd. Rustig tot de kruising en gas geven bij de haakse bochten. Dit keer kon iedereen volgen en reden we met complete groep naar de finish alwaar de andere Leegwater won. Zo vader zo zoon, een appel valt niet ver van de boom en zo zijn er vast nog andere spreuken te verzinnen.

Komende weken zal het dus effe rustiger zijn, ben benieuwd of iemand anders nog een stukkie schrijft want ik ben zelf 2 weekjes naar de Picos. Geen eindsprintjes daar, maar serieus klimmen op de steile pukkels uit de Vuelta. Ik hoop dat ik de namen onthoud, op de een of andere manier blijven ze nooit hangen.

Peter 





Afgelopen week een paar dagen vrij. Dan kan je dinsdag en donderdagochtend met de echte mannen mee. Lekker met een wat minder snel tempo hetzelfde rondje rijden. Meedraaien is dan goed te doen.

Op woensdagavond rijden we tegenwoordig ook met een B groep. Om 19.00 uur vanaf het Heerenhuis(Wijde Wormer). We rijden dan het oude woensdagavond rondje door de Rijp, Noordeinde via Driehuis weer terug naar Wormerveer. Joan gaf nog aan dat je tussendoor bij de Rijp gelijk richting de Woude kan gaan als je wat korter wil rijden.

Vandaag de XL rit. Ging goed. Handjes redelijk op het stuur zelfs toen we de IJsselmeerdijk op reden. Dus voor iedereen die mee wil… het is goed te doen. Terugweg zoals altijd lastig. Vooral bij de paddenstraat waar Renzo het altijd een uitdaging vind om dan zoveel mogelijk mensen eraf te rijden. Zoals in het verslag van Peter te lezen reed hij weer goed. Bij de sprint bijna niet bij te houden. Misschien heeft het wel te maken dat hij al heel vroeg met fietsen is begonnen. Natuurlijk met aansporing van vader Jan (met snor) reed hij al heel vroeg zijn eerste koppelkoers. Toen wij nog met een oud schoensmeerblikje, knijpers en elastieken een klepper monteerde op onze fiets

 









reed Renzo al met een dicht kartonnen achterwiel.













































zal dat het verschil zijn…?


Groet Paul





15 juli

Het was de derde zondag van de maand, OKP XL rit. We waren met een mooi groepje van een man of tien bij de kerk. De jongste 17/18 en de oudste 64. De rest er een beetje tussenin, al zitten de meeste qua leeftijd dichter op de 64 dan bij de 17/18. 

Ron was helemaal in de wolken, had gisteren op Sloten gewonnen. Helaas kreeg hij geen prijs want was zijn transponder vergeten😬.  Kan de beste overkomen zou ik zeggen, Oscar Freire vergat tijdens zijn carriere ook wel eens iets essentieels. Ron kreeg dan geen prijs, hij was wel de morele winnaar en dat voelt altijd goed.

Gelukkig werd er vandaag lekker sociaal gereden, geen snokken, geen verschrikkelijke tempo’s. Gewoon twee aan twee in een tempo dat iedereen kon volgen. Heel prettig en ik hoop dat het aantal deelnemers aan deze xl ritten nog gaat groeien. Hoe meer zielen hoe meer vreugd en hoe minder kopbeurten want de workload kan dan netjes verdeeld worden.

Onderweg was het nog redelijk rustig op de weg, ik had zaterdag ook gereden maar dan merk je dat het druk is op de dijkjes. Veel grijzefietsers, motoren en een old timer rit maakt dat in een groep fietsen dan een hachelijke zaak is.

Vroeg in de ochtend valt het gelukkig mee en met lekker tempo reden we ons rondje. Vanaf Schardam ging het tempo geleidelijk omhoog, van gemiddeld 32 ging het naar dik over de 40 km/u. De sprint werd gewonnen door Renzo, wie anders zou ik zeggen. Hij heeft de snelste benen en de meeste lef. Ik knijp toch een heel stuk eerder in mijn remmen, zeker bij tegemoetkomend verkeer.

Op het terras zat de B nog lekker te keuvelen. Inmiddels is de groep zo groot dat er een serieus fietsparkeerprobleem is ontstaan. Onze karretje worden steeds luxer en duurder. We willen er graag zicht op houden zodat het terras nu al vol begint te lopen met geparkeerde fietsen.

Na de koffie sneakte Bas en Paul er snel vandoor, pas bij de afslag na Middelie haalde we ze weer in. Met wind in de rug ging het snel naar Oosthuizen. Bij de befaamde haakse bochten viel de slag. Ik zag het al aankomen, Renzo, Jack en Jan reden voorop en gaven gas. Daarachter ging het iets rustiger door de bocht en het gat was daar. Gelukkig kon ik de aansluiting nog vinden voordat we de dijk opreden. De rest was gezien. Bij de stoplichten in Purmerend kwam Eric er weer bij, knap staaltje van hard werken en niet opgeven. De eerste luitjes waren stiekum overgestoken maar toch zo vriendelijk om in Neck even te wachten. Met zijn vijven op weg naar de finish. Ook hier toonde Renzo weer zijn onverschrokkenheid en lef. Auto in de weg, maar er gewoon omheen won hij afgetekend de sprint. Toch zou ik ervoor kiezen om achter de auto te blijven. Op zondag gebeuren er altijd rare dingen en de verdraagzaamheid tussen de verschillende weggebruikers is ver te zoeken. Je moet de kat niet op het spek binden en soms eieren voor je geld kiezen. Ik kom liever heel over de finish en met complete groep dan dat er iemand op de grond beland. Want winnen op Sloten, dat telt pas echt. Wat wij op zondag doen is maar spielerei.


Met vriendelijke groeten


Peter 




8 juli

Wie zou er vandaag bij de kerk staan? Jerry op zijn tank door Frankrijk aan het fietsen, Dirk onder de radar aan het rijden, Renzo naar een kinderfeestje, Jan B definitief naar de B, Jan L alweer terug van vakantie? Jack op fietstrip door Nederland en zo kan ik nog wel even doorgaan. Gelukkig bleken er toch nog 9 renners te zijn die wel een rondje wilden fietsen.

Tja en ik gelijk denken, hoeveel voordeel heb ik van 8 renners voor mij? In welke formatie moeten ze rijden zodat ik de minste krachtsinspanning moet leveren? Er is een onderzoek geweest met 121 terracotta wielrennertjes in een windtunnel en ze hadden berekend hoeveel voordeel je zou hebben als je in de buik van het peloton zou rijden. Dat voordeel is gigantisch, zelfs de B ploeg is dan in staat om gewoon met het prof peloton mee te rijden. Het schijnt dat je slechts een krachtsinspanning hoeft te leveren alsof je 12 km per uur fietst! 

Maar ja bij de OKP is de realiteit anders, geen 121 renners voor mij. Geen buik van een peloton, slechts een lang lint en dan reed ook nog de kleinste man van het groepje voor mij. Weinig voordeel dus als ik achteraan bleef rijden.

Tot Purmerend aangekeken en toen maar met de grote jongens meegedraaid voorin. Het ging ongemerkt toch hard. De wind was denk ik redelijk gunstig, niet te hard en recht op de kop. Kon er goed doorheen trappen. Rick Krijt had er af en toe zin in, lange beurten met hele hoge snelheden. Echter makkelijker te verteren dan de snokken van Renzo. Na het keerpunt bij Scharwoude de wind in de rug. Nu ging het gemiddelde nog verder omhoog. Desondanks bleef de groep bij elkaar en won Olaf de sprint. Dat de omstandigheden gunstig waren zag ik thuis op Strava, het segment vanaf de woonboten tot de finish reden we vandaag slecht een paar seconden langzamer dan de KOM op dit traject. 

Op het terras was het zoeken naar een plaatsje, zo druk was het. Aart had pech, zijn zadel was afgebroken. Ritje staand naar huis fietsen, word je sterk van😬. Ik heb het Ron het eens een keer zien doen in de Ardennen. Op weg naar Spa brak de bout waarmee je de zadelpen vastzet. Was nog uurtje fietsen naar de fietsenmaker. Gelukkig is staand klimmen niet heel erg en afdalen op zijn Froomes ging Ron goed af.

Terug naar vandaag, op tijd opgestapt na de koffie om in een rustig gangetje naar Middelie te rijden. Jan L vond een goed wiel en ging er gelijk vandoor. Helaas voor hem haakte zijn maatje voortijdig af en alleen naar de Zuiderweg is nog een heel eind. Dus liet hij zich terugzakken. Ook nu weer ging het in gestrekte draf naar de finish. Ron had nog heel veel energie over en zorgde ervoor dat de groep uitelkaar viel, zijn versnelling was vele te machtig. Eric was echter alert, sprong naar het wiel en ging later met Ron de sprint aan. Hij won ruim. 

Wat heb ik nu verkeerd gedaan? In Oostzaan zat ik immers in zijn wiel, achteraf was dat ook het juiste wiel voor de sprint.


Peter 




24 juni 2018.

Na een afwezigheid van 9 weken, deels door vakantie, maar zeker na 7 weken operatie besloot ik om vandaag de draad weer op te pakken. Gisteren 45 km gereden (rondje Purmerend, Midden Beemster, De Rijp) en vandaag solo per fiets naar Edam en in de gruppetto (B) terug. Eindelijk weer op het terras en wat een aanwas de laatste weken. Ik zag Joop Smits en Robert Godfroid. Joop Smits, familie van de befaamde Harm Smits (Zesdaagse winnaar met naar ik meen Peter Post) en natuurlijk broer van Rene Smits. Beiden renners van Ulysses. En dan Robert Godfroid, Noord-Hollands kampioen tijdrijden en gevreesd tempobeul bij de liefhebbers/veteranen. En kort gereden in de Marmotte. Ik meen zelfs bij de eerste 50. Niveau Martin Daas dus.

Deze mannen rijden gewoon met ons mee, zonder dat we hier een bepaalde opslag voor bij de koffie hoeven te betalen aan de waarschijnlijke zaakwaarnemer Martin Krook. Maar nu terzake: het is mij opgevallen, dat de woensdagavondploeg aan het uitdunnen is. Vermoedelijk door het absurd hoge tempo, dat door de A wordt opgelegd. Ik moet eerlijk bekennen dit ook gedaan te zullen hebben als mijn fysieke toestand dit zou toelaten. En voorlopig verkeer ik op het instapniveau, dat ons door Cees Krom zo fraai gedemonstreerd wordt. Veel renners haken af, omdat het moeten afhaken op de dijk naar Schermerhorn als een schrikbeeld 's nachts in onze dromen opdoemt. Vandaar mijn voorstel om vanaf woensdagavond om 19 uur de ouderwetse woensdagavond (valt toevallig samen met de Zaanse Billenavond) ofwel de Light Versie van de A te rijden.

Verplicht op elkaar wachten en handjes op het stuur. Aanmoedigingspremie van mij: Iedere Light-renner wordt door mij bij Tarantella op een ijsje getrakteerd.

Groet,

Hans Wierda


































Goed dat je er weer was Hans !!



17 juni

Vandaag stond de lange variatie van onze wekelijkse OKP rit op het programma. Dit keer geen lekker zonnetje. Donkere lucht en een straf windje uit het westen. Bij de kerk 7 man en later sloten Emil en Jerry nog aan. Met de wind in de rug ging het best hard naar Purmerend. Toen Olaf ooit voorstelde met de xl rit te beginnen was het de opzet dat iedereen mee zou kunnen, ook rijders uit de B. Vandaag nam Fred die honneurs waar en hij weerde zich kranig.

Ik blijf altijd een beetje worstelen met het idee van “social ride” . Ik krijg dan visioenen van een peleton met de handjes op het stuur en twee aan twee rustig keuvelend de route volbrengen. Ergens heb ik dat onbewust opgeslagen en als je dan merkt dat er redelijk op tempo wordt doorgereden, de boel op een lint zit, de tweede waaier niet lekker rijdt en je soms flink moet aanzetten om de aansluiting niet te verliezen, dan valt zo’n rit niet mee. Onderschat ik het onbewust? Zou kunnen, zijn de benen nog steeds niet heel goed? Zou ook heel goed kunnen.

Ik probeerde af en toe wat zand in de raderen te gooien. Nam niet zo hard over, probeerde naast iemand te rijden om de groep tot twee aan twee rijden aan te zetten, probeerde tweede waaier op te zetten, etc. soms lukte het even maar als de wind van opzij kwam was het harken. Niet iedereen past op de smalle weg en dan zat je weer op het kantje te rijden. In je hoofd zat ik dan de voorste rijders te vervloeken, denk effe na, kijk ook achter en bedenk dat niet iedereen op de weg past. Ik geef toe, als de benen goed waren had ik deze gedachten niet gehad. Telkens hoopte ik dat iemand hoho zou schreeuwen, maar dat gebeurde niet. Dus harkte ik verder.

Fred en Paul waren slimmer en zochten steeds het juiste wiel, bij zijwind iets meer van voren, bij wind mee gewoon achteraan. Kopwerk werd meestal geschuwd, want doel was om erbij te blijven en zuinig rijden. 

Net voorbij Heerhugowaard even een omleiding omdat de dijk opnieuw geasfalteerd werd. Bij Spanbroek weer op de route, al herkende niet iedereen die meer. Wel frappant dat zelfs na een jaar de route nog steeds niet in het hoofd zit. Jan reed zelfs de afslag naar de Hulk voorbij en moest flink aanzetten om het onstane gat weer te dichten.

Vanaf Scharwoude ging het tempo langzaam omhoog. Uiteindelijk moesten Fred en Paul toch lossen en ging de rest van de groep in gestrekte draf naar Edam. Olaf, Emiel, Jerry en Jack waren de motoren van de groep. Jan, Jan en ik waren het kanonnenvoer voor vandaag. Wieltjesplakken en overleven was onze modus in de laatste kilometers.

Jerry had goesting zoals dat heet en was al een keer aan de haal gegaan. Net voor de finish deed hij dat nog een keer. Helaas ging dat niet goed. Jerry viel. Jerry had een flinke zwelling op zijn linker bovenbeen en wat pijn aan de edele delen. De fiets was kaduuk, bovenbuis was op twee plaatsen gebroken! Nou wisten we dat Jerry ten opzichte van vorig jaar iets zwaarder was geworden maar dat dit zijn fiets fataal zou worden hadden we toch niet verwacht. Omdat we vandaag zonder Dr Bas reden moesten we zelf de conclusie trekken wat verstandig voor Jerry zou zijn. De huisartsenpost in Purmerend leek een goed idee en gelukkig was een mevrouw van de camping zo aardig om Jerry daarheen te brengen. 

Iedereen reed naar het koffiehuis en Olaf en ik reden gelijk door naar Purmerend. Olaf ging naar Jerry in het ziekenhuis en ik haalde de fiets op. Uiteindelijk viel het met de verwondingen mee, geen breuken. Flinke bloeduitstorting, wat stijve spieren en een gedeukt ego. Dat gaat wel goed komen, en de fiets? Die kan bij het grofvuil, alle onderdelen eraf en op een nieuw frame zetten lijkt de enige remedie.

Aan het begin van onze rit zei Jerry dat hij nog niet wist op welke fiets hij begin juli naar Zuid Frankrijk zou rijden. Zijn Argon of zijn mountainbike. Die keuze hoeft hij in ieder geval niet meer te maken. Ik hoop dat hij snel genoeg hersteld dat hij die rit wel kan gaan maken. Beterschap.


Peter 










































10 juni

Zoals Jan al op Strava schreef: als de kat van huis is dansen de muizen op tafel. Geen tempobeulen bij de start van onze wekelijkse rit. Olaf had tochtje naar de Stelvio en Renzo was weekje naar de Veluwe. Ik zag dat er bij de groep net geen polonaise werd gelopen en bespeurde enige opluchting. Niet dat iedereen een langzame rit wilde, integendeel. Maar een rit waarbij je het idee hebt iets te kunnen bijdragen aan het groepsgevoel en groepswerk maakt de zondag altijd wat leuker. 

Jack, Hildo, Jan, Jan, Jerry, Eric en Dirk en ik stonden bij de start. Klokslag 10 uur reden we rustig weg. Jan had er zin in en trapte lekker door, Jerry vond dat het harder kon en gaf extra gas. Uiteindelijk draaide we met zijn achten lekker rond op de dijk. Netjes kop over kop, de snelle jongens een iets langer beurtje, de andere iets korter. Eigenlijk best wel lekker dat iedereen meedraait, geen getwijfel en geen linkeballen. Ietsie langzamer dan sommige misschien zouden willen maar op deze manier een stuk prettiger fietsen. Althans voor mij, ik kon af en toe om mij heen kijken ipv alleen het achterwiel van mijn voorganger zien. 

Na het keerpunt kregen we de wind in de rug. Dit was het sein voor Jerry om de boel een beetje op stang te jagen. De organisatie was geheel weg en het was ieder voor zich. Heel veel pogingen om weg te rijden, steeds weer bijgehaald worden en gelijk iemand anders die ervandoor ging. Mijn benen ontplofte sowat, gelukkig kon ik blijven volgen. Met een enorme snelheid denderde we op de finish in Edam af, Dirk won de sprint. Hij reed heel sterk vandaag en zijn vorm is groeiende. Laat die Viking Tour in Noorwegen maar komen zou ik zeggen. Je bent er klaar voor.

Bij de koffie was het weer gezellig druk, er is amper ruimte om alle fietsen netjes te parkeren. Mijn tafel kreeg vandaag een extra koekje, we zagen er denk ik wat leeg uit. Na de koffie had Jerry wederom goesting. Uit het tunneltje reed hij vlot naar de eerder gestartte B groep toe en ging er gelijk overheen. Iedereen haakte aan bij zijn wagentje en we vlogen door Middelie heen. Op de dijk vielen de gaten en een paar lieden moesten afhaken. Gelukkig voor hen stond de brug open en konden ze weer aanhaken.

Op de Zuiderweg werd de sprint aangetrokken door Jerry, Dirk ging eroverheen maar toch ging de winst naar een Leegwater. Er mocht er dan 1 op de Veluwe zitten, de ander wilde toch even laten weten dat hij ook nog kan sprinten.



Peter 




4 juni 2018.

Hallo beste fietsvrienden! Bij deze een update over het herstel van mij.

In eerste instantie een woord van dank voor de belangstelling, die aan mij getoond werd in de vorm van bezoek, berichten en dergelijke.

Op 3 mei ben ik geopereerd in het Gemini-ziekenhuis in Den Helder.  En ik moet zeggen, de dokter heeft een kunststukje verricht. Om 15.30 was hij klaar met de totale heupprothese en om 21 uur liep ik al achter een looprekje door de kamer. De volgende dag kon ik om 13 uur naar huis. Binnen 24 uur dus. Ik had een kamer voor mijzelf met uitzicht op de vuurtoren van Huisduinen (vroeger het parcours van het Districtskampioenschap voor de liefhebbers) en de Noordzee. Slechts het ziekenhuis van Monte Carlo komt qua uitzicht in de buurt.

Qua timing was de ingreep strak geregeld. De Giro liep namelijk vanaf 4 mei, dus ik heb geen kilometer gemist.

Toen ik op 3 mei naar het ziekenhuis gereden werd, het was half 11, viel mijn oog bij de provinciale weg bij Den Helder op een wielrenner met een lichtblauw shirt en een Argonfiets. Het bleek Jerry Huinder te zijn. Dat moet een rit van minstens 200 geweest zijn. Kijk, een jongen met deze toewijding verdient een keer De Kei te winnen. Een verzoek van mijn kant is om een ontsnapping van Jerry een kans te gunnen.

Inmiddels verloopt het herstel zo aardig, dat ik zonder krukken kan lopen en op de fiets van mijn vrouw (met lage instap) een rondje kan rijden. Ook autorijden is weer toegestaan. Iedere dag doe ik trouw de oefeningen van de fysiotherapeut. En er staat een hometrainer in de kamer om de fietsconditie op peil te houden. Ik vermoed, dat ik eind juni weer op de racefiets mag en zal ik graag aansluiten bij de KPO.

Om de tijd te doden lees ik veel. Zowel wielerboeken als op internet. En dan doe je opmerkelijke ontdekkingen. Zo las ik op een forum van www.devakantiefietser.nl, dat volgens Olaf de J. te Purmerend het voor de vrouw lastig is om in het wiel van de man te rijden als deze met een fietskarretje rijdt. Kijk, daar steek ik wat van op! En verder werd ik afgelopen week aangenaam verrast tijdens het lezen van de bijlage van Het Parool "Analyse Levenstijl". Hierin stonden 2 diepte-interviews van Jerry Huinder met Willeke Alberti en Sunnery James. De laatste is discjockey (en ook vriend van Doutzen Kroes!). En gezien de leeftijd van de meeste renners van de KPO hoef ik geen toelichting te geven bij de naam van Willeke. De kop bij het interview luidde:"Iedere leeftijd heeft zijn charme". Onderaan het artikel sloot Jerry af met het advies (of zou Willeke dit gezegd hebben?): Zorg dat je niet verzuurt. Beste Jerry, onthoud dit advies volgend jaar in de finale van de Ronde. Dan gaat het zeker lukken met De Kei!

Hans Wierda













































Verslag 3 juni

Vanmorgen weer keurig netjes opgehaald door Jan de Buurman. Zoals gewoonlijk wordt Jan rond half 10 door Vera vriendelijk verzocht om te gaan fietsen. Daarna worden we vanaf de dijk nog vriendelijk uitgezwaaid. Geen schokkende dingen gebeurd in de buurt dus gelijk maar het wereldnieuws besproken. Rico die zijn wereldtitel Kickboksen prolongeert. Hij wordt de ambassadeur van het kickboksen genoemd. Terecht denk ik. Zijn tegenstander bleef overeind maar het was overduidelijk wie er gewonnen had. Verder hoorde ik dat Hans alweer aan de beterende hand is. Met een kruk, of nu misschien wel zonder probeert hij weer te herstellen van zijn heup operatie. Jan Hof ook weer bij de groep. Hij mag de gaskraan nog niet open gooien van de dokter maar vind het wel weer heel gezellig om mee te rijden. Welkom terug Jan!

Kees Krom en Ben Janboers hebben in Frankrijk de Mont Ventoux proberen te bedwingen. Ik las op Strava dat Kees de verkeerde tandwielen had gemonteerd waardoor hij niet helemaal boven is gekomen maar Ben heeft de tocht wel voltooid. Knappe prestatie mannen!

Ik hoorde vandaag gemompel uit het peloton over censuur op de site. De definitie daarvan is: Censuur is het gebruiken van de macht van de staat, een andere controlerende macht, een bepaalde groepering, of van bepaalde individuen, om informatie achter te houden of de expressie aan banden te leggen. De verwante term persbreidel geeft de maatregelen aan om de persvrijheid te beperken. Een hele mond vol. Maar als beheerder van de site gaan deze beschuldigingen niet in je koude kleren zitten. Censuur wordt gebruikt als er ergens geschreven staat dat Kim Jung Un een raar kapsel heeft of Vladimir Poetin(ik mag Vladimir zeggen) een watje is. Maar om uit de wind te zitten bij de A moet je natuurlijk geen vijanden maken dus heb ik het stukje alsnog op de site gezet.  :-)

Bij het Zaanse hoekje stonden Jack, Joan, Eric, Bas en Jan Hof gespannen te wachten. Ik had mijn dag al bij de B ingedeeld dus sloeg linksaf bij de Haal. Jan L, Eric en Jack, net terug uit de sneeuw, gingen naar de kerk in Oostzaan.

In Purmerland stonden ze te wachten. Meer dan 20, en ze hadden er zin in. Tot Oosthuizen Teun en Joan op kop met een stevig tempo. Zo hoog zelfs dat na Oosthuizen niemand zin had om de kop over te nemen. Het duurde dan ook even voordat we ze passeerde. Rob en Cor reden ons tegenmoed en sloten aan. Aad zorgde dat het tempo hoog bleef door steeds weg te rijden waardoor wij het gaatje weer dicht moesten rijden. De sprint werd gewonnen door Marc Krook. Niemand had de kracht(zin) om achter hem aan te gaan.

Geen koffie bij de gevangenpoort. Waarschijnlijk vanwege de Kaaspop die gisteravond daar gevierd werd. Bij Hof van Holland was de koffie lekker. En dan komt de twijfel. Lekker rustig mee met de B of toch maar even kijken of de vorm alweer wat beter is. Het laatste is het geworden dus door Oosthuizen haaks links,.. haaks rechts,… haaks links en … d’eraf is d’eraf. De rest rustig terug gereden naar Zaandam. Lekker gefietst!

Paul Waij



3 juni


Censuur op de site van de OKP? Ik was hoogst verbaasd dat mijn verslag(je) van vorige week niet geplaatst werd. Ik geef toe dat het geen hoogstaand epistel was maar beter iets dan niets zou ik zeggen. Zeker omdat er niet zoveel rijders zijn die een stukkie schrijven. Of is er achter de schermen een kwaliteitspolitie aanwezig die elk ingeleverd stuk controleert op onwelvallige inhoud? Ik hoop dat het huidige stukje wel geplaatst wordt.

Sinds ik regelmatig iets op de site zet ervaar ik dat mijn fietsprestaties steeds slechter worden. Of er enig causaal verband bestaat zou ik niet durven zeggen. Hans heeft immers jaren goed gereden en goed geschreven. Ik mis zijn bijdrage wel en ik hoop dat zijn herstel voorspoedig gaat. Was nog langs gereden maar hij was de hort op, een goed teken zou ik zeggen. 

Na de deceptie van vorige week, ik kan mij niet herinneren dat ik midden in het seizoen twee keer moest lossen bij de A, ging ik toch met een beetje onrustig gevoel naar Oostzaan. Hoe zou het deze week gaan? Gelukkig geen straffe wind, dus geen tafrelen van op het kantje zitten op de dijk. Ook verwachtte ik geen grote groep omdat sommige lieden verhindert waren of ergens anders een tochie maakten. In een kleine groep is er meestal wat meer meededogen voor de zwakkere broeders. En tegenwoordig schaar ik mij daaronder.

Bij de kerk een man of 7, later pikte we Nico, Martin en Emiel nog op. Renzo had weer een prima dag. Van de week keek ik op Stava en zag dat zijn vorm goed was, ritjes gemiddeld boven de 35 km/u. Jack was ook in goede vorm, net terug van een hoogtestage in Livigno. Op de haal dook Jan L direct in het wiel van een motor zodat er gelijk goed de gang inzat. Renzo moest zijn onrust even kwijt en gaf ook een paar goede snokken en Nico had ook zin in een paar forse kopbeurten. Na de woonboten in Purmerend ging het echt hard, getuige de KOM die werd gereden. Vorige week ging de KOM van Neck naar het eindpunt eraan en vandaag dus de kom vanaf het fietsbruggetje na de woonboten. Dit getuigd van de stijgende vorm van de ploeg en natuurlijk ook van de ideale omstandigheden die er vandaag waren. 

Of is het de moraal die rijders halen uit de nieuwe fiets? Ook binnen de OKP lijkt de economische crisis een beetje over te zijn, ik zie zoveel nieuwe fietsen verschijnen. Langzamerhand neemt het elektronisch schakelen de overhand en komen de schijfremmen ook in zwang. De aerofiets neemt ook meer de overhand, kijk naar het aantal nieuwe Propels en Aeroads in ons peletonnetje. En deze jongens die op die fietsen rijden lijken wel te vliegen. Niets is intimiderender als ze langs je zoeven met hun hoge velgen en het gave geluid. Als een TGV stormen ze voorbij. Renzo lijkt het helemaal naar zijn zin te hebben, hij maakt niet alleen meer kilometers maar weet ook zijn krampaanvallen steeds verder uit te stellen. Soms verdenk ik hem ervan dat hij ergens een geheim wapen heeft. Is het een middel tegen zijn hooikoorts wat hem harder doet rijden? Of heeft Jan hem de verkeerde Propel geleverd en per ongeluk die van Rien (die rijdt immers met motortje) gegeven? Dat hij kon sprinten wisten we al, maar nu zijn de kopbeurten ook lang en hard. De sprint was wederom een prooi voor hem vandaag, al was er wel een slalom tussen de auto’s voor nodig.

Na de koffie met een hele grote groep het grote lusje gereden en zowaar niemand ging eraf. Goede vorm? Of was het de stoplichtstop in Purmerend die iedereen weer liet aansluiten?

Merijn won de sprint op de Zuiderweg, maar dat was logisch. Hij zit op wielrennen zouden mijn leerlingen zeggen want reed in DTS shirt en met een transponder. En als je erop zit dan is het niet eerlijk tov de rest zeggen ze altijd. Toch heeft hij verdiend gewonnen want wie het eerst over de streep komt is altijd de winnaar.


Peter 




28 mei

Vandaag kan ik heel kort zijn: eraf is eraf. 

Ik hoop dat de winnaar iets meer kan vertellen over de rit.


Peter 






Hallo Allemaal.

Om de site weer een jaar in de lucht te houden heb ik de jaarlijkse kosten van 87,- betaald. Ik ben dus op zoek naar wat donateurs. Elke donatie is welkom. Je kan het overmaken op rekening:

NL43 RABO 0374191816 tnv P.A.M. WAY

Alvast bedankt voor jullie medewerking.

Groet

Paul Waij en Eric Buddelmeijer




20 mei

Vandaag stond er weer een OKP XL op het programma. Ik was wel benieuwd wie er aan de start zou verschijnen omdat het eerste pinksterdag was. Heel vaak zijn er dan leden van de ploeg naar Tilf in België om daar in de Ardennen te gaan rijden. Dit jaar bleken alleen Ron en Astrid te zijn gegaan. Jerry had de pont gemist en heeft het rondje alleen gereden, wist alleen de route niet meer precies en verzeilde zelfs in de Hoornse binnenstad. Misschien tijd om gps te gebruiken?

Bij de kerk om 8.30 uur een groepje van 11 man, later sloot Paul D ook nog aan. Het weer was goed, de wind niet te hard zodat er flink werd door gereden. Het is altijd de bedoeling om zo hard te rijden dat iedereen mee kan komen, dit is niet altijd eenvoudig. De niveauverschillen tussen ons zijn best wel groot en wat voor de een rustig is, is voor de ander in het rood rijden. Het eerste stuk is iedereen nog fris en blijft de groep goed bij elkaar. Af en toe een plaagstootje van Renzo, even druk op de bovenbenen zetten.

Onderweg best wel druk met fietsers, motoren en auto’s. Met zo’n grote groep is het dan toch oppassen geblazen.

Bij Bobeldijk ging het bijna mis, in een onoverzichtelijke bocht kwam er net een vrachtwagen aan rijden, er was niet veel ruimte voor ons over gelaten en het ging gelukkig net goed. Paul had even mechanische pech, zijn ketting was tussen de voorbladen vast komen te zitten. Duurde even voordat we dat euvel hadden opgelost. Ik dacht even dat de hele groep was doorgereden, gelukkig waren er toch een paar omgedraaid en stond de rest paar km verderop te wachten.

Na Scharwoude ging het gas erop, Bas werd het eerste slachtoffer van deze tempoversnelling. Hij had de hele weg kranig stand gehouden maar moest er nu af en dan is het best nog ver naar Edam in je eentje. Volgende keer het gas iets later open zetten heren? Samen uit, samen thuis vind ik voor de xl een mooi motto.

De sprint was een prooi voor Renzo. 

Deel 2 weer de normale gang van zaken. Bij Oosthuizen de versnelling van Renzo, Bas en Percy eraf, de rest aanklampen om bij te blijven. Bij de brug toch een paar niet via het stoplicht, waarom? Door Purmerend heben we geen haast, toch? Daarna op de Noorderweg weer de boel langzaam op gang trekken. Bij het viaduct vond ik mijn Waterloo. Werd vanaf kop door iedereen ingehaald, denk dat zelfs elke senior met elektromotor mij daar eenvoudig voorbij zou zijn gereden. In de afdaling kwam ik bijna bij maar kon net de aansluiting niet maken. Eraf is eraf dus alleen naar de finish. Ik hoorde dat Jan de sprint won, chapeau.

Bij de finish kwam Jerry iets later ook nog langs, ben met hem nog stukje doorgereden naar Spaarnwoude. Was immers mooi weer en daar moet je natuurlijk van profiteren.


Met vriendelijke groeten


Peter van Diepen







6-mei

Vandaag supermooi fietsweer. Een blauwe lucht, stralende zon, aangename temperatuur en een licht oostelijk briesje. Bij de kerk het gebruikelijke groepje, onderweg aangevuld met Jack, Ron en Martijn die een extra lusje voor de rit hadden gedaan. Paul pikte we ook nog even op. 

Op weg naar Purmerland gaf Renzo er even een snok aan, ik moest lossen en zag mij al moederziel alleen het ritje naar Edam maken. Gelukkig viel het stil en kon ik net weer aansluiten.

Rustig door Purmerend, ja we maken vorderingen qua netjes rijden. Na de woonboten weer gas op de plank. Gelukkig was het nog rustig op de dijk want met deze grote groep hadden we de hele weg nodig. In een lang lint op weg naar Oosthuizen. Daar werd er weer hard door getrokken door de snelle mannen. Bij de oversteek was er enig oponthoud, de groep viel uit elkaar maar er werd netjes gewacht. Ook daarin maken we vorderingen, niet dat we koorknapen moeten worden maar op elkaar wachten omdat er wat oponthoud is, is wel zo netjes. Na Scharwoude ging het gas er weer op, een aantal ontsnappingspogingen werden gedaan maar niemand kwam weg. De sprint was natuurlijk voor Renzo. De Akoffie was weer gezellig, druk op het terras en zowaar tijd genoeg om de hele kop koffie zonder blaren op de tong naar binnen te werken.

Het tweede deel was de groep nog groter, enkele b rijders waagde de tocht met de a mee. Bij de befaamde knikken bij Oosthuizen wederom de verwachtte snok van Renzo. Iedereen op het lint en de eerste slachtoffers vielen. In Hobrede werd er even ingehouden maar tot de woonboten ging het weer rap. Op de Zuiderweg ging het op een gegeven moment steeds harder, Eric had wat energie gespaard en trok het hardste door en won de sprint.

Onze vaste schrijver is even uit de roulatie, Hans heeft een nieuwe heup gekregen en het zal wel even duren eer hij weer mee fietst. Vanaf deze plek beterschap gewenst.

Dan nog kleine persoonlijke noot: dank voor jullie gerustellende en troostende woorden na het fietsongeluk dat een van mijn leerlingen is overkomen. Het gebeuren heeft aardig wat los bij mij gemaakt maar de apjes en telefoontjes helpen om het zo gezegd een plekje te geven. Dank daarvoor. Met de leerlinge gaat het langzaam beter, ligt nog op de IC maar de meeste kwetsuren herstellen goed. Zal nog wel enige tijd duren voordat ze helemaal hersteld is.


Met vriendelijke groeten


Peter 






21 april.

De Ronde. Vijf jaar geleden wist ik hem winnend af te sluiten. Ik kreeg De Kei overhandigd door de toen vorige winnaar Jack. Inmiddels is het verval ingetreden: in oktober een implantaat (nee, geen Grillzz maar een kroon) , in december een pacemaker en volgende week 3 mei wordt er een nieuwe heup ingezet. Ik vermoed, dat als deze trend zich doorzet, ik volgend jaar met een haarstukje aan de start verschijn. Dus de twijfel ging dit jaar niet over de vraag met wie ik om de winst zou sprinten, maar waar ik het handigst en verst mogelijk zou kunnen afsteken. De start was ouderwets. Een flinke opkomst met 21 man. Zodra we voorbij Assendelft waren, explodeerde de koers. De ploeg van Beetpower durfde ons in te halen en we pikten direct aan. Achteraan in het peloton werd er gevloekt en in een ziedende sprint raasde Renzo naar voren om ons (Paul Daas en mij) schuimbekkend te vragen waar dit allemaal voor nodig was. Mijn dag kon niet meer stuk. Het weer was geweldig. Een zonnetje en noordoosten wind kracht 2. We hopten over De Biebploeg heen en naderden de Westfriese Dijk. In mijn achterhoofd hield ik de optie open om bij Schoorldam de oude route naar Medemblik te pakken. Ik zou 20 kilometer afsteken, relaxed solo koffie drinken en hoentjefris aan de terugtocht beginnen. Ik overspeelde mijn hand en besloot bij te blijven. Ik overleefde de dijk, zoefde door Schagen en we staken Noord-Holland door. Moerbeek, Haringhuizen, we raakten steeds verder uit de bewoonde wereld. Ik kwam op de kant te zitten en besloot bij Lutjewinkel, vlak voor Kolhorn, naar Aartswoud af te buigen. Ik pikte de oude dijk op en hoefde nog maar 12 kilometer naar Medemblik te gaan. Ik gunde de rest van de A nog een kilometer of 25 naar het koffiehuis. Op het gemak reed ik naar Medemblik, kocht een beker griesmeelpap bij de Spar en zag tot mijn ontzetting, dat de A al op het terras zat. Ze bleken maar 6 kilometer meer gereden te hebben. Een ernstige misrekening. Na een paar mindfulness oefeningen hervond ik de rust in mijzelf en besloot na de koffie weer aan te sluiten. Al snel bleek het verschil in kwaliteit tussen mij en de rest aanzienlijk. Slechts Paul Waij en Bas Wouters acteerden op mijn niveau. Terwijl de rest aan de horizon verdween, probeerden wij een deugdelijke waaier te formeren. De Dasiaploeg en de Zaanse formatie De Kudde passeerden ons en van aanpikken was geen sprake. Gelukkig troffen we na de sporthal in Hoorn een gelijkwaardige groep. Bas en ik stuurden Paul naar voren om namens ons het kopwerk te verrichten. Bij Oudendijk werd Paul door het noodlot getroffen. Eerst een lekke band. Paul wilde niet, dat wij op hem wachtten. Dat hoef je tegen ons maar één keer te zeggen. Toen Paul bij Het Heerenhuis arriveerde, wij waren er om 12.50, bleek hij gevallen te zijn. Nee, niet in een sprint of in de achtervolging op een groepje. Het gebeurde heel sukkelig bij het opstappen na het repareren van de band. De ketting lag er niet deugdelijk op. Het bier op het terras vergoedde veel. Maar nu de winnaar. De mannen hebben schandalig hard gereden. Ron Smorenberg werd in Bobeldijk gelost, Paul Daas bij Zwaagdijk en Ron Janbroers en Jan Leegwater in de Beemster. De laatste 2 sneden af en sloegen de dijk langs het Kanaal over. Ook Peter is ergens ter plekke gelaten. Een viertal bleef over: Jack, Olaf, Dirk en Renzo. Dirk schijnt met Renzo vooruit geweest te zijn van Hoorn tot in de Beemster. Daar werden ze terug gehaald. In de Wijde Wormer werd Jerry getroffen door kramp en de 4 bleven over. Olaf en Renzo sprongen de laatste 2 kilometer en dan weet je het wel:Renzo ging er met de winst vandoor. Het snelheidsrecord werd dik gebroken: 36,2 gemiddeld van Heerenhuis tot Heerenhuis. Het gemiddelde van Medemblik tot aan het Heerenhuis was 39,4!

Hans Wierda


























15 april 2018.

Inderdaad Ron Janbroers, nog één weekje genieten van de Kei.

En dan zal je hem moeten afstaan aan de volgende winnaar. Of je moet in de voetsporen treden van Il Fenomeno, de veelwinnaar uit Noordwijkerhout. De enige die tweemaal beslag wist te leggen op de felbegeerde trofee. 

Afgelopen woensdag besloot ik mee te gaan. Tegen beter weten in. De afgelopen weken heb ik de tegenstanders geen ontzag kunnen inboezemen. Ik ben  blij als ik op donderdagochtend de Uitvaartvereniging PurDiDo kan volgen. Met jaloezie bekijk ik de tred van Panzerwagen Henk de Tank. Doorgerodeerd teruggekeerd uit Mallorca. Op een leeftijd waarop Joop Braakhekke met de voetjes omhoog Le Garage verliet. Woensdagavond leefde de hoop op. Geen kanonnen. Veel afbouwers. Hoewel ik Paul Daas er verdacht snedig vond uitzien. Geen grammetje vet en een hightech Koga. Schijfremmen en snelle wielen. Paul vermeldde allerlei artsen bezocht te hebben om erachter te komen waar die kramp vandaan komt. Nou Paul, dat is gewoon de leeftijd en een familiekwestie. Ik herinner me, dat met de Ronde van Noord-Holland broer Martin regelmatig bij Kaap Kramp strandde. De kenners weten, dat ik Midden Beemster bedoel. Mijn droom viel in duigen, toen Martin Daas in de verte opdoemde. Ik wist genoeg. Mijn deelname leek deze avond geen lang leven beschoren te zijn. En dat klopte. Tegen wind in kon ik mij verschuilen achter de kudde. Maar voorbij Fort Beemster wapperden Paul Waij en ik eraf. De anderen hebben flink afgezien achter de ontketende Martin Daas. Maar vandaag de lange tocht. Ik werd gisteravond door Ron Smorenberg overgehaald om mee te gaan. Hij zou op mij wachten, mocht het misgaan. Er was een representatieve ploeg: Renzo, Jan Leegwater, Jan Beekhoven, Jerry, Dirk, Olaf, Eric Boeren, Paul Daas, Aart, Ron Smorenberg en ik. Het zat mij erg mee. Binnen de kilometer waren er al 2 lekke banden. Voor Renzo en Dirk. Je zit dan even in een spagaat: doorrijden of wachten. Het betrof 2 kleppers en Jerry had de zin: "gaan jullie maar" nog niet uitgesproken of we waren weg. Ik had goede argumenten. Een pacemaker en de rechter heup, die op 3 mei vervangen gaat worden.  Veel mederenners wilden ervoor zorgen, dat ik onderweg niet in de problemen zou komen. Pas diep in de Beemster haalden ze ons weer in: Jerry, Renzo en Olaf. Dirk hebben we niet meer teruggezien. Ik moet zeggen, er werd behoorlijk sociaal gereden. Slechts voor Schermerhorn ging het tempo omhoog en richting Obdam. Animator was mijns  inziens Renzo Leegwater, die zich verschool achter de woorden "ik hoorde geen geschreeuw". De teller liep op tot 44 km. Ik was blij dat De Patron opstond. Vroeger hadden we Jan Raas, de bebrilde topcoureur, die op de juiste toon en met korte krachttermen commando's eruit wist te knallen, die slechts voor één uitleg vatbaar waren. Jan Beekhoven vervulde deze rol en ik kon er zeker van zijn de dijk te gaan halen. Langs de dijk werd het tempo opgeschroefd. We overleefden de bocht bij het gemaal, vervolgens ging Eric Boeren eraf en bij Etersheim liet ik het lopen. Ron Smorenberg  toonde zich consequent en wachtte op mij. We reden rustig door om Eric bij te laten komen. Samen reden we naar Edam.

Op de terugweg besloot ik om met de B de korte route te nemen. Frans Uitvlugt en Eric Boeren deden het kopwerk. Vlak voor de streep werden we door de A ingehaald. We zagen Ron Smorenberg winnen vóór Olaf en Jack.


De agenda: Woensdagavond 19 uur Heerenhuis.

                      Zaterdag 21 april 8 uur de start van de Ronde van Noord Holland.


En natuurlijk beterschap toegewenst aan Rien, die afgelopen woensdag een oogoperatie heeft ondergaan. 

Verzoek aan Ron Janbroers: Kun je de Kei vóór 21 april afleveren bij Jan Leegwater?

Hans Wierda   





8 april

Vandaag zou een superdag worden: mooi weer, bijna geen wind en een aangename temperatuur. Geen rokjesdag bij de OKP maar wel korte broeken en korte mouwen. Nu snap ik al die zonnebrillen want tjonge wat reflecteren die benen nog, Eric had by far de  

lichtste benen.

Bij de kerk een grote groep met veel erkende hardrijders. Het zou dus een rap ritje kunnen worden. Jan begon hard en Jerry (die al een inleidend rondje had ingereden) ging er nog eens dunnetjes overheen. Daarna gaf Renzo er nog en snok aan en voor we het wisten waren we al in Purmerend. Op de dijk reed alles op een lang lint, de snelheid hoog. Van Oosthuizen naar Scharwoude ging het gas er echt op. Veel tempoversnellingen, onrustig maar ook leuk. Wie zou het lukken om weg te komen? Uiteindelijk niemand, er waren steeds genoeg mensen die de gaatjes konden dichtrijden. Uiteindelijk won Lars de sprint, heeft Renzo eindelijk zijn gelijke gevonden.

De koffie dronken we op het terras, het was druk en er moesten zelfs stoelen van binnen gehaald worden. De B ploeg zat denk ik lekker in het zonnetje want ze maakte weinig aanstalten om vroeg te vertrekken, ook wel eens lekker.

Wat mij dit jaar opvalt dat er veel nieuwe fietsen zijn aangeschaft, allemaal met elektronisch schakelen. De trend heeft zich eindelijk doorgezet. Ook de schijfremmen komen er steeds meer in, de koudwatervrees is denk ik nu wel weg. 

Ritje naar de wijdewormer ging ook weer lekker snel, uiteindelijk won Romke. Hij legde er iedereen op.

Woensdag weer de avondrit, 18.45 op ‘t Kalf.

Peter





1 april

Op deze eerste paasdag was ik benieuwd wie bij de kerk zouden staan. Het weer was niet best, regen. Niet erg aanlokkelijk weer voor een ritje. In de appgroep bleef het rustig. Alleen Jerry reageerde, hij had de ronde van Vlaanderen gereden en lag lekker met de beentjes omhoog paaseieren te eten. Renzo reageerde wel en samen reden we naar Oostzaan. Daar pikte we Jan op, ik reed dus een ritje met de Leegwaters. Renzo was op zijn nieuwe fiets, een mooi snel ding met een prachtig geluid van de wielen. Hij reed erg gemakkelijk en heeft uiteindelijk 95% van het kopwerk gedaan. Ik was niet bij machte om over te nemen en Jan nam traditiegetrouw het laatste wiel. 

Gelukkig werd het weer steeds beter, de regen hield op de kou viel uiteindelijk ook mee. In het koffiehuis hadden we ruim tijd voor twee bakkies koffie. Geen gejaag van de B-groep die snel wilde vertrekken. Bovendien moesten we de tijd beetje nuttig besteden omdat Renzo lek had gereden en zijn bandje binnen kon vervangen. Er zijn slechtere plekken denkbaar om een lekke band te vervangen.

Na de koffie de kortste route naar huis. Renzo moest nog paasboodschappen doen, anders zou vader Jan droog brood krijgen bij zijn bezoek aan de Herengracht. Samen met Jan in een rustig tempo naar het Kalf gereden, dit keer hoefde ik geen hoho te roepen. Ik kon het tempo aan.


De zomertijd is weer begonnen dus kunnen we ook weer beginnen met onze woensdagavondritten. 18.45 uur bij het Heerenhuis op ‘t Kalf. Afgelopen week was Olaf al begonnen, hij was in zijn eentje omdat de meesten het weer iets te slecht vonden. Woensdag hoop ik op betere omstandigheden.

Peter